HayAtiyeee

GÜZEL ATLAR ÜLKESİ

2011-02-16T13:33:00.000-08:00

type='html'>

Resim: Alex Colville

Onlar büyük atlarla gelmişler. Yersiz yurtsuzluklarına deva olacak toprakları aramışlar hep. Atlar, ulaşılacak yerin neresi olduğunu görüyorlarmış ama atlılar bunun ne kadar uzun süreceğini bilmiyormuş. Sadece o güzel hayvanların, onları o cehennemden çıkartmış olmasının mutluluğuyla, özgürlüğü içlerine çeke çeke devam etmişler. Geçmişi unutmayacaklarına ant etmişler.

Yıllarca aramışlar. Genci, yaşlısı, kadını, erkeği yekruh olmuş, dirlik düzenlik içinde gün boyu ilerlermiş. Gece olduğunda da yıldızları seyredip hayal kurarlarmış. Kimi, yerleşecekleri güzel toprakların eşsizliğini anlatan şarkılar söylermiş. Bazısı ıslıkla melodiye eşlik ederken, kimi dans eder, kalanı da bu özleme ortak olurmuş. Yanlarında sürükledikleri büyük sandıklardan, bohçalardan, göçerlik anılarından kurtulup, atları ile beraber durulacakları günleri beklerlermiş.

Onlarca yıl daha geçmiş. Birlikte yaşayacakları, kök salacakları Güzel Atlar Ülkesi'ni bulma umuduyla yola devam etmişler. Ölülerini arkalarında bırakmaktan yıldıkları için, yerleştikleri topraklara büyük bir mezarlık da yapacaklarmış. Sevdiklerinin yattığı yere her gün çiçekler götüreceklermiş. İstekleri böylesine basitmiş aslında. Ancak beklentileri gün geçtikçe artmış, ümitleri yıllar geçtikçe sönmüş. Kimi pes edip geçtikleri topraklara yerleşmiş. Anbean değişmeye, vahşileşmeye başlamışlar.

Heyhat! “Hep söylendiği gibi; atların hafızası güçlü, insanlarınki zayıfmış.”

Kabilenin büyükleri göçüp gittikçe yola düşme sebepleri unutulmuş. “Deli” kanlılar, yazılı olmayan kuralları değiştirmeye başlamışlar. Onların filizleri, büyüyüp serpildikçe daha da kitapsız olmuş. Ne aradıklarını unuttuklardan, hırsla, geçtikleri yerleri de darmadağın etmişler. Topladıkları ganimetleri bile paylaşamayıp kendilerine saklamışlar. Söylenen odur ki; birbirlerini sırtlarından bıçaklamışlar. Kavga etmiş, yalanlar söylemişler. Açgözlü, barbar, ikiyüzlü haydutlar olarak nam salmışlar. Atlar bu durumdan endişeliymiş ama yine de arada sırada duydukları o şarkı onlara ümit veriyormuş.

Onlar, yeryüzünün en güzel toprakları sayılan “Güzel Atlar Ülkesi”ne büyük atlarıyla vardıklarında işte bu haldeymişler. Hevesle yerleşmişler. Atlar, güzel atalarına kavuşmuş, atlılar yerleşik olmayı denemiş. Ancak, tüketmek, yok etmek kolaymış da üretmek, yenilemek çok zormuş. Bunu hiç öğrenememişler.

Tek bildiklerini yapıp; ormanları yakmış, bereketli toprakları kurutmuş, denizi kirletmiş, güzellikleri yerle yeksan etmişler. Dirlik düzenlik sağlayamamışlar. Ülkenin en güzel yerine mezarlık yapmışlar yapmasına da kimse toprağa eceliyle gömülememiş. Mezarlık dolup taşmış taşmasına da hiçbiri çiçekler serememiş. Sevdiklerini anmak isteyenleri, ülkedeki hapishaneye koymuşlar. Baş kaldıranı, geçmiş günlerin güzel şarkılarını, hayalleri hatırlatanları da oraya yollamışlar. Katiller, hırsızlar, uğursuzlar sokaklarda kahraman edası ile gezinip, omuzlar üzerinde taşındıkça geri kalanı günbegün tükenmiş. Ülkeden kötü kokular yükseldikçe Güzel Atlar Ülkesi büyük bir lağıma dönüşmüş. Atlar bu duruma isyan edip, ayrılmak üzere yola düşmüşler.

Bu bir masalmış ama mutlu bir sonu yokmuş.

Atların gittiklerini duyan esirler, son ümitlerini de kaybetmenin acısı içindeyken; içlerinden biri kalan tüm gücü ile o şarkıyı söylemeye başlamış. Diğerleri de ıslıkla eşlik etmiş. Bunu duyan atlar, geri dönmüş. Şaha kalkmış, tüm güçleri ile duvarları yıkmaya başlamak üzere iken, bir an durmuş ve birbirlerine bakakalmışlar...

Dediğim gibi bu bir masalmış ama mutlu sonu daha yazılamamış.

Gülda

View the Original article

MEMETÇİK MEMET-MEHMET BAŞARAN

2011-02-16T13:18:00.000-08:00

type='html'>Mehmet Başaran’ın adını başladığımız Orhan Kemal Roman Ödülü almış romanları okuyup blogda tanıtmak amaçlı projemiz ile duymuş ve Özgürleşme Eylemi Köy Enstitüleri adlı kitabının Aycan tarafından sunum için seçilmiş olması ile de kendisi hakkında epey bilgi edinme imkânına sahip olmuştum. 1926 yılında Lüleburgaz’ın Ceylanköyü’nde doğan başaran 1943 yılında Kepirtepe Köy Enstitüsünü 1946 yılında da Hasaoğlan Yüksek Köy Enstitüsünü bitirmiştir.

Ardından Antalya Aksu Köy Enstitüsü yazın öğretmenliğine atanmış ancak buradaki görevi 1947 yılında aniden askere alınması ile son bulmuştur. Uzun süren bir askerlik döneminden sonra Balıkesir –Edremit Bölgesi’ne Gezici Başöğretmen olarak verilen Başaran’ın yakasını adı Köy Enstitüleri ile özdeşleşmiş olması nedeni ile soruşturmalar bırakmamış, 1979 yılında 50. Yıl Tahran Lisesi’nden kendi isteği ile emekliye ayrılmıştır.

Mehmet Başaran’ın Göztepe Ortaokulu’nda öğretmenlik yaptığı sırada Bakanlık tarafından kursa alınarak yurtdışına gönderilmesi kararı çıkarılmış ancak pasaport verilmemiştir. Bu işleme karşı Başaran’ın açtığı dava 3,5 yıl sürmüş ama dava olumsuz sonuçlanmıştır. Emekli olduğunda yeşil pasaportu ile bindiği uçaktan indirilmiş ancak Berlin Senato’sunun çağrısı üzerine 1984 yılında yurtdışına çıkabilmiştir.

Başaran’ın ilk eserleri kendisinin de yönetici olduğu Köy Enstitüleri Dergisi’nde çıkmıştır. Hemen her dalda eser veren Başaran şiirlerini Ahlat Ağacı, karşılama, Nisan Haritası, Kocakent, Günler Tuz Rengi, Sis Dağının Başında, Eylülün Kızgın Soluğu kitaplarında toplamış olup, Aç Harmanı, Zeytin Ülkesi, Elif diye Bir Türkü, Sürgünler, Dilsiz Oyun, Boyalı Irmak adında öykü kitapları vardır.

Çarığımı Yitirdiğim Tarla adlı kitabında köy notlarını toplamıştır. Tonguç Yolu adında bir deneme kitabı, Kuş Dili, Akça Kız, Aç Kapıyı Bezirgânbaşı, Yağmur Gelini, Armutlu Tarla, Söğütler Ses Verince, Çiçeklerin Dili ve Güneşin Türküsü adında çocuklara yönelik şiir ve masal kitapları yazmıştır.

Bu kadar eser vermiş birini insan geç tanıyınca biraz kötü hissediyor açıkçası…

Memetçik Memet’in Başına Gelenler

Mehmetçik Memet, Mehmet Başaran’ın yaşamından zorlu ve sıkıntılı bir dönemi anlatan romanı… Bu nedenle de otobiyografik nitelikler barındırıyor. Romanın bir özelliği de Mehmet Başaran’ınn bahsi geçen zorlu yaşam kesitine paralel olarak ve onun gerisinde Türkiye Cumhuriyeti’nin büyük sınavlardan geçtiği ve Cumhuriyet Tarihi’nin en büyük atılımı olarak görülen Köy Enstitüleri sınavından sınıfta kaldığı döneme denk gelen olayları anlatıyor.

Memet zoru başarmış, Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsünü bitirerek yazın öğretmeni olarak Antalya’nın Aksu Köyü’ne atanmıştır. Enstitü’de öğrendiklerini kendi talebelerine öğretme heyecanını yaşayıp, bu görevi can ve başla ifa etmeye çalışırken bir gün aniden askere çağrılır. Sadece kendisi değildir askere çağrılan, kendisi ile birlikte başka öğretmenlerin yanı sıra 20 tane Enstitüden öğretmen de aralarına katılmıştır.

Buna bir türlü anlam veremezler zira askerlik görevlerini yerine getirmeleri için bir seneden fazla bir süre vardır. Çiçeği burnunda bir öğretmendir o, Aksu Köyü’ne karanlıkları delmek için 7 ay önce İsmail Hakkı Tonguç’un “Kaleyi içten yıktırmayın” diye başlayan mektubu cebinde yollara çıkmıştır. Ama söylentiler, emirler ve izlenen siyaset Köy Enstitülerinden ve Enstitülülerden yana değildir pek. Yeni atanan milliyetçi müdürler:

“ usta mı öğretmen mi yetiştireceğiz burada? Nedir o öğretmene öğrenciye bir örnek giysiler, postallar giydirmekler… Tümüne sırtlarıyla taş taşıtmaklar, aynı sofrada yemek yedirmeler? İşçilik, tarım alanları… Bunları bir anlamı yok mu yani? Enstitünün adı “Kolhoza” çıkmış halk arasında. Bina yaptırılacaksa, verilsin müteahhütlere efendim. Asker kışlaları gibi ter kokuyor her yan. N’oluyoruz yani? İşletme mi, inşaat alanı mı, okul mu burası? Ya o dillere düşen kız-erkek ilişkileri…”

6 öğretmen Ankara’da nereye sevkedileceklerini beklerken onların işlemini yapan komutan da bakanlıklara düşünceli düşünceli bakarak:

“Siyasi bir karar benziyor, Toplu bir hareket falan mı yaptınız? Nasıl bir yerdi bu Köy Enstitüsü? Yeni duyuyoruz adını…”diyerek bir anlam veremez eğitim öğretim yılının ortasında aynı okuldan 6 öğretmenin askere alınışına.

Bekleme döneminde bir Pazar günü yüreklerinde aforoz edilmişlik ile ezilen yürekleri ve endişeli yüzleri ile Gençlik Parkı’ında buluşurlar. Cumhurbaşkanı İnönü ve eşinin bir zamanlar Hasanoğlanlılar olarak parmakla gösterilen kendilerine yaptıkları tezahüratları ve Başbakan Saraçoğlu’nun yemek verişi akıllardadır hala. Ama anlayamadıkları cadı kazanları kaynıyordur sürekli.

O günden sonra kuralar çekilir ve İzmir’e 9. Kolordu’ya sevkedilirler, geldiklerinde 9 kişi bir odaya konulurlar ve unutulurlar bir süre. Bu unutulma hali hepsinde bir gerginliğe yol açar. Odada unutulan başkaları da vardır. Bunlardan çocuk yüzlü olan biri sürekli ağlamaktadır:

“ Stefan benim adım. Ermeni’yim. Böyle olacağını demişlerdi, inanmadım. Demokrasi… İnsan Hakları… Yeni bir dünya kuruluyor İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra. Fena aldandım. Bitti. Azınlık olduğumuzdan, yüksek okul da bitirsek, yoksunuz bazı haklardan. Tam vatandaş gözüyle bakılmaz bize. Siz de azınlıktan mısınız? Bir toplama kampına götürüleceğimiz söyleniyor, doğru mu acaba? Biliyor musunuz “çelenk” demektir Stefan, bir kucak çiçek yani… Bir kucak çiçek, sonbahar rüzgârında…”

Korkmamasını söylüyor Memet ona, Nazi Almanyası değil Cumhuriyet Türkiyesi olduğunu söyleyerek rahatlatmaya çalışıyor. Ama için de bir kurt düşüyor? “Biz de azınlıktan mıyız?” Daha sonra unutulmuşluktan kaynaklanan hapisleri sona eriyor ve başka yere sevk edileceklerini öğreniyorlar. Memet başka bir gerçek ile daha karşı karşıya kalıyor ve aslında bir umut ışığı beliriyor ufukta kendisi için. Aslında sevk listesinde en başından beri adının olmadığı, bir yanlışlık olduğu tespit ediliyor ama görevli yüzbaşı umutlarını bir anda kırıveriyor:

“Bir yanlışlık var, ama yukarıyı ilgilendirir bu, Adamın var mı yukarıda? Varsa, kurcalasınlar. Fazla da umutlanma, büyük iş çünkü…”

Memet bu büyük işin ne olduğunu kavrayamadan yollara çıkartılır; önce Aydın sonra uzun bir konaklama dönemi olacak Milas’a doğru. Yolda aklından enstitüye girmeden önceki dönemi gelir. Memet, çok zor şartlar altında okutulabilmiştir. Zor şartlardan kasıt sadece fiziki anlamdaki şartlar değildir, manevi şartlar da zordur, önyargıları, hor görülmeyi aşmak çok daha zordur çünkü. Enstitüye gitmeden önce annesi olaya şüpheyle yaklaşmış ve hep itilmişliğin, hep ezilmişliğin acısını ve yalın gerçeğini şu sözlerinde dile getirmiştir:

“Köylü Mektebi mi olurmuş hiç? Duy da inanma… Osmanlı’nın oyunudur. Ağası, beyi tükürükle boğar adamı valla, barındırmazlar oğul, gel gitme! Atana, dedene yeten köy sana da yeter”Ancak Memet’in okuması için destek verenler de vardır:

“ Okut bu çocuğu Süleyman, Tey subaşlarına çıkar belkim bir gün, çıkar da ayırı dokunur epicimize. Tasıldara, candarmaya çiğnetmez bizi. Bi işçemiz düşse hükümata, arka dur. Sırtınla taş taşı, bok taşı, okut bu çocuğu…” Ama sadece sözde kalan destek Memet’i okula göndermek için yeterli değildir.

İlköğretime kayıt esnasında müdür paraları olup olmadığını sormuştur. Memet’in aklına yok yere harman yerlerini satıp Kazım Dirlik Paşa’ya gidişleri, han köşelerinde bekleyişleri, Kırklareli Valisi’ne götürecek mektubu aldıktan sonra babası ile döktükleri sevinç gözyaşları…Sonrasında bütün yaz bekleyişlerini boşa çıkaran kötü bir oyuna kurban edilişlerini hatırlayınca Memet hep acı ile dolmaktadır yüreği Memet’in.

İşte bu noktada imdadına Köy Enstitüleri yetişmiş ve aydınlanmanın yolundaki ışıklar birbir yanmaya başlamıştır Memet’in.Ama yukarılarda bir yerlerde bir şeyler olmuş, türlü oyunlar dönmüş ve aydınlanmanın yolundan gidenler birer birer sorgusuz sualsiz infaz edilmeye başlanmıştır, tehlikeli ve şüpheli addedilmişlerdir ve şimdi tahtaları kararmış, içine tütün, ter kokuları sinmiş bir bölmede yol alırken aklına Nazım Hikmet’ten sevdiği dizeler düşer:

895 numaralı katar, 895 numaralı katar!
895 numaralı katarın üçüncü mevki vagonunda
üç yolcu var! sefalet, felaket ve mehmet!
tren düdükleri öter mehmet'in üstünden
medeeeet! medeeeet!
uzanır, raylar uzanır memleket, memleket.
yok mu raylarda merhamet
mehmetçik, mehmet; mehmetçik, mehmet!

Milas’ta günler birbirini kovalamakta, Memet kendini okumaya veriyor zaman zaman, herkes koğuşta yattıktan sonra derdini kederini Babalar ve Oğullar’ın sayfalarında bırakmaya çalışıyor. Aklına Tonguç’un sözleri geliyor:

“ Aydın insanın en büyük ihtiyacı dayanaktır; bu da ancak, bilim ve sanat olabilir. Günlük hayatın yükünü eza duymadan taşıyabilmek, böyle bir dayanağı ele geçirmeye bağlıdır”.

Milas’tan Debleke Yollarına..Sürgün Devam Ediyor…

Debleke’deki günler boyunca iki olay Memet’i derinden etkiler. Bunlardan birisi sevdalısına kavuşamayan Yüzbirli diğeri de köyde çıkan yangındır. Yüzbirli derin bakışlı, ince yapılı bir gençti. Aklı da gönlü de varsa yoksa Seherindeydi. Yanık yanık söylediği ;

Dağlar başı boran değil kış değil
Yardan ayrılalı gönlü hoş değil
Şu gurbetlik dayanacak iş değil
Gecem gündüzüm zar oldu yine türkü herkesi efkara boğuyordu.

Bu efkar hergeçen gün Yüzbirli’yi iyice sarıp sarmalıyor ve keyfini kaçırıyordu. Zira bir süreden beri ses soluk çıkmıyordu ve dayanamayarak fazla uzakta olmayan köyüne bir gitmeye kalkıverdi Kemal ile. Ama şans bu ya Azrail adını taktıkları komutan karşılarına çıkmış ve cezayı kesmişti. Akşama değin bayıra sırtlarında taş ve makineli tüfek dolu çantalarla inip çıkma cezası...Gönlü tedirgin Yüzbirli bu cezaya dayanamadı ve hastaneye kaldırılmıştı. Bir ay sonra koğuşa künyesi gelmiştir.Herkes suskundur ve Remzi’nin ağzından bir ağıt yükselir:

Anama söylemeyin damda yatmaaasın
Oğlum gelecek diye yola bakmasın

Debleke’de kendilerine sürekli komünist yaftası yapıştırıp, gözleri ile bile yargılayan komutanlarını şaşırtan bir olay meydana gelir bir gün. Debleke’deki yangında komutan’ın çocuğu alevler arasında kalmıştır. Memet düşünmeden atılır alevler arasına, komutan şaşkındır:

“Sen sen haaa!” der.

Bu olayın ardından Memet’in birliği Kapıdağ’a sevkedilir. Bu arada Memet daha önce yanlışlıkla askere alınan ve dönem sonunda çavuşluğa çıkarılması ile ilgili yanlışlık için Yargıtay’a açtığı davanın neticesini almıştır: Yargıtay verdiği kararda iki dersten başarılı olamadığı gerekçesiyle kendisinin çavuşluğa çıkarılmasına karar verildiği ve bir aykırılık olmadığı yönünde bir karar vermiştir. Halbuki başarısız olduğu ders olmamıştır kendisinin.

Şubesinden de bir yazı gelmiştir, karardan çok önce yazıldığı halde ona sonradan bildirmektedirler. Bu kararda Tümen Komutanlığı’nın değiştirilemez nitelikteki kararı ile çavuşluğa çıkarıldığı ifade edilmiştir. Buna göre Memet 1947 yazında başlayan askerliğini 01.11.1949’da tamamlamak zorundadır.

Geçmez Sanılan Günler Geçer... Ama Nasıl?

Küfürler, bağırışlar, sersemleten bir itiş kakış…Kemiğinden ayrılan etin acısı, yürekler hasretle yanarak…Bu zor günlerde bir kara haber yüreklerini dağlar. Sabahattin Ali öldürülmüştür. Bu haberi koğuştaki arkadaşı koynundan çıkardığı bir kitapçıktan göstermektedir. İşte tam o anda koğuşun kapısı zorlanır. Telaşa kapılırlar. Bir seçim yapmak zorunda kalırlar: Ya kapı kilitli ve Sabahattin Ali’nin ölümünü anlatan kitapçıkla yakalanacaklardır, ya da pencereden atlayıp kaçacaklardır.Kapı zorlanmaya başlar ve onlar

KAÇARLAR…

ROMAN HAKKINDA…

Bu roman 1979 yılında Orhan Kemal Roman Ödülü’nü almış. Mehmet Başaran’ın bu eseri de faşizm rüzgârlarının esmeye başladığı bir dönemde kendi başından geçen olayın aktarılmasından ve o anları yaşarken kapıldığı duygu ve düşünce selini bize zaman zaman şiirsel bir dille aktarıyor. Yaşamak zorunda kaldığı bu dönemde yaşadığı şaşkınlık, acı ve gelgitleri aktarıyor Başaran. Ancak bu gelgitler, geri dönüşleri yansıtmakta bence pek başarılı değil, hatta dikkatiniz dağınıksa zihninizi toparlamanız zor olabiliyor. Klasik anlamda da bir roman örgüsüne sahip olmadığını düşünüyorum açıkçası. Bir anı-roman demek illa bir sınıflama yapmak gerekirse daha mümkün.

Orhan Kemal Roman Ödülü’nü veren kurulun romana ödül verme gerekçesini bulamadığım için size bilgi veremiyorum ancak verildiği yıllara şöyle bir baktığımız zaman faşizmin gene dallanıp budaklandığı bir dönemde verilmiş olması, Cumhuriyet Döneminin şahlanması için temeli atılan Enstitülerin hangi oyunlara kurban gittiğinin gösterilmesi, yine benzer oyunların oynandığına dikkat çekmesi ve Cumhuriyetimizin temel ilkelerine dikkat çekilmesi amacının arka planda olduğu kanısını taşıyorum. Tabii bir de köylünün dramına az da olsa bir kez daha dikkat çekilmesi, hala göz ardı edilen bu gerçekliğe geri dönülmesi de bir neden olabilir belki.

Askerin zorlu hayatından kesitler sunması, neredeyse askerlik eşittir eziyet ve sindirme, tek tip yaratma ve tüm kişisel hıncını vazifesini yapandan çıkarma ve benzer unsurlardan örülü olan kısmını aktarması açısından başarılı buldum. Kendim şu ana kadar bir Orhan Kemal Roman Ödülü’nü alanlar arasında “En İyiler” Listesi yapsaydım sanırım üst sıralarda yer almazdı.

BİRAZ DA TARİH…

Bu romanı okurken tekrar ve daha detaylı bir biçimde Köy Enstitüleri ile ilgili okumalar ve araştırmalar yaptım. Örneğin; yine Mehmet Başarana ait olan ve sunumunu Aycan’ın yaptığı Bir Özgürleşme Eylemi: Köy Enstitüleri adlı kitaba zaman zaman geri döndüm. Can Dündar’ın Köy Enstitüleri adlı belgesel kitabından ve belgeselini izledim ve okudum. Bu noktada kısaca Köy Enstitüleri hakkında biraz bilgi vermeden geçemeyeceğim.

Nasıl Kuruldu?

Atatürk Devrimi’nin kopmaz bir parçası olan Köy Enstitüleri 17 Nisan 1940’ta 4 kırsal yerleşim biriminde aynı zamanda kuruldu. Sayıları aynı yıl 14’e 8 yıl içinde de 21’e çıkarıldı. Köy Enstitüleri yalnızca öğretmen yetiştiren kuruluşlar olmayıp, kırsal yörede toplumsal, ekonomik ve kültürel kalkınmayı sağlamak; bu alanda ilgili gerekli elemanları yetiştirmek için kurulan yapılardı. En azından bu hususlara hizmet etmeleri amaçlanıyordu.

Köy Enstitüleri kurulmadan önce 16 milyonun üzerinde olan nüfusun %80’i okuma yazma bilmemektedir. Ancak okul ,öğretmen ve gerekli alt yapı bulunmamaktadır. İlköğretim sorunu aşılmaz bir engel gibi her devrimci ruhun karşısına dikilmektedir. Bunun üzerine Atatürk bunun üzerine aralarında İsmail Hakkı Tonguç’un da bulunduğu eğitimcileri bir rapor hazırlamaları göreviyle köylere yollar. Raporda kaleme alınan saptamalar şunlardır:

1) Batı taklidi öğretmen okullarından köylere gidenler ya dayanamayıp gitmiş ya da kalıp köyün karanlığında erimiş, ağanın, imamın etkisi altına girmiştir.

2) Köy okulunda sadece okuma yazma öğrenmiş köylü, dört beş yıl sonra okuma yazmayı bile unutmuştur.

3) Ordudan dönüp tarlasını işleyen bazı çavuşlar, köylü çocuklara kendiliklerinden okuma yazma öğretmekten başka, cumhuriyetin ne olduğunu, şimşekle elektrik ışığının benzediğini, sıtmanın sivrisinekten geldiğini, otomobilin benzinle, trenin buharla işlediğini anlatmışlardır.

Bu rapor Köy Enstitülerinin kurulması için ilk verilerin elde edilmesini sağlar. Atatürk, askerlerin bu konuda destek verecekleri görüşündedir bunu da “Erlerin eğitimini yaptırdığımız çavuşlardan bu konuda da pekâlâ yararlanılabilir.” Sözleriyle ifade etmiştir.

1935’te İlköğretim Genel Müdür vekilliğine atanan, Köy Enstitülerinin mimarı İsmail Hakkı TONGUÇ, “Eğitim Yolu ile Canlandırılacak Köy” adlı çalışmasında, çözüm yolunu şu şekilde göstermiştir: “Köyü canlandırma alışılagelmiş sıradan bir ilköğretim sorunu değildir. Eğitim yolu ile köyü canlandırmak; modern anlamda ilköğretimi köye mal etmekle sağlanabilir. (...) Köyü canlandırma sorunu, her şeyden önce bu savaşa katılacak elemanı yetiştirme sorunudur. Köy Enstitülerinin kuruluş nedenlerinin başında bu gelir.”

Hasan Ali Yücel Kurulma nedenini şöyle açıklıyor. "biz, istiklal mücadelesinden itibaren sosyal hayatımızda yaptığımız büyük devrimleri köylere götürecek adam yetiştirmek isteriz. çünkü ümmet devrinin böyle bir adamı vardır. bu, imamdır. imam, insan doğduğu vakit kulağına ezan okuyarak, vefat ettiği vakit mezarının başında telkin vererek, doğumundan ölümüne kadar bu cemiyetin manen hâkimidir. bu manevi hâkimiyet, maddi tarafa da intikal eder. çünkü köylü hasta olduğu vakit de sual mercii imam olur. biz imamın yerine, köye devrimci düşüncenin adamını göndermek istedik.

Bu noktada değişik ama paralel bir görüş olarak İlkay Meriç Marksist Tutum Dergisi, no:37 Nisan 2008’de kaleme aldığı yazısında “Öte yandan CHP, Kemalist ideolojiyi nüfusun büyük çoğunluğunu oluşturan köylülere taşıyacak ve onları rejimin çıkarları doğrultusunda dönüştürecek temel unsurlar olarak öğretmenleri görüyordu. Zira öğretmen demek köyde jandarmadan sonra devleti (dolayısıyla onunla özdeşleşen CHP’yi) temsil eden en yüce makam sahibi demekti” şeklinde ileri sürmekte olup aynı zamanda Köylü işçi sınıfa karşı bir denge oluşsun diye mi önceleri örgütlendi? Sorusuna cevap olarak şu görüşleri aktarmaktadir:

“…..Köylüyü ihtilalci proletaryaya karşı bir sigorta olarak gören köycülerin ekonomik politikalarını da önemli ölçüde proletaryadan duyulan korku belirliyordu. Üstelik o dönemde bu bakış açısı sadece Türkiye’de değil Nazi Almanya’sı başta olmak üzere pek çok ülkede güç kazanmış durumdaydı. CHP’lilerin önemlice bir kısmının Nazilerden etkilendiği ve onlara sempatiyle baktığı da bir sır değildi.

İktisat tarihçisi Ömer Lütfi Barkan’ın 1935 tarihli gözlemleri, o dönemde belli başlı sanayi ülkelerinin köye ve köylüye bakışlarının benzerliğini saptaması bakımından ilginçtir:

“...bugün belli başlı endüstri memleketleri bile, ulusal hayatın en gür ve temiz kaynağı olan köyleri, köy hayatını bir sosyal dengeşiklik aracı olarak enternasyonal ve ihtilalci temayüller gösteren endüstri proletaryası karşısında kıskançlıkla muhafaza için, köylüyü şehre çeken ve kırları boşaltmak isteyen akımlara karşı her türlü çareye başvuruyorlar. Onlar bu işe biraz da cihanın son durumu yüzünden mecbur olmuşlardır. Bugün her yerde insan ve mal göndermek için açık pazar kapılarının gittikçe kapanması yüzünden şehirde ve köyde işsiz kalan ve başka yere de göçemeyen fazla nüfusu memleket içinde toprağa bağlamak, bir harp vukuunda ihtiyacı olan yiyecek ürünlerini kendisi üretmek gibi siyasal ve sosyal emniyet düşünceleriyle bir toprak siyasası devri açıyorlar.” (akt. Asım Karaömerlioğlu, age, s.53, Orda Bir Köy Var Uzakta)”

1940 baharında 3803 sayılı Köy Enstitüleri Yasası Meclis’e gelir. Bu Yasa çeşitli eleştirilerle karşılaşır. Yasa sonuçta Meclisten çıkmakla birlikte 38 kişi oylamaya katılmayarak örtülü bir muhalif grubun olduğunu ortaya koyarlar. Özellikle Kazım Karabekir bu uygulamanın köylü ve şehirli arasındaki uçurumu daha da belirgin hale getireceğini iddia etmesine rağmen Hasan Ali Yücel asıl hedeflenenin bunun tam tersi olduğunu vurgular.

Bu konuda Mehmet Başaran: “Yaşamdan kopuk, belleğe yük sayılabilecek işe yaramaz bilgiler aktaran, kara tahta-dört duvar okulu anlayışı bir yana itildi. İncelemelere araştırmalara dayanarak geliştirilen üretim yaşamı, eğitim ortamına dönüştürülmüştü.” Derken aynı yönde

Talip Apaydın da: Bize asla bilgi düşmanlığı aşılanmamıştır. Sadece kuru bilgilerin, hayatta işe yaramayan ezber bilgilerin yetersizliği, süsten öte geçemediği, hayata bir değer katamadığı söylenmiştir. Boyuna okumamız, ders dışı kitaplara taşmamız öğütlenmiştir.Enstitüde bize okuma-düşünme alışkanlığı verdiler. Ders kitaplarının çerçevesi içinde hapsolup kalmıyorduk. Boyuna arıyor, okuyor, inceliyorduk. Arkasından, tartışarak, bilgilerimizi, inançlarımızı pekiştiriyorduk. Genel toplantılarda ya da aramızda tartışmadan duramazdık.” Biçiminde görüşlerini diler getirmektedir.

1942 yılında Köy Enstitüleri ilk mezunlarını vermiş ve Hasanoğlan Köy Enstitüsü bünyesinde Yüksek Köy Enstitüsü açılmıştır. 1943 yılında Cumhurbaşkanı İnönü Hasanoğlan Yüksek Enstitüsü’nü ziyaret eder ve çok etkilenir. Millî Eğitim Bakanı’ndan enstitülerin sayısının 20’den hızla 60’a çıkarılmasını isteyince Yücel “Buna ne kadromuz ne de paramız yeter” diye itiraz edince, İnönü’den beklenmedik bir tepki gelir ve sanki geleceğin içinde barındırdığı tehlikeleri de haber verirmişçesine, “Çok büyük fırsat kaçırıyorsunuz” cevabını verir ve ekler: “Bu savaş yıllarından yararlanarak bunları yapmalıydınız. Savaştan sonra ne olacağı belli değil. Bunların hiçbirini bize yaptırmayacaklar. İleride beni dinlemediğinize çok pişman olacaksınız.” Der.

İnönü daha fazla enstitü açılması hususundaki kararının uygulanmasının yakın takipçisi olur. “Köy Enstitüleri Yasası” okul yapma görevini köylülere verdiği için kaymakamlar ve valiler, Ankara’dan gelen talimat doğrultusunda köylü üzerindeki baskıyı gün geçtikçe artırmaya başlayınca köylüler arasında enstitülere karşı bir muhalefet oluşmaya başlar. 1944-1945 döneminde planlanan rakamlara ulaşılamaması İnönü tarafından bu “pasif direnme” olarak algılanır. İnönü’nün “alınganlığı” köylere ceza verilmesine kadar gider. Bu durum CHP içinde hoş karşılanmamaya başladığı için tepki sesleri de yükselmektedir. İnönü taviz vermez ve
“Her köyde cami yok mu?” diye sorar. “O camiler nasıl yapıldıysa, okul da öyle yapılacak.” Diyerek sert çıkar.

İnönü’nün bu tavrı, ardından Sabahattin Ali’nin Hasanoğlan’ı ziyaret etmesi ve orada kalması, enstitü içinde sağ-sol kamplaşmasının olduğunun yayılması, enstitülerin komünizmin pençesi içine düştüğüne dair dedikoduların yayılması Köy Enstitülerinin göze batmaya başlamasına ve gerginlik konusu olmasına neden olur. Bu konu ile ilgili
Talip Apaydın: “Kimi arkadaşlarımız açıkça, kimisi el altından ırkçı, Turancı, enstitü düşmanı çevrelerle bağıntı kurmuşlardı. Oralardan beslenirlerdi. Oralara haber ulaştırırlar, hatta ihbar mektupları yazarlar, aramızdan imza toplarlardı. Biz bunları bilirdik, uzun uzun tartışırdık. Gittikçe tehlikeli olmaya başlayan çatışmalarımızdan endişe duyardık.” Diye anlatmaktadır.

Bu gerginlik ve dedikodular Hakkı Tonguç’a iletilince kendisi hemen Hasanoğlan’a gelip öğrencileri uyarır: “Siz ateşle oynuyorsunuz.Yapılamaz sanıyorsunuz ama bir gün bu enstitüleri kapatırlar. Hiç değilse temelden değiştirirler. Siz okudunuz, kurtuldunuz, ama sizden sonraki köy çocukları, okuyacak okul bulamazlar. Anlıyor musunuz? Aklınızı başınıza toplayın. Binanın temelini oyan fare olmaktan vazgeçin. Köy enstitülerini siz köy çocukları kendiniz yıkacaksınız, dikkat edin.” Der. Bir uyarı ve tehlikenin kapıda olduğuna dair söylemde Baba Tonguç’tan gelmiştir.

İkinci Dünya Savaşı’ından sonra Türkiye’de de değişim rüzgarları esmeye başlamıştır. İnönü çok partili hayata geçileceğinin müjdesini ve sözünü vermiştir. Çok partili hayat değişik görüşleri, uygulamaları, özgür fikirleri ve eleştirileri de beraberinde getirir. İlk eleştiri okları da Köy Enstitülerine saplanır.
1945 Mayısında Millî Eğitim bütçesi görüşülürken milletvekili Emin Sazak, köylere verilen enstitü mezunlarının kendilerini birer Atatürk zannettiklerini söyler.

Yücel, bu eleştiriyi yanıtlarken “Bu çocukların birer Atatürk olması temenni edilir.” der.İnönü, yeni kurulan Demokrat Parti’nin programını Çankaya Köşkü’ne getiren Celal Bayar’a iki soru sorar:İlki, dini inançları siyasette kullanıp kullanmayacaklarıdır. İkincisiyse Köy Enstitüleri’yle, eğitim seferberliğiyle uğraşıp uğraşmayacakları…

Bayar her ikisine de “Hayır Paşam” yanıtını verir. Bunun üzerine İnönü parti için olurunu verir. İnönü Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsü’nü bir ziyaretinde Yücel’e “Bu çocuklar köylerde işe başlayınca bizi tutacaklar mı?” diye sormuştur. 1946 seçiminde CHP’ye oy toplamak amacı ile köylere gönderilen enstitülerden gelen haberler pek de iç açıcı olmamıştır. Komünizmin alıp başını yürümesi, kızlı erkekli birlikte eğitim, eğitimin yanı sıra çeşitli işlerde çalışılması, okul yapımı için baskı köylüleri ama belki de en çok toprak ağalarını daha çok rahatsız etmeye başlamıştır. Enstitüler için bazı yazar ve şairler de aynı doğrultuda görüş sahibidirler:

“Son günlerde peçesi kaldırılan ve bazı temayüllere göre tekrar ihyası için zemin aranan Köy Enstitüleri davası, memleketimizdeki komünizma hululünün şah damarını çizer.” (Necip Fazıl Kısakürek)

“Çocuklara Nazım Hikmet’in şiirlerini ezberleten, Marksizm hakkında konferanslar verdiren, dergilerinde de Marksizm hakkında makaleler neşreden Köy Enstitülerinin komünist yuvaları olduğunu bilmeyen bir tek şuurlu Türk aydını yoktur...” (Peyami Safa)

Ankara’ya ve özellikle Çankaya’ya bu eleştiriler doğrultusunda yönelmeye başlayan baskılar giderek artmaktadır ve CHP oy kaybedeceğini anlamıştır. Özellikle parti içindeki muhalif kanat daha fazla sesini çıkarmakta, sağcı düşünceye yakın olan parti üyeleri enstitülerin komünizmin yuvası olduklarını söylemektedir.Parti’de Recep Peker gibi muhafazakârlar Köy Enstitüleri’nin bir an önce kapatılmasını savunmaktadır.

Muhalif seslerin alıp başını yürüdüğü 1946 Seçim Döneminde Sovyetler’in Kars ve Ardahan üzerinde hak iddia ettiği, İstanbul’da gençlerin komünizm aleyhinde gösteriler yaptığı, Amerikan Missouri zırhlısının İstanbul’u ziyaret ettiği bir ortamın varlığı, aslı astarı olmasa da enstitüler hakkındaki söylentiler nedeni ile İnönü büyük bir kararsızlık yaşasa da enstitüleri gözden çıkarır CHP bu seçimden çoğunluğu alarak çıkar ve yeni kabine kurma görevi Recep Peker’e verilir. Peker’in hükümet programında “Köy Enstitüleri’nin daha millî bir hale getirileceği” yazılıdır.

Millî Eğitim Bakanlığı, Hasan Âli Yücel’in elinden alınır. O günlerde emniyete imzasız bir ihbar mektubu gider. Mektupta Hasanoğlan’ın komünist yuvası haline geldiği öne sürülür, Sabahattıin Ali, Behice Boran, Niyazi Berkes gibi öğretmenler ve Nâzım Hikmet şiirleriyle rejim aleyhtarlığı yapıldığı, komünist manifesto okunduğu bildirilir. Mektubun sonuna komünist öğrencilerin bir listesi de eklenmiştir.

Bu mektup üzerine hemen bir soruşturma başlatılır ve soruşturma için Meclis Başkanı Kâzım Karabekir, yanında üç milletvekili ile Hasanoğlan’a gelir. Bu soruşturmada öğrenciler ile öğretmenler sorgulanır.Bir süre sonra, 21 Eylül 1946’da, ismi Köy Enstitüleri ile özdeşleşmiş İsmail Hakkı Tonguç da görevden alınır. Yerine Yunus Kâzım Köni getirilir.

DAHA SONRA OLANLAR

1) Enstitü mensuplarının Nazizme, Faşizme kaydığını, ırkçılarla işbirliği yaptığını düşündükleri Yeni Millî Eğitim Bakanı Şemsettin Sirer’in genelgeleriyle köy enstitülerinde öğrencilerin yönetime katılması uygulamasına son verilir.

2) Enstitü kitaplıkları komisyonlarca taranır, okutulan bazı klâsikler “öğrencilerin düzeyine uygun olmadığı” gerekçesiyle yasaklanır, kimi bakanlık klâsikleri yakılır. Genelgeyle “serbest okuma”lar güdüm altına alınır, tartışma saatleri iptal edilir.

3) Enstitülerde çalışan Yüksek Kısım çıkışlı öğretmenler, buralardan uzaklaştırılmak amacıyla toptan askere alınırlar (Mayıs 1947). Bazıları yedek subay olacağına çavuş olarak çıkarılır.

4) 1947 sonunda Recep Peker hükümeti, Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsü’nü “benzer başka okullar olduğu” gerekçesiyle tamamen kapatır. Öğrencileri, Ankara içindeki dengi okullara dağıtılır. Üç dönem mezun veren Yüksek Köy Enstitüsü kapandığı tarihe kadar 104 mezun verecektir.

5) 1947’de çıkarılan 5117 ve 5129 sayılı kanunlarla köylerdeki öğretmenlerin Enstitülerle bağları kesilir, verilen tarım, sanat araç gereçleri geri alınarak, 100 lira aylıklı memur durumuna getirilirler.

6) 1948 yılında Eğitmen Kurslarına son verilir ve birçok eğitmen de görevden uzaklaştırılır.

7) 1948’de Enstitülerin programları değiştirilir. İş eğitimine, üretici eğitime son verilerek, klâsik öğretmen okulu anlayışına dönülür.

8) 1948’den itibaren, ilahiyat fakülteleriyle imam hatip kursları açılmasına izin veren CHP buna rağmen 1950 seçimlerini kaybedecektir.

9) 1950'den sonra Köy Enstitülerinin aynı kampus içinde okuyan kız ve erkek öğrencileri birbirinden ayrılarak, Kızılçullu ve Beşikdüzü Köy Enstitülerinde toplanır. Sonra Kızılçullu kapatılıp öğrencileri Bolu Kız Öğretmen Okuluna aktarılır. Aynı yıllarda 4 enstitüdeki Sağlık Kolu kapatılır.

10) İktidara gelen Demokrat Parti zamanında, 1951’de Köy Enstitüleri’nin programı klâsik ilköğretmen okullarının programıyla birleştirilir.

11) Topraklarının bir bölümü kamulaştırılmış kimi ağalar, Düziçi Köy Enstitüsü’ne dışardan soktukları bir adama Türk bayrağını yırttırır, pislik sürdürür (sonradan mahkemede ortaya çıkar) öğrenciler tutuklanır basında, Meclis’te “Gördünüz mü?” diye kıyametler koparılır.

12) Bütün Enstitü müdürleri, öğretmen kadroları değiştirilir, yeni atanan müdürlerin düzenledikleri sınavlarla kültür derslerinden zayıf sayılarak sınıfta bırakılan 2000 öğrenci (iki yıl sınıfta kalmış duruma düştükleri için) Enstitülerden uzaklaştırılır, yoksul köylü babalara “tazminat” davası açılır.

13) Enstitüleri ilk bitirenler, “kültür bakımından yetişmemiş” sayılarak yeniden yetiştirme kurslarından geçirilirler.

14) Enstitü mezunlarına eğitim camiasında “Tonguç yetiştirmeleri”, “Hasan Âli yetiştirmeleri” adları verilir.

15) 1954’te (Millî Eğitim Bakanı Tevfik İleri zamanında) Köy Enstitüleri’nin adı 6234 Sayılı kanunla İlköğretim Okulu olarak değiştirilir.

Sevgiler
Billur

View the Original article

Toplum Gönüllüleri

2011-02-16T13:03:00.000-08:00

type='html'>

TOG

View the Original article

Bu Kadar Mı Keyifli Müzik Yapılır !... (5)

2011-02-16T12:48:00.000-08:00

type='html'>

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm izle

2011-02-16T12:33:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm izle - eklendi...
Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm 1.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm 2.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm 3.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm 4.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm 5.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm 6.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm 7.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm 8.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm 9.kısım izle

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm Tek Parça Hd izle

2011-02-16T12:18:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm Tek Parça Hd izle
Fatmagülün Suçu Ne 14.Bölüm Tek Parça Hd Kalitesinde izle

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm Fragmanı izle

2011-02-16T12:03:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm Fragmanı izle

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm Fragmanı izle
Yükleyen gizemliblog. - Tüm sezonlar ve tüm bölümler

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm izle

2011-02-16T11:48:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm izle
Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm 1.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm 2.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm 3.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm 4.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm 5.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm 6.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm 7.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm 8.kısım izle

Kanal d ekranlarının sevilen dizisi Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm ile bu akşam yayında olacaktır.Her hafta reytingleri altüst eden dizi de bu hafta beklenen gelişme oluyor.Fatmagül ve Kerim ilk kez dans ediyor.

Bakalım bu heyecan dolu bölümde başka neler olacak ? hep birlikte bu akşam yayınlanacak olan yeni bölümde göreceğiz....

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm 20.00 da kanal d ve sitemizde olacaktır...

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm Tek Parça Hd izle

2011-02-16T11:33:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm Tek Parça Hd izle
Fatmagülün Suçu Ne 15.Bölüm Tek Parça Hd Kalitesinde izle...

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm Fragmanı izle

2011-02-16T11:18:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm Fragmanı izle
Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm Fragmanı Yayınlandı !!

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm Fragmanı izle
Yükleyen dizifilmbook. - Tüm sezonlar ve tüm bölümler

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm izle

2011-02-16T11:03:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm izle - ekLendi..
Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm 1.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm 2.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm 3.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm 4.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm 5.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm 6.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm 7.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm 8.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm 9.kısım izle

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm Tek Parça Hd izle

2011-02-16T10:48:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm Tek Parça Hd izle
Fatmagülün Suçu Ne 16.Bölüm Tek Parça Hd kalitesinde izle

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm Fragmanı izle

2011-02-16T10:33:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm Fragmanı izle,Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm izle,Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm Fragmanı yayınlandı...

Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm Fragmanı izle
Yükleyen dizifilmbook. - Filmler ve diziler Dailymotion'da

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 17.bölüm Full izle

2011-02-16T10:18:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 17.bölüm Full izle
Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm 1.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm 2.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm 3.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm 4.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm 5.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm 6.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm 7.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm 8.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 17.Bölüm 9.kısım izle

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm Fragmanı izle

2011-02-16T10:03:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm Fragmanı izle
Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm Fragmanı Yayınlandı.Anında sizlere sunuyoruz...

fatmagülün suçu ne 18.bölüm fragmanı izle | izlesene.com

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm izle

2011-02-16T09:48:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm izle
Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm 1.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm 2.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm 3.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm 4.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm 5.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm 6.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm 7.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 18.Bölüm 8.kısım izle

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm Fragmanı izle

2011-02-16T09:33:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm Fragmanı izle

fatmagülün suçu ne 19.bölüm fragmanı izle | izlesene.com

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 2.Fragmanı izle

2011-02-16T09:18:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 2.Fragmanı izle
Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 2.Fragmanı izlesene kalitesi ile izleyebilirsiniz..

fatmagülün suçu ne 19.bölüm 2.fragmanı izle | izlesene.com

View the Original article

Fatmagülün Suçu ne 19.Bölüm Canlı izle

2011-02-16T09:03:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu ne 19.Bölüm Canlı izle

Fatmagülün suçu ne 19.bölümü birazdan yayında olacaktır.Yayınlanacak olan yeni bölümü aşağıdaki linkten izleyebilirsiniz.

Fatmagülün Suçu ne 19.Bölüm Canlı izle

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm izle

2011-02-16T08:48:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm izle
Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 1.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 2.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 3.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 4.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 5.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 6.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 7.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 8.kısım izle

Fatmagülün Suçu Ne 19.Bölüm 9.kısım izle

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 20.Bölüm Fragmanı izle

2011-02-16T08:33:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 20.Bölüm Fragmanı izle

fatmagülün suçu ne 20.bölüm fragmanı izle | izlesene.com

Fatmagülün Suçu Ne 20.Bölüm Fragmanı izle
Yükleyen gizemliblog. - TV dizilerini ve programlarını online izleyin.

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 20.Bölüm 2.Fragmanı izle

2011-02-16T08:18:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 20.Bölüm 2.Fragmanı izle
Fatmagülün Suçu Ne 20.Bölüm 2.Fragmanı yayınlandı.hemen aşağıdan izleyebilirsiniz..

fatmagülün suçu ne 20.bölüm 2.fragmanı izle | izlesene.com

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölüm Fragmanı izle

2011-02-16T08:03:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölüm Fragmanı izle

fatmagülün suçu ne 21.bölüm fragmanı izle | izlesene.com

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölüm 2.Fragmanı izle

2011-02-16T07:48:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölüm 2.Fragmanı izle
Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölüm 2.Fragmanı yayınlandı !!

fatmagülün suçu ne 21.bölüm 2.fragmanı izle | izlesene.com

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölüm Özeti

2011-02-16T07:33:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölüm Özeti

Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölümde neler olacak diye merak edenler özetten detaylara ulaşabilirler..

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölüm izle

2011-02-16T07:18:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölüm izle
Fatmagülün Suçu Ne 21.Bölüm yayınlandı...

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 22.Bölüm Fragmanı izle

2011-02-16T07:03:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 22.Bölüm Fragmanı izle

Fatmagülün Suçu Ne 22.Bölüm Fragmanı izle
Yükleyen gizemliblog. - Filmler ve diziler Dailymotion'da

View the Original article

What is fatmagüls fault

2011-02-16T06:48:00.000-08:00

type='html'>What is fatmagüls fault

Fatmagülün suçu ne yabancılar tarafından artık büyük ilgi görmeye başladı.İnternet ortamından da takip edilen dizi What is fatmagüls fault diye yer alıyor...

www.dizifilmbook.com

View the Original article

Fatmagülün Suçu Ne 22.Bölüm 2.Fragmanı izle

2011-02-16T06:33:00.000-08:00

type='html'>Fatmagülün Suçu Ne 22.Bölüm 2.Fragmanı izle

fatmagülün suçu ne 22.bölüm 2.fragmanı izle | izlesene.com

View the Original article

Erkeklerin kenar süsleri

2011-02-16T06:18:00.000-08:00

type='html'>Bir şiyirimi paylaşmak istiyorum.
Tamam, dalga geçmek isteyen peşinen geçsin bekliyorum.
..

Suya bırak kendini,
bırak su taşısın biraz da seni.
Alsın götürsün bir başka kıyıya.
Neyin varsa, suda kalsın.
Su gibi,
aksın, gitsin.

..
Buralara bi yerlere kalpler çiçekler ya da gözlerden süzülen yaşlar iliştirmem gerek gibi geliyor bana. Yok ama kafa bulmuyorum aklıma eski hatıra defterleri geldi, hatta bırakın hatıra defterini herhangi bi ilkokul defteri bile iş görür. Ama kareli olmayacak, düz olabilir ya da çizgili olsun en iyisi. Sol yanında bir çizgisi olurdu boydan boya sayfa sonuna kadar. O çizgiyle sayfanın artık olmadığı yer arası bizimdi hani? Kenar süslerini o boşluğa bi güzel yerleştirirdik? Hatırlayan yok muğ?

Ben sıralı çiçeklerimi ve sonra sınıfın bateri çalan tek çocuğu Ayhan'a aşık olduğumda çizdiğim kalpleri, sonra yaralı yamuk kalpleri, sonra siyah kalemle çizilmiş yıldızları kareleri ve ecişleri bücüşleri.. evet hepsini hatırlıyorum. İlk şiyirimi de hatırlıyorum. İşte şu yukarıdaki de son şiyirim. Arada kalan bi şey yok. Başka şiyir falan yok. Şiir hiç yok, sormanız bile abes ahah..

Bu biraz da şöyle bi şeye benziyor: Eline fotoğraf makinesini alan elini sevdiğimin vatan evlatları hani martı simit ve yaratı sınırlarını zorlayarak bir de ince belli çay bardağı ekleştirip kare kare saçılırlar ya ortaya? Hepsi bi Ara bi Güler. Martılar güler üstlerine kargalardan nöbeti mecburen devralıp hani?

Ne alaka şekerim notu: Şurayı tıklayıp alakaya bi bakılabilir sonra. Ve lakin ben özet geçeyim alakayı: Neden fotoğraf çekiyorsun!

İşte bu "neden şiir yazıyorsun" ve "neden fotoğraf çekiyorsun"ları açıktan alıp mevzuya girebilirim sanırım, bi deneyecem: Erkeklerin kenar süsleri bunlar! hell yeah! hahha.. Ne var iki gözüm? Ben de bi tespit yapıyorum işte. Yaptım olucak falan değil, yaptım ve oldu pek güsel. Açalım o zaman: Derhal ve hemen memleketin şiyir yazan ve fotoğraf çeken nüfusundan dişileri eliyoruz. Sayıları çok değil. Girin şiir ve foto sitelerine bi bakın. Yakıcı ve yıkıcı çoğunluğu erkek. Cicilerini sergiliyorlar. Martılarını denizlerini sandallarını sergiliyorlar. Yaşlı dedelerin ninelerin yüzlerini ellerini, güneşin doğuşunu batışını yağmuru çocukları kaçan topları sessiz kimsesiz bankları çekmişler çekiştirmişler.. sergiliyorlar. (Bir de bunların üzerine şiyir basanı falan var ki, nasıl güzel bir kafaları var ifade edebilmem mümkün değil.)

Kenar süsünüz bunlar, azizim. Çerçeveniz özünüze vehmettiğiniz yetenek, bunlar da piyasaya arzınızın kenar süsleri. Şey gibisiniz: Hani Avrupa Yakası diye bir dizi vardı, Gaffur vardı bir de? "Nasılım?" derdi hani.. "Nasılım?"

Tam olarak bunu diyorsunuz aslında o kenar süzlerinizle:
"Nasılım?"

Çoh afedersiniz ama bi boha benzemiyorsunuz. Martılardan sandallardan simitin susamından o yaşlı dedenin elinden yüzünden utanın he mi ehehh..

Geçti sinirim notu: "Bu yazıda birbiriyle alakasız ve saçma ve olmasa da olur kabilinden kaç şey var?" Bayram tatili sorusu hahahh..

View the Original article

İnsanlığın devrik cümleler ile imtihanı

2011-02-16T06:03:00.000-08:00

type='html'>İnsan evladı bu fani aleme sınav için gönderilmiştir, aynen kabul ediyorum. Sınavın mahiyeti nedir ne değildir öyle tam olarak bilmiyoruz. Yani sorumlu olduğumuz bazı kitaplar olduğu söyleniyor. Ben de kutsal twitlerin yalancısıyım, geçen @allahcc demişti kitabın tamamından sorumlusunuz diye. Kitap derken galiba bir de açıklama getirmişti işte hıristiyanlar ve museviler kitaplarının ilk bölümünden, müslümanlar tamamından sorumlu diye.. Ama sonuç değişmiyor ve tam olarak nelerden sorumlu tutulacağımız bilinmiyor. Rivayet muhtelif.

Bunlardan biri de insanlığın devrik cümleler ile imtihanı. Bu rivayete göre her fani kul hayatının bir döneminde derdini cümleleri beşer beşer devirerek anlatacakmış. Kimileri bu sınavdan salimen çıkarken, kimileri de devirdikleri cümlelerin altında kalacaklarmış. Sonra da mızıldanacaklarmış "kimse beni anlamıyor:((((" diye.

Rivayetin fena feci kısmıysa şöyle bi şey: Bazıları sadece devrik cümlelerin oynaşı olmakla kalmayacak, bir de bu cümleleri tren misali kıç kıça bağlayıp dağ tepe aşıracakmış. O kadar uzun ve o kadar devrik cümleler kurarak, tarifsiz anlaşılamamalarını ve bunun bünyelerinde yarattığı tahribatı ve ruhlarının aslında araflarda telef olduğunu vs vs. anlatacaklarmış ki.. görüldüğü üzere, tanımı bile mümkün olamayacakmış.

Özet ve beklenen çemkirme: Sekiz paragraf yazı yazan ve sekizinde de ilaç için bir tane düzgün cümle kurmayan arkadaşım: Hakikaten anlaşılmazsın, bu fasılda gayet haklısın. Anlaşılmazsın, çünkü: Öyle senin özüne vehmettiğin gibi derin duyarlı duygusal acılı hazanlı bi şey bi şeyli değilsin. Şu alemde görüp göreceğim en düz adamsın, en düz kadınsın. Anlaşılmıyorsun, çünkü çok ama çok sıkıcısın. O kadar sıkıcısın ki insanlara ayıp ediyorsun.

Haberler ve hava durumu: Hiçbir alakası yok, öylesine salladım.

Örnek olabilir gibi duruyor, deneyecem: "susuzluğumu sessizliğime susturup incindiğimi fısıldadım köşe yastığının uykusuna... aldı beni düşlerimin kıyısından emanet etti gündoğumlarının sessizliğine, kırıldım... tenimdeydin oysa, oysa her anımdın ve her sessizliği yanan canımın... uzatsam ellerimi kumsalın deniz özleminden, dökülse tek tek kum taneleri incinen geceye..."

(Ve bu böyle sekiz paragraf daha devam eder)

Essah mı resmi açıklaması: Tamam biliyorum ivrenç ama dayanamadım. Böyle yazılar okuyunca aklımdan geçene ve yüzümüm aldığı şekle en şükela örnek buydu yeminle.

Üç nokta imtihanı: Örnek metni yazarken fark ettim ki, bu cümleler üç nokta olmadan devrilemiyor. İnsan evladının devrik cümlelerle imtihanının barajı bu oluyor galiba. Bu fasılda rivayet şunu diyor: Sen istediğin kadar cümle devir, ama o cümlelerin sonunda üç adet nokta hizaya girmediyse önünde sonunda sınavı geçiyormuşsun! hahah..
Ama üç nokta laneti peşini bırakmıyorsa sınavdan çakıyormuşsun. Böyle tepe üstü tepe sersemi tepe tepe çakıyormuşsun.

Neyse boşver notu: Çok fena gıcığım:/

View the Original article

Bir fotoğraf, çok söz

2011-02-16T05:48:00.000-08:00

type='html'>

15 aralık 2010 / odtü

View the Original article

Panayır yeri gibi olmak istiyorum

2011-02-16T05:33:00.000-08:00

type='html'>Arada bir blogumu açıp öylesine bakıyorum. Ben bunu zamanında neden açmıştım ne yapacaktım da şimdi hatırlamıyorum falan diye mal mal ve aynı zamanda gayet ciddi yüzüne yüzüne bakıyorum. Cevap yok!

Alenen sallamanın adına bazen kurgu, bazen de hayal gücüm şahanedir benim demekten hiç çekinmedim. Yazdıklarımın neresi gerçek neresi yalan neresi minare neresi kılıf.. hiç bilemedim. Bilmek de istemiyorum. Başından beri emin olduğum tek bir şey var bu fasılda: Bu blogun bir tarzı teması şusu busu yok. Yahu iki etkili etiket bile dikemedim ucuna. TRT’nin eski müzik programlarını hatırlatıyor anasını satiim.. “her telden her gönülden nameler” haha..

Tamam madem öyle şöyle bi aklıma esenler sıralaması yapayım:

Memleket: Yine panayır yeri gibi. Son bombaları şuraya not diye eklesem hep beraber gül gül bi haller oluruz. Olalım, ekliyorum..

Not 1) RTÜK başganı zat "homoseksüellik milli ve manevi değerlere aykırıdır” demiş. Şimdi bu söze gülmek bile ağır iltifat olur, ben kendisini sevdiği delikanlılara şiirler yazan Osmanlı sultanlarına havale ediyorum.

Not 2) Enerji ve bi şi daha bakanı sakallı zat "işçi gerekirse 16-18 saat çalışacak” demiş. Tayyip bi ara hatırlatsa keşke köleliği belki İslam kaldıramadı ama insan evladı bi şekil halletti o işi çoktan. Aman noolur kimse kölelik kalkmadı aslında şekil değiştirdi şu oldu bu oldu diye gelmesin rica edecem. İşin o taraflarına hiiç girmeyelim. Girmeyelim çünkü bu nazenin blogcum bu işler için uygun bi yer değil. İncileri dökülüyor, o bakımdan.

Not 3) Başka bi bakan kişisi de öğrenciler kendini yerlere atıyor, aslında polis pamuk şekeri yi yavrum yi demiş. İşte bu efendiyi doğrudan uçan spagetti canavarına havale ediyorum, kara deliklere gelsin işalaa.

Kahveperisi: Memleketten hallice hahahh.. Ya aslında keşke panayır yeri gibi olsam. Birileri ya da bi şeyler beni hizaya sokmaya çalıştığında delleniyorum. Çocukken dellenirdim, yaramaz derlerdi. Az bi büyüyüp dellendiğimde edepsiz oldum. Bu gitti böyle bi zaman, sonunda beni teneşire havale edip külliyen rahatladılar. En ergen hissiyatımla sesleniyorum: Beni rahat bıraktığınız ölçüde rahatsınız..

Gelecek program: Özüme dönecem şekerim hiç merak buyurmayın. Şimdi böyle program falan deyince fark ettim, ne zamandır medya anıları tv falan bi dalmamışım. Telafi etmek lazım, hem zaten galiba bak şimdi aydım, blogun sebebi hikmeti de buydu galiba.

View the Original article

Hatalıyız ezelden

2011-02-16T05:18:00.000-08:00

type='html'>Sosyal paylaşım mekanlarına takılan memleket evlatları, nasılsınız anacım iyisiniz işallah? Taşına toprağına cümleten gurban olduğumuz memleketimizin muhteşem kurumu diyanet'in başındaki şahane zat neler buyurmuş okudunuz mu acabağ? Okuyup da nedamet getirdiniz mi, yoksa ağlarına yakalandığınız o zehirli o irin kuyusu o yapış yapış ziftli bataklıklarda iyice dibe vurdunuz mu? Ahlakımız şeyoluyo lan farkında mısınız?

Ey bu vatanın muhterem anaları, bacıları teyze ve halaları, yengeleri ve nineleri.. Günlük dayak, taciz, küfür ve tecavüz istihkakınızdan memnun musunuz? Biliyoruz ki her gün içinizden ancak bir iki tanesinin ol sebeplerden öldürülme şansı oluyor. Sabır edin canlarım şekerlerim bi danelerim, sabır eyleyin noolur. Memleket delikanlıları amcaları dayıları babaları dedeleri ve abileri, sizlere layık olabilmek için gece gündüz demeden çalışıyor, uğraşıyor. Çok seviyolar sizi lan.. yeminle bak. Öyle çok seviyorlar ki, ölürem kızlar naz eylemen yani. Bi kadir kıymet bilin. Efendi ölün, temiz ölün.

Şişşt delikanlı! Yakışıklı şey, senden naaber koç? Her birinizi törenle merasimle duayla düğünle pipilerinizi keserek erkek eyledik. Dosta düşmana aç da göster diye diye -özür dileriz ama- galiba biraz deleyledik. Bak yazık kıyamıyorum alayınızı manyak ettik demeye ama anla sen. Erkeksin senn ERKEKSİN SENN!! diye diye, iki gramlık etini kutsaya kutsaya, seni bir ince zarın zebanisi eyledik.

At senin avrat senin silah senin şan senin. Anandan başka bir kadına saygı duymamayı- aç kulağını iyi dinle- ne yazık ki, çoğunlukla yine analardan öğrendin. Yahu çok kadın sevdin, çok aşık oldun ama o kadını ancak anne olunca koyacak bi yer buldun. Ama bi yamuğunu görünce yine affetmedin be civanım? O nasıl iş? Bendeki soruya bak sen! Kızını, evladını yahu ötesi var mı daha, çocuğunu bebeğini kınalı kuzusunu namus belasına öldürebilen biçarelerden söz ediyoruz salağım! Ya ne olacağıdı?

Tamam çok güzel anladınız, şahanesiniz.. Evet sinire kestim. İçimden iki şey aynı şiddetle birbirini ite kaka geliyor: Ya olabildiğince çemkirecem, bağıracam çağıracam ve bi boka yaramayacak. Ya da alayına boşverip keyfime bakacam, yine bi boka yaramayacak.

Eh ama en azından şurada dökülüp bi parça hafifliyorum yav az şey değil.
Pöff hakikaten.

View the Original article

Platonik aşk

2011-02-16T05:03:00.000-08:00

Şöyle bi şey: Koskoca bir bahçe düşünün, bahçede çayır çimen var, çalılar var, kaktüsler menekşeler akşam sefaları kasımpatılar var. Hatta üç ayrı renkte açan gül fideleri ve tek başına bi köşede küsmüş oturmuş lavanta bile var. Ama hepi topu iki adet ağaç var, başka ağaç yok. İkisi de bahçenin bir köşesine dikilmişler, karşıdan görüyorlar birbirlerini. İşte bir ilkbaharda ağaçların dalları yepyeni yapraklarla dolmaya başlamışken, yapraklardan biri karşı ağacın dalında daha yeni açmış bir yaprağı fark ediyor...

devamını, bahçenin kıdemli gelinciğinden dinleyelim:

"Günlerden bir gün, hani sonbaharın geldiğini anladığınız o ilk an vardır ya, işte öyle bir anın yaşandığı o ilk gün, ağaçtan düşen ilk yaprak yere doğru inerken durakladı. İstediğinden değil, ona kalsa, düşmek şöyle dursun sararmayı bile istemezdi. Ama ne var ki, doğası gereği önce sararması sonra da yere düşmesi gereken bir yapraktı. Belki daha tam sararmamıştı ama o bela rüzgara yenilip gitmişti işte.

Rüzgarın onu dalından alıp da efendice yere bırakacak hali yoktu. Ağacın gövdesini turladı önce, sonra tam yere değecekken, yine havalandı. Belki kendi dalına kadar uçacaktı. Belki karşıdaki ağacın bir dalına takılacaktı. Keşke öyle olsaydı! Nasıl isterdi bunu.. nasıl! Taa bahardan beri, gözünü açtığı o ilk andan beri karşı ağacın dalındaki "o" yaprağı gördüğü andan beri, nasıl da istiyordu uçup gitmeyi.. ne olurdu sanki aynı ağaçta olsalardı?

Ama o zaman da, belki onu hiç görmezdi. Oysa şimdi.. artık belki de o ağacın o dalındaki o yapraktan, sonsuza kadar ayrı kalacaktı. Görmeyecekti bile. Yağmurları hatırladı. Ama en çok, o ilk yağmuru. Tek bir damla kalmıştı üstünde ve o tek damla, ışıl ışıldı. Belki de onu hep böyle hatırlamalıydı.

Yere indiğinin farkına varamadı bir süre, takılıp kaldı düştüğü yere. Çevresine bakındı. Bir karıncayla burun buruna geldi. Ucundan çekiştirildiğini hissetti, yerinden kıpırdamadı ama.. o kadar dönüp durmalardan sonra hiçbir yere gitmeye niyeti yoktu zaten. Karınca da vazgeçti sonunda. Tam 'nerdeyim ben?' diyordu ki, gözüne ilişen o renkle irkildi.

Aynı rüzgara hayır diyemeyen başka kim olabilirdi ki? Hiç bu kadar yakın olmuş muydu ona? Nasıl da zarif bir sararmaydı bu? Hey tanrım! Tıpkı o ilk yağmur damlası gibi, o sessiz duruşu gibi, onu gördüğü ilk an gibi.. o ilkbahar gibi.

Yanında, ama sonbaharda."

Aşık deve notu: Ne yani foto diye sararmış yaprak mı koyacağıdım?

View the Original article

Ateistler, güçlü insanlar

2011-02-16T04:48:00.000-08:00

type='html'>Ateistlerin çok güçlü insanlar olduklarını düşünüyorum. Sağlam insanlar, kafaları yürekleri sağlam. Ben onlardan değilim, nedenini anlatacam şimdi.

Giriş olsun mevzuya: Hiçbir dine inanmıyorum. Bu inanmama halinin adı sanı nedir, zerre umurumda değil. Yeni bir durum da değil üstelik. Böyle cümlenin tam işaret ettiği yere gayet rahat odaklanarak beyan ederim ki, altı yaşından beri halim budur. Altı yaşımın yaz aylarında beni, ailede herkes Yasin okuyor Kuran biliyor diye Kuran kursuna yollamışlar. Aynı gün ben bi daha gitmeyecem diye dönmüşüm eve. Döndüm, düzeltiyorum. Hocaya neden başımızı örtüyoruz?diye sordum, o da Allah emri dedi. Ben de neden Allah saçlarımı göstermemi istemiyor dedim.. vs vs.. Bu sorunun malum, makul bir cevabı yok. İnanç meselesi. Ben inanmadım.

Kuran'ı farklı çevirilerden defalarca okudum, bil de öyle konuş diye. Aklıma değil ama bazen içime sinen çok sözü olduğunu gördüm. İnsanız ya sonuçta, bir yerinden yakalıyor. Ama yüz elli yerinden bırakıyor o ayrı. O da benim edepsizliğimden olsun hiç mühim değil. Yine aynı gönül ve vicdan rahatlığıyla beyan ederim ki, evet ben hiçbir dine inanmıyorum.

Allah fikri de pek yakinim değil. Dil alışkanlığı, içine doğduğum kültür alışkanlığı, sosyolojik müslüman mıyım neyim bilmiyorum belki de bunun alışkanlığı, aman allahım diyorum, allah layığını versin he mi diyorum, ve lakin, allah belanı versin! dememeye azami dikkat gösteriyorum. Bela okumayın derdi anneannem.

Tamam ateist faslına geliyorum. Benim için bi galaksi ruhuna inanmak çok kolay. Hatta bi uçan spagetti canavarına bile gayet ciddi inanacak potansiyelim mevcut. Uzay 1999 diye bi dizi vardı ben çocukken, Ay çekip gidiyordu, ayrılıyordu Dünya'nın yörüngesinden. Üzerinde bi ay üssü kurmuşlar, içinde bi ton insan var. Onlar da mecburen çekip gidiyorlardı. Uzay boşluğunda bi tür uzay gemisine dönüşen aydede ile alemlere akıp, maceradan maceraya koşuyorlardı.

Evrenin, yaşamın ve akla hayale gelebilecek ya da gelemeyecek her şeyin yaratıcısı olan tanrının şu kıytırık gezegendeki az bi zeka sahibi canlıların saçıyla başıyla uğraşabileceğine inanmayan ben, aydedenin uzayda fink atabileceğine inandı. Ve galiba, galaksi ruhuna iman edişimin de aslı astarı budur. Başladığı yer.. bak imanın kaynağı bir tv dizisiydi diyorum, hesap et.

Öyle ya da böyle, bir tanrı fikrine hiçbir zaman karşı çıkmadım. Aksine (ve gayet açık ki şu saatte, firari aydedenin hatrına) çok da romantik geldi bana. Çok da gizemli. Bilinmeyen bir varlık!

Belki ben de bu gizemli varlığı hayal dünyama havale edip mesut bahtiyar yaşar giderdim ama bir gün babam öldü. Yatağında öldü, en son benim haberim oldu. Söyleyememişler. Neyse, ben onu bi kez daha görmek istedim ama yok bırak yapma falan dediler. Dinlemedim. Babam beni alnımdan öperdi, ben de onu alnından öptüm. Soğuktu. Ve galiba biraz da beyaz. Kanı çekilmiş, soğumuş. Orada, yatakta yatan biri var, babama benziyor, ama sanki o değil. Can çekilmiş. Ya da ruh. Bi şey bırakıp gitmiş onu.

Yok be yahu, yani buradan işte ruh var şu bu falan o mevzulara girmeyeceğim. Ne bileyim ben. O an şuna inanmak istedim: Babam bedenini burada bıraktı, başka bi yere gitti ve orada çok iyi. Sarı gelin'i dinliyor, bi kadeh rakı, annem yine ıspanaklı böreğini yapmış, bi şekil yollamış.. hatta yok ama bundan çok daha keyfi yerinde, çünkü koskoca bir semaver çay demlenmiş, babam da bir sigara yakmış falan filan..

Ben onun yok olduğa inanacak kadar güçlü olamadım. Galaksi ruhuyla birlikte alemlere aktığını düşünmek bana daha iyi geliyor. Bak daha annem giderse ne halt yerim bilmiyorum. Asıl babam naapar onu hiç bilmiyorum. Sonra bi ara gidip görmek istiyorum o ayrı.

Ateistler benim asla olamayacağım kadar güçlü, sağlam insanlar. Kaçacak sığınacak bi şey aramak yerine..
Neyse ne işte. İyi insanlar.

View the Original article

Godot'yu Beklerken

2011-02-16T04:33:00.000-08:00

type='html'>Samuel Beckett'in "Godot'yu Beklerken" (en attendant godot) adlı oyununda beş kişiyle karşılaşırız: Estragon, Vladimir, Pozzo, Lucky ve Çocuk.

Estragon ve Vladimir Godot'yu bekleyen iki garip insanoğlu, Pozzo ve Lucky karşılarına çıkan birileri ve Çocuk da Godot'dan haber getiren bir ulaktır. Oyunun geçtiği mekan büyük bir olasılıkla tepsi gibi düz bir tepe ve o tepedeki tek ağacın çevresidir. Mekan ıssız, zaman ise konuşmalardan anladığımız kadarıyla 20.yy.'ın ortalarıdır. Godot'yu bekleyenler kimi zaman bulundukları yeri ve zamanı unutan, kimi zaman çekip gitmek isteyen ama bunu yapacak cesareti içlerinde bulamayan, ancak yine de neden beklediklerini tam olarak bilemedikleri halde beklemeyi kendilerine iş edinenlerdir.

Vladimir, Estragon'a göre belki biraz daha aklı başında gözükür. En azından Estragon gibi unutkanlık sorunu yoktur. Hatta zaman zaman düşünmeye bile teşebbüs eder. Estragon Pozzo'nun sıyırıp attığı kemiklere saldırır, Vladimir ise buna yüz vermez. Ancak sonuçta ikisi de sefil yaşamlarına bir anlam kazandırmaya çalışan, bunun için de kendilerine Godot'yu beklemeyi amaç edinen iki insandır. Mekandaki o tek ağaç belki tüm "Dünya", belki de neden içinde olduklarını çıkaramadıkları "Yaşam" dır.

Oyundaki zaman kavramının belirsizliği ağaçtan bize yansır. Dün ile bugün arasında geçen, saatler de olabilir, yıllar da. Eğer Estragon ile Vladimir'e İnsan ırkının genel özelliklerini yüklersek, onları tek tek kişiler olmaktan çıkarıp daha toplam bir varlığa dönüştürürsek, zamanın belki de sayısız yılları kapsadığını düşünebiliriz.

Ne de olsa insanlar genellikle bir şeylerin olmasını beklerler. Yıllardır, yüz yıllardır, hatta bin yıllardır. Ayağa kalktıkları o ilk andan beri hep, neden ayağa kalktıkları da dahil olmak üzere yaşamı, yeryüzünü, yıldızları sorgulamış ve ne kadar bilgi sahibi olurlarsa olsunlar, aslında ulaşmak istedikleri bilginin kıyısına bile varamadıklarını hissetmişlerdir. Durum böyle olunca da, tüm varoluşların sırrına ermek için hep birinin ya da bir şeylerin gökten inip açıklama yapmasını beklemişlerdir. Ölümü tanımışlar ama daha varoluşu bilemeden, yok oluşu kabule yanaşmamışlardır.

Estragon ile Vladimir'in karşılaştıkları Pozzo onlara, toprakları üzerinde bulunduklarını söyler. Pozzo bir toprak ağası olabilir ya da daha geniş anlamıyla bir efendi. Pozzo'nun sermayeyi temsil ettiğini düşünürsek diyebiliriz ki Pozzo aslında iktidara sahip olan egemen sınıftır. Ben Pozzo'yu Devletle eşleştiriyorum.

İnsanların bir araya gelip doğaya ve kendilerince düşman ilan ettikleri başkalarına karşı oluşturdukları bir aygıt olarak görüyorum devleti. Birlikte olduklarında bir üst yapıya ait olduklarını hissettiklerinde, uğrunda yaşayıp ya da ölebilecekleri bir amaç edindiklerinde, insanların kendi varoluşlarını yok oluşlarını pek de umursamadıklarını düşünüyorum. Devletin insanların yaşamlarına anlam kazandıran bir yanı var. İsyan etmek istediklerinde bile buna zemin hazırlayan ve yıkıp, yerine yine bir benzerini getirme sürekliliği sağlayan başka bir yönü de.

Peki, Pozzo eğer Devlet ise ya da gerçek iktidarı ellerinde bulunduran egemen sınıflar, Lucky ne oluyor? Oyunda Lucky, efendisinin yanından ayrılmayan bir köle gibi. Aşağılanmayı kaldırıyor hatta Pozzo'ya göre, terk edilmemek için tüm bunlara seve seve katlanıyor. Ancak diğer yandan, efendisini çileden çıkarabiliyor. Eskiden onu eğlendirirken, oyalarken ve düşündürürken şimdi ağzını açmıyor. Açtığında da kafalar karışıyor, sinirler geriliyor. Efendisinin yükünü o taşıyor, hizmetini görüyor ve belki de, efendi ile diğerleri arasındaki iletişimi sağlıyor. Yani, ona eskiden anlattığı hikayeler, oradan buradan duyup getirdiği haberler ya da eğlenip dinlensin diye yaptığı her şey aslında efendisiyle, hükmettiği ahali arasındaki köprüyü oluşturuyor.

İktidarlara egemen olan sınıfların sahip oldukları ideolojik aygıtlara denk düşüyor Lucky. İstenince güdülen halk için dans ediyor, istenince düşünüyor. Ancak ucu elden kaçınca gevşeyen ipler gibi, gün gelip de işlevini yitirmeye başlayınca efendi tarafından gözden çıkarılabiliyor. Tabii yerine yenisi konmak koşuluyla. Lucky'nin o tek söylevini ben, belki biraz komik olacak ama bizim medyanın bu günlerdeki haline benzetiyorum. Baskıdan kurtulunca "konuşmaya başlayan" ancak, her şeyi aynı anda yılların sabırsızlığıyla söyleyip bitirmek isteyen, rüştünü ispat etme isteğiyle, efendiye karşı kusur işlememe dürtüsü arasına sıkışıp kalan bir hali var.

Pozzo'nun zamanın bir yerinde kör olmasıyla, Lucky'nin de dilsiz olması, temsil ettiklerini düşündüğüm sistemlerin yapısına aykırı olmasa gerek. Egemenlerin zaafa düştükleri anlarda, onları ayakta tutan, bir sonraki bahara çıkaran birileri hep olmuştur. Ya uyguladıkları korku dozu yüksek baskı metotları, ya da geleceğe yönelik teklif edilen pay almalar, rüşvetler. İdeolojik aygıtlar sistemin bu gününü pekiştirirken, yarınını da kotarma görevine ve gücüne sahip değiller mi? Biri kör olduğunda diğerinin dilsizliği veya sağırlığı sürpriz mi sayılmalı?

Tüm bu karmaşanın ortasında bir şekilde dünyaya gelmiş olmanın dışında bir suçu ve aslında pek de bir işlevi bulunmayan insanoğlu ise, içinde olduğu ne alınır ne de satılır bu durumuna bir anlam vermeye çalışıyor. Ne yapıyor? Sığınacak bir kuytu arıyor, elinden tutacağı bir veli ve dayanacağı bir ağaç.

Estragon ile Vladimir'in bekledikleri Godot, aslında Tanrı mı? Eğer öyleyse bu Tanrı'dan neden Pozzo'nun ve Lucky'nin haberleri yok? Dahası, neden Pozzo'yu gördüklerinde onu Godot sanıyorlar? Godot eğer Tanrı oluyorsa, ondan haberler getiren Çocuk bir tür peygamber olabilir mi? Ya da bir melek? Öyleyse bu nasıl bir elçi ya da melek ki, yalan söylüyor? Çok iyimser bir yaklaşımla Çocuk için diyebilirim ki, o bir gelecek umududur. Ancak bir çocuk söylediğinde yalan sayılmayan şeyler söyler ve tüm saflığıyla der ki: "Ümit etmekten vazgeçmeyin."

Belki de Godot, hepimizin içinde zaman zaman belirip yok olan "çekip gitme" isteğini bastıran bahanelerin toplamıdır. Ayağa kalkan ama aslında kendi ayakları üzerinde duramayan insanoğlunun, varoluşunun ve yok olacak olmasının acımasız gerçeğiyle yüzleşmesini önleyen bir tür supaptır.

Sonuç olarak bence "Godot'yu Beklerken" bir insanlık öyküsüdür. Absürd tiyatronun bir örneğidir. Bu oyunu izleyenler, salondan ayrılırken pek de mutlu sayılmazlar. Hoşça bir-iki saat geçirip, sıkıntılarını unutmamışlardır. Yoğun bir söz ve mimik bombardımanına uğramış, silkelenmiş ve biraz da hırpalanmışlardır. Çoğunun aklında, o bildik sorular şekillenmiştir: "Ben kimim?", "Burada ne işim var?", "Nasıl yani?!"

Oyunun bir başı ya da sonu olduğunu kimse iddia edemez. Her an, bittiğini sandığımız noktadan başlayabilir. "Saçma" kavramına açıklama getirmenin bir yoludur bu, tıpkı insanoğlunun halleri üzerine edilecek ciltler dolusu sözler gibi.

---------

Elzem not: Eski ama çok sevdiğim yazılarımı bu ne idüğü belirsiz blogumda toplamak istiyorum. Godot'yu Beklerken de böyle bir yazı. 1999 yılında Radyo-Tv'de okurken bir dersin ödevi olsun diye yazmıştım. İlk olarak Düşle'de yayınlandı yanlış hatırlamıyorsam. Sanatlog ve Dipnot.tv'de var bir de. Benim bildiğim bunlar, tabii, arşiv blogum liladee dışında. Ama galiba birleştirecem iki blogumu, bakalım, niyet bu en azından..

View the Original article

Mutluluğun ders notları

2011-02-16T04:18:00.000-08:00

type='html'>“Evet ben mutluyum” dediğimizde, mutluyuzdur.

Belki çok istediğimiz bir şey olmuştur, belki bir hastalıktan kurtulmuşuzdur. Belki de çok özlediğimiz birine kavuşmuşuzdur ya da sadece hava güzeldir, aynadaki aksimiz gözümüze bir hoş gelmiştir falan falan..

Mutluluğu sürekli yaşayan ama gerçekten, yaşamının her anında göğsünü gere gere “ben mutluyum kardeşim!” deme zevkini tadan kaç insan evladı var acaba? Hani 'aptallık en büyük mutluluktur' savıyla biçimlenen mutluluk değil demek istediğim. Harbi mutluluk!

Yok değil mi? En azından benim çevremde artık öyle insanlar yok. Tamam kabul ediyorum, yaşam şartları, ülkenin hatta dünyanın durumu, bir merhabayı bile birbirinden esirgeyen insanların varlıklarını sürdürmeye çalıştıkları kentler ve daha bir ton nedeni var bunun.

Ama bazen düşünüyorum ve diyorum ki kendime, acaba bizler cevabını asla bulamayacağımız sorular üretmeye başladığımızda mı kaybettik mutluluğu?
'Mutluluk nedir?' ile başladık, o kadar çok tanım ve reçete ürettik ki sonunda “yok be abi, bu durumda ben kesin mutsuz bi şey oluyorum” deyip rahatladık.

Daha çok mutlu olmak için, daha sağlıklı olmaya karar verdik. Haksız da sayılmazdık çünkü sağlık her şeyin başıydı. Ama sonra, yemeden içmeden kesildik. Mümkünse sadece otlarla beslenen, bilmem kaç tür mineral katkılı sudan başka bir şey içmeyen garip bir canlı türüne evrildik. Şöyle batan güneşe karşı iki kadeh devirdiğimizde suçluluk duyar olduk. Hele yanında bir de mezenin dozunu kaçırmışsak, bunalımlara girdik. Ama asıl hüsranı bu malzemeye bir de sigara yakışır dediğimizde yaşadık. İki duman arası kahrolduk, ölüp ölüp dirildik.

Geleceğimizi düşünüp imkanları el verişli, parası bol bir işimiz olsun istedik. Çocuklarımızı bu tür mesleklere yönlendirdik. Sonra saatleri saya saya tükettiğimiz ömrümüzün son baharında resim kurslarına yazıldık, korolara katıldık. Bazen yeteneğimizin olmadığı yerde imdadımıza hırsımız yetişti. Olmazı olur yapmaya çalıştık, olmadı. Ve her olmayışın nedenini, kendimizden başka her yerde ve herkeste aradık. Dev aynaları serdik egolarımızın önüne, kesmedi, sihirli aynalar yarattık. Her şeyi bildik ama bir kendimizi bilemedik.

Aşık olduk, aşkı yaşayamadık. Kadın erkek bir imzanın derdine düştük. Hayırlı kısmetler dilenmişti bizim için, bulmaya odaklandık. Kaç sevda yanaştı kıyılarımıza kim bilir, ama “ya sonra?” kazınmış ya ruhumuza, haliyle korktuk, kaçtık. Günler, aylar ve yıllar sonrasını düşündük de “peki ya şimdi?” demeyi akıl edemedik.

'Yapılacak işler' listesiyle büyüdük, formüllerle yaşamaya çalıştık, sorguladık, sorduk, irdeledik, özlü sözler okuduk, haplar yuttuk hayata dair. Başa çıkamadığımız anlarda iki dakika delirip, ciddi anlamda mutlu olmayı başardık. Kimse inanmadı mutlu olduğumuza, tedavi edildik.

“İyilik, sağlık” diye diye, ölüp gittik. Geriye sorularımız kaldı. Şu dünya üzerinde, bir gün gelip de öleceğini bilerek yaşayan tek canlı türü, bizlerdik. Belki de bu yüzden çok mutsuz varlıklardık. Sonsuzlukta var olabilmek için 'mutlu olmanın bilmem kaç şartını, yollarını, sırlarını' ürettik, tükettik.

Bedenlerimiz doğaya karıştı gitti. Bizi biz yapan ruhumuzdur dedik ama o ruhun yaşamasına izin vermedik. Neyi zorladığımızı ben anlayamadım. Altı üstü üç günlük şu yol filminde biz nerede kendimizi yitirdik? Çok mu değerliyiz? Çok mu zavallıyız?

“Tanrıyı güldürmek istiyorsanız, plan yapın” demiş Albert Einstein.

Merhumun cümle aleme dilini çıkardığı o malum fotoğrafını, bu ‘özlü söz’ünün uygun bir yanına iliştirelim ve “ya sonra?” demelere devam edelim.

View the Original article

Pişmanlık duymak bir ihtiyaçtır

2011-02-16T04:03:00.000-08:00

Amaç:

"İyi insan" olmak.

Neden pişmanlık?

-Pişmanlık duymak bir ihtiyaçtır.

-Zaman zaman pişman olacağımızı bildiğimiz işler yapmanın, sözler söylemenin ve gereksiz yerlere girip çıkmanın kayda değer bir zararı yoktur.

-Yediğimiz haltlardan pişmanlık duymak, ruhumuzu yücelten, bizi 'iyi insan' olma yolunda emin adımlarla yürüten faydalı bir faaliyettir.

-Pişman olmuş bir insan kadar yüzüne nur inmiş, eli öpülesi bir varlık az bulunur.

-Yaptığı hiçbir şeyden pişman olmadığını söyleyenler, eşine az rastlanan türde iç bayıcı yaşam formlarıdır.

-Bu bakımdan, pişman olabilmek için şartlar zorlanmalı ve torunlara anlatılacak kalibrede hikayeler yaşanmalıdır.

Neden "Pişmanlık Noktaları"

-Önerilen pişmanlık noktaları size, bir şehir rehberi gibi yol gösterecek ve ruhunuz için elzem olan pişmanlıklarınızı yaşamanıza yardım edecektir.

-Bu noktalarda sadece kısa bir süre duraklamak, 'kendine acıma', 'kendini haklı çıkarma', 'kendini kutsama' ve 'kendime melek diyebilir miyim acaba?' aşamalarını tamamladıktan sonra süratle uzaklaşmak gerekir.

-Dikkat edilmesi gereken şey, bir pişmanlık noktasına defalarca uğramamaktır. Tadı damağımızda kalan bazı noktalar birkaç kere ziyaret edilebilir ancak önerilen, o tadın damak hafızasında kalması ve tekrarı yoluna gidilmemesidir. Çünkü suyu çıkmış pişmanlıklar kadar insanı doğduğuna pişman eden şey az bulunur ve bunun da ruhumuza gereksiz bir azap vermesi dışında hiçbir yararı yoktur.

Önerilen "Pişmanlık Noktaları"

-Bu bağlamda önerilen ilk pişmanlık noktası, lanet edip ayrıldığınız sevgilinize geri dönme kararıdır. Bir süreliğine sizi mutlu edebilme potansiyeli bulunan bu dönüş, kararı verirken harcadığınız zamandan daha kısa bir sürede mutlak bir pişmanlığa dönüşecek ve size hayatınızın en trajikomik pişmanlığını yaşatacaktır. Bunu yaşamadan "Ben de bu alemde yaşadım len!" demenin bir manası yoktur.

-İkinci nokta, mümkünse bir Beyoğlu barıdır. Popüler olmayan izbe bir bar tercih edilmeli ve iç kıyan bir müzik eşliğinde susuz rakı içilmelidir. Çevredeki insanların klonlanmış türevleri ortaya çıkmaya başladığında mayi tüketimi kesilmeli ve tadına varılacak pişmanlık için geri sayım başlamalıdır. Bu deneyimin en ilginç yanı, sadece ruhunuzun değil bedeninizin de pişmanlık nöbetlerinden payına düşeni almasıdır. Arzu edilen sonuç, size bir sonraki seans için "Zıkkım iç!" dedirtebilmesi ve midenizin, huzurlu bir geleceğe dair umutlarını pekiştirmesidir. Ancak özellikle birinci pişmanlık noktasına uğramayı adet edinmiş olanlar için bu sonucu beklemek, abesle iştigaldir.

-Bir diğer pişmanlık noktası 'intikam saati'dir. Zaman içinde kendinizi bir meleğe dönüştürmenin ilk adımı olan bu nokta, her ne kadar 'intikam meleği' formatından yola çıksa da, sonuçta melek melektir ve intikam ateşiyle yanan bir ruh için de bu tür kavram tartışmalarına girmenin gereği yoktur. İntikam seçenekleri elde edilmesi düşünülen pişmanlık derecesine göre gözden geçirilir. Tercih edilen seçenek keyifle uygulanır ve pişman olmak üzere beklenir.. Beklenir, beklenir ve sonunda o temiz kalbiniz derin bir pişmanlık duygusuyla sarsılır. Tanrım o ne müthiş bir duygudur! İntikamınızın türüne göre saatlerce hatta günlerce hissedilen bu pişmanlık emin olun ki ruhunuz için, çamur banyosunda gençleşmek isteyen bedenlerin aldığı haz ile yarışabilecek yegane yoldur.

-Önerilmeden geçilmeyecek pişmanlık noktalarından birisi de 'anlat açılırsın' formülüdür. Bir tür günah çıkarma ya da psikolog kanepesine uzanmaya benzeyen bu öneri, yakın arkadaşlardan uzak akrabalara ve hatta chat muhabbetlerine kadar uygulama olanağı bulunabilen nadide bir rahatlama yöntemidir. Sonucunda size sağlayacağı mız mız pişmanlık duygusu garantidir. Çenenize vurmuş olan bozuk sinirleriniz bir parça düzelir, ancak kafa şişirme kapasitenizle yüzleşmenizin yarattığı pişmanlık hissi baki kalır. Böyle bir pişmanlık duymanın tek faydası "Allah'ım ne kadar saf, ne kadar içi dışı bir şeyim ben böyle!" deme keyfini size yaşatmasıdır.

Sonuç:

Pişmanlık duyabilmek için, çeşitlemesi yapılacak bir çok yaşam deneyimi bulunabilir. Önemli olan, teması ne olursa olsun pişmanlıkları 'oh sefam olsun' tadında yaşayabilmektir. Her ne kadar sefası sürülen bir şeyle, pişman olunası bir şey yan yana gelemeyecekmiş gibi duruyorsa da, zaman zaman buluşan bu ikili şiddetle tavsiye edilir. Ruhumuzun gelişimi ve 'iyi insan' nitelendirmesine tez elden kavuşabilmemiz için hemen her konuda "Pişmanlık Noktaları" tespit etmeli ve bunların bir acil eylem planı çerçevesinde değerlendirilerek uygulaması yapılmalıdır.

Sonra noolmuş notu: hahha ya ben bunu yazdığımda bir reklam ajansında metin yazarı olarak çalışıyordum. Bi yandan da resmi bi takım kurumlara, işte belediye valilik vs gibi bi takım yerlere abuk sabuk proje sunumları yapıyorduk. böyle bir sunum tekniği vardı kullandığımız, bana da epey bi gelmiş olacak ki hafiften üşütüp yazmışım böyle bi şey:/

View the Original article

Bir dizi, bir meslek

2011-02-16T03:48:00.000-08:00

type='html'>Akraba, arkadaş ve diziler vs.
Özeti budur, devamı şu:

Petrocelli diye bir dizi vardı zamanında. Ve, o zamanlarda bu diziyi izleyip de avukat olmayı düşlemeyen tek bir yeniyetme yoktu. ÖSS sırada bekliyor, tercihler yapılacak, aklımızda Petrocelli. Teyzem yılların avukatı. Ona değil de elin avukatına özenmem mi dokundu bilmiyorum gel seni bir duruşmaya götüreyim dedi. Bir bak bakalım halep buysa arşın ne misali.

Hüsran yine hüsran ama bu çok kayda değer bir hüsran! Tercih değişti anında. Yani nasıl değişmesin ki? Ben niye avukat olmayı istemişim acep? Hakimin karşısında susta durmak için değil heralde:/ Hani nerede bu mahkemenin jürisi? Geçecem karşılarına, bir ileri bir geri yürüyecem, sesim bir inecek bir çıkacak, ellerim kollarım da konuşmaya katılacak falan. Ah Petrocelli! Çok kayda değer bir hayal kırıklığı yaşatmışsındır bana.

Aslında bi parça kafası çalışan bir çocuktum. Yani en azından Beyaz Gölge'ye özenip basketçi falan olmaya kalkmadım. Hoş aslında ben pon pon kız olmaya özenmiştim ama annem "iyi şeylere özen evladım!" dedi her zamanki gibi. Yahu nesi kötü pon pon kız olmanın? Anlamadım gitti. Kader işte.. öyle her istediğini olamıyorsun anacım.

Doktor olmaya niyeyse hiç özenmedim. Şimdi diyorum ki, demek doktorlu şöyle cool bi dizi yokmuş o zamanlar. Olsaydı kesin iki bölüm hayalini kurmuştum. Bir bakıma olmaması daha iyi olmuş. Bana göre bir meslek değilmiş doktorluk falan. Kesin kovalardım hastaları. Nerde bende o sabır, şefkat? İyi olmuş hı hıı.

Ha bir de Vakıf diye bir dizi vardı. Bir de Şahin Tepesi. Ve tabii en bilineni: Dallas!

Bunları izleyip de ne olmayı hayal ettiğimi hatırlamak bile istemiyorum ve fakat bu memlekete “iş kadını” diye bir tür canlı olduğunu tanıtan dizilerdi bunlar. Kadrini kıymetini bilmek lazım gelir. Son derece ciddiyim. Vakıf’daki sarışın hatun bırak kadınları, şimdinin en baba iş adamlarına örnek oldu örnek te heyy!

Hele Şahin Tepesi'ndeki şarapçı teyze? Allam ne kadındı o öyle. Bak hala daha aklıma geldiğinde korkuyorum. Yani Dallas’ın iş bitirici haspalarını suya götürür susuz getirir, o derece.

Şimdi bu yazı hayallerim aşkım ve sen tadında bi şeylere dönüşüyor, toplamak lazım. Demem o ki hayalini tepe tepe kurduğum hiçbir mesleğin yanına bile yaklaşamadım. Aklıma gelmeyenler başıma geldi ama hayallerime sahip çıkabileceğim bir zaman diliminde (dilim diyen dillerini senin) en sevdiğim hayalime bir şans tanıdım. Şanslıydım galiba, aslında bütün mesele bu. Sonra da vedalaştım hayalimle. Çünkü o artık benim gerçeğimdi.

El netice: Meslek seçimi "iş" seçimi ya da tercihi değildir. İlla ki hayallere, olmadı hobilere bi şans tanımak gerekir. (Biliyorum kimsenin paşa gönlüne kalmış bir şey değildir bu. Ama işte, olabildiğince diyorum, ne baarıyosunann?)

View the Original article

Rakı Balık ve çocukluğum

2011-02-16T03:33:00.000-08:00

type='html'>Eminönü'de balık ekmek yemeden öte aleme gitmemek lazım, o kadar da iddialıyım. Çocukluğumdan bana kalan tatların başını çeker bu balık. Bazen, anneannemin köftesiyle yarışır. Sıralamada peşinden renk renk macunlar gelir, bir de Ambarlı'da bir dondurmacı vardı zamanında, onun dondurması. Ambarlı'da sahile çadır kurup yaz tatili geçirmişliğimiz vardır, dondurmacı o demlerden emanet kalmış belleğime.

Galiba ilk rakı balık muhabbetine ben bi karış boyumla o kamplarda şahit oldum. Gündüz denizde kıyıda sandalda döne döne yanan yüzen insanlar, akşam faslına mangalları yakıp balıkları atınca üstüne, bana gün doğardı. Bana ve bütün çadır çocuklarına. Mangal başında babalar, salata telaşında anneler ve kimsenin yokluğunu fark edemediği çadır çetesi veletleri.

Haydin yemeğee haydin yemeğee! diye dört koldan çağrılana kadar tavaf ederdik uzak diyarların börtü böceğini ve hatta saklı gizli kayalarını, boş evlerini, ağaç kovuklarını, kıyıya çekilen sandallarını, ağlarını, çakıl taşlarını. Çadırların az bi geri adım atıp meydana yol verdiği yerde toplanmış bulurduk bütün büyümüşleri. Bir iki masa atılmış olurdu kenara, masaların üstü tarihin ilk açık büfeleri. Rakı da rakı hani! Çok duydum ben bu haniyi, çok.. Buzların içine yatmış, buzlar çakırkeyf, yıldızlar şahit. Sol omuz melekleri günah defterini açmış, kanatlarını batan güneşin kanına bulamış, bekliyorlar kayıt düşmeyi.

Kısmetimize düşen ekmek arası balıktı, biraz salata. Rakının kokusuna, her gece fasıl heyetine dönüşen birileri eşlik ederdi. O birlerini biz gündüzleri ana baba abla abi diye tanır severdik, ama geceleri başka bi şey olurdu hepsi. Ne dönülmez akşamın ufku unutulurdu, ne akşamın olduğu yer, ne de bir ihtimal daha var.. Onların sesinden söylerim hala daha hepsini.

Şimdi kim ne halde bilmiyorum. Eminönü'de balık ekmeğin keyfi ne alemde, Ambarlı'da rakı balıkla sabahı eden çadır kampları kuruluyor mu yine, bilmiyorum. Sesler kalmış sadece, 'kimseye etmem şikayet..'

View the Original article

Hayat ne ki?

2011-02-16T03:18:00.000-08:00

type='html'>Hayat,
yaşamak değil, bunu biliyorum.

Hayat öğretiyor çünkü. İster ezberine al öğren, ister hem anla hem öğren. Hoş anlaşılsa da bi naneye yarayacağını sanmıyorum, yaşayıp gidiyoruz çünkü. Yaşayıp gitmeye itirazım yok, hem zaten eskisi kadar karşı çıkmıyorum yaşamın bir armağan olduğunu düşünenlere. Martının yaşamı da martıya armağan. Ama sor bakalım martıya, hayatından memnun musun diye, sesi soluğu çıkmaz. Havada kaptığı simit parçalarını hatırlasaydı belki (eh işte misal) belki hamsiden hallice derdi. Ama anıları yok ki onun, bir hayatı yok ki.

Hayat hatırlanan her bi şeyin toplamı, ve geriye kalanı. Bu geriye kalanlar da işte üç beş hikaye. Eşin dostun ardından anlatsın, ansın diye. Güzel hikayeler bırakmak lazım azizem..

Hayat ölmeden önce bitmesin bir de. Bellek anılarına sahip çıksın, kalp atarken firar etmesin sağa sola. Hatırlayarak ölmek lazım bir de, hayatı.

Yemişim hayatını notu: Anneannemi pek bi sık anmaya başladım bu aralar. Müşerref hanımcım 9o küsur yaşında, 90 küsur yıllık hayatının kayda değer bi bölümünü hatırlayamayarak uçtu gitti. Hatırladığı gudik bi şeylerin arasında olduğum için ben de onu hatırlayarak kanatlanmak istiyorum. (Evet yahu bildiğin kanatlanmak)

View the Original article

Aşka ve ölüme dair notlar

2011-02-16T03:03:00.000-08:00

type='html'>ÖLÜM

"... Ölüm nedenini bulmak için elimizden gelen her şeyi yaptık amirim. Maalesef sonuç olumsuz. Tıp, teknoloji ve cümle izan bu fasılda çaresiz kaldı. Hatta size şu kadarını söyleyeyim, ama lütfen bu aramızda kalsın, resmi rapor olarak işleme konmasın: Galiba merhume öldüğünün farkında değil.. Evet biliyorum bu size garip geliyor ama sizi temin ederim ki kafam güzel değil, aksine olabildiğince bozuk ve bıkmış. Bakın izah etmeye çalışayım: Size kesin bir zaman veremem ama muhtemelen 1 ile 5 yıl arası bir süre zarfında ruh bedeni aniden, bir anda öyle püf! diye terk etmiş. Ve bu o kadar ani bir terk ediş olmuş ki, beden mevzuya aymamış, -mış gibi yapmaya devam etmiş. İşte burada biraz hatlar karışıyor amirim. Bana sorarsanız hani gaza bi yüklenirsiniz, araba gider soluğu yettiğince.. hatta bırakın bu arabayı bayır aşağı, hiç durmaz gider öyle bi yere çarpana kadar. İşte bu mevta bize geldiğinde durum buna benzer bi şeydi efendim. Çarpmış bir yere durmuş gibiydi. Karşısına bir şey çıkmış gibiydi. Gibiydi diyorum çünkü malumunuz, bedeninde en ufak bir hasar yok. Darbe yok, iç kanama yok, hiçbir şey yok. Benim de, ölüm nedeni şudur budur diye yapabileceğim hiçbir izahat yok. Size sadece bu bedenin ruhunun hayli zamandır firarda olduğunu söyleyebilirim..."

AŞK

“gemliğe doğru denizi göreceksin sakın şaşırma”
Orhan Veli.

Gemlik’e doğru giderken karadan karadan, bir anda dönersin bir yana karşına pat diye çıkar deniz. Bilmeyen beklemeyen şaşırır, çok da hoşuna gider. Öyle tın tın gidiyorsun bir yolda, manzara hep aynı. Yol kenarındaki ağaçlar, uzaktaki tarlalar, köyler, tek minareli masal gibi köyler. Yanından gelip geçen onca şey. Onca aynı şey. Çoğu zaman çok güzel bazen sadece güzel olan onca şey.

Sonra birden bire hiç beklemezken, ummazken, dönüp bi bakıyosun: Deniz!

Bir bakmışsın karşında aşk! Aşk işte. İyi bi şey.

Ama birileri seni alsa karşısına bir vakit (çok da iyi niyetli olsa, hani şaşırıp da bi kaza yapmayasın dikkatin dağılmasın diye) ve dese ki: “… doğru aşkı göreceksin, sakın şaşırma!”

Neylersin?

Aşık olur musun? Olmazsın inan, valla olmazsın. Şaşırmazsın bile.

Seni şaşırtmayan şey, aşk değildir zaten. Aşık olmak Gemlik'e doğru denizi görüp şaşırmaktır zaten, uyarısız, işaretsiz. vs.. vs.. öylee pat! diye.

YİNE mi SEN notu: Bak yine milletin kafasına girip senli senli konuşmuşsun Pericim. Bin kere söyledim sana yapma bunu iyi bi şey değil diye:/

Benden bir not: Bugün çok güzel bir hediye aldım. Artık kendimi her an çekip gidebilir falan değil, epey bi kalıcı hissediyorum.. Piktobet, çok teşekkür ederim :)

View the Original article

Bi' tanemiz, medyamız

2011-02-16T02:48:00.000-08:00

type='html'>"Bizim medyamız" diye bir şey var, farkında mısınız? Yani bu medya ahalisi bize paket olarak teslim edilmedi, sipariş falan etmedik bir yerlere. Ağaçta yetişmiyorlar, denizden gölden falan çıkmıyorlar.

An itibariyle olabildiğince geyiğe sarıp saçmalamak istiyorum. Bir zamanlar içinde olup aynı haltları yediğim medyanın şanına yakışan bir yazı yazmak istiyorum. Ama zerre içimden gelmiyor. İçimden gelen: Üşenmek ve layığımız budur kardeşlerim demek.

Neyse mevzuyu kısa keseyim. Birkaç yıl önce bi şeyler yazmıştım medyayla ilgili. Matah bi şey değil ama Defne Joy Foster'ın ölümü hakkında Twitter'da yazdıklarıyla Cüneyt Özdemir aklıma getirdi. Bir de bugün Hıncal Uluç "aykırı yazar" olarak memleket ortalamasına selam çakan bi şeyler söyleyince, aklımda kalmasın burada bi yerde kalsın dedim.

...

Bazen çizgi film kahramanlarına özenmiyor değilim, özellikle hiç ölmedikleri için. Kafaları kırılıyor, bilmem kaç parçaya bölünüyor, parçaları dağa taşa yayılıyor ama bir bakmışsınız: Hop! Yine bir aradalar. Hiç dağılmamış gibi. Şimdiki çocuklar daha şanslı aslında, onların ölmeyi bilen kahramanları var. Ben Tom ve Jerry kuşağının “dağılsa da bin parçaya: Ölemeyen” faslında kalmışım. ‘Acı yok’ kuşağıdır bu, acıları “aha şimdi toplayacak kendini” diye izler.

Sonra bir zaman gelir ‘Acı var mı?’ kuşağı çıkar ortaya. Çıkar çünkü, artık soranı vardır. Adam acı çekmese de sırf kırmasın diye “he valla çok acı çektim” diyesi gelir soranına, ısrarla soranına. Soran sadece cevabı alsa, hani bir kendi duysa, duysa ve umursamasa o bile ehveni şerdir. Ama yetinmez sadece duymakla, başkaları da duysun ister. Ne zamandır bu faaliyetin adına ‘Habercilik’ deniyor bilmiyorum ama, bizim medyanın halleri epey bir zamandır ‘Acı var, izleyin lan!’ şeklindedir.

İnsan evladı acı çeker acı da insanı çeker kendine. Her neyin teması acı olmuşsa, bir romanın, filmin, şarkının vs. bilin ki o tema yanında bir “çok” getirmiştir: Çok izlenmek, okunmak, dinlenmek vs. Çünkü acı çeker insan, acı da onu çeker kendine. Kimi izler diğerinin acısını haline şükreder. Kimi paylaşır ya da hiç umursamaz öteler acıyı yok ettiğini sanarak. Bebeklerin top yatağın altına gittiğinde, o topun gerçekten yok olduğunu sanmaları gibi. (Top gitti, yok oldu, zaten hiç var olmamıştı ki?? Aaa kırmızı arabam burdamıışş!!)

Bizim ellerin medya ahalisi, medya ahalisi olmak için mektepler devirirken insan acısından çok izlenme devşirmeyi öğrenmemiştir. Hatta ayıplamıştır bu işleri. Yazıktır günahtır demiştir. Bilir insan evladının haleti ruhiyesini, okumuştur çünkü ama sıralarda dirsek çürütürken hep ayıplamıştır, “etik bulmamıştır mirim!” İyi de bu insanlara ne olmuştur da mesleklerini yapmaya başladıklarında ‘Acı var mı?’ olmuşlardır? Hatta "Acı yoksa da biz yaratırız icabında!" ya dönüşmüşlerdir? Haydi bilinmeze havale edip rahatlayalım cümleten: Haleti ruhiye meselesi, biraz hırs biraz para biraz şöhret biraz akil adam olma telaşı biraz ateş bolca duman.
Velhasılı: Bizim ellerin medyası.

Yalnız bu arada olan bizim ellerin bütün ahalisine olmuştur, es geçmemek lazım gelir: Topyekun topumuzu yatağın altına kaçırmışızdır. O misal bakarız her şeye, ol misal yaşarız.

Ben artık çizgi film kahramanlarına özenmiyorum, çünkü hepimiz çizgiyiz. Parçalanıyoruz, yolunuyoruz, dağılıp gidiyoruz ama ölmüyoruz.

View the Original article

Hiçbir şey eskisi gibi değil

2011-02-16T02:33:00.000-08:00

type='html'>"... 'Eskisi gibi değil' dedi, sonra susup yüzüme baktı. Bekledim ki devam etsin, neymiş eskisi gibi olmayan? Hiçbir şey söylemeden yüzüme, elime, ellerine, ayağını dayadığı sandalyeye ve üzerindeki gazeteye baktı. Gözlerini gazete ile karşı kıyı arasında bir yerde yakalayıp sordum 'eskisi gibi olmayan ne?' diye.

'Eskisi gibi değil. Hiç kimse hiçbir yer, hatta sen bile eskisi gibi değilsin. En çok da ben! Ben eskisi gibi değilim. Eskiden neydim, nasıl biriydim hatırlamıyorum bile. Sanki belleğimi bi kitabın arasında unutmuşum, kitabı da kumsalda. Aklımda sadece dalga sesleri kalmış. Ve şimdi, o sesler bile eskisi gibi değil! Hatırlar mısın, hani eskiden bütün dünyamız tek bir caddeydi. Sokakları, hanları pasajları kuytuları karanlıkları falan vardı ama hepsi aynı yerdeydi. Dünya düzdü, bir ucundan öbür ucuna.. dümdüz bir dünyamız vardı. Kaybolmazdık, birbirimizi aramazdık bile! Bilirdik nerede olduğumuzu. Şimdi hiçbir şey eskisi gibi değil. O dümdüz caddede bile kayboluyorum artık.'

Yüzüne baktım. Dik dik yüzüne baktım. Eskiden o yüzde gördüğüm her ne varsa, hepsi yerli yerinde mi diye yüzüne gözüne saçına baktım. Eskiden baktığım gibi baktım. Canım yana yana baktım, hatırladığım her kıvrıma, her beneğe, her çizgiye minnet duyarak baktım. Anlamak için değil, unutmak için baktım.

'Boşver' dedi. 'Yerinde sayan ne var ki? Aynı kalan, hiç değişmeyen dönüşmeyen ne var ki? Boşver! Sen bakma bana.. iyi ki hiçbir şey eskisi gibi değil'..."

View the Original article

Zaman / Zaman

2011-02-16T02:18:00.000-08:00

type='html'>Artık 5 karelik görüntüleri bile algılayacak kadar eğitilmiş ve gelişmiş bir göz hafızası ile kalıplanmış hız odaklı hayatımızın, bir an önce geçmesi için programlanan boyutudur zaman. Yani o bir cep telefonu, bir msn hizmeti.

Artık posta arabalarıyla taşınan ve bir cevap gelsin diye aylarca beklenen söz değil. O zamanlar zaman neydi peki? Sevgiliye hal hatır sormuşsun misal, cevabı 3 ayda gelmiş. Şimdi "nbr" diye yazıp yollasan, taş çatlasa kaç dakikadır "ii" cevabını alman?

Hızlanmış, kısaltılmış, budanmış anlar. O kadar koşmuş ki zaman, artık yorulmuş. Nefes nefese. Elimizden kayıp gidiyor ve giden her dakikanın nasıl geçirileceği programlanıyor. Modernizmin suçu mudur bu haller, yoksa hediyesi mi?

Ara sıcak notu: Şu andan sonra söylenecek her söz, abuklayan her anın anısına adanmıştır. öhöm.

İnsanın bir gün zamanın her anına hükmedeceğine inancım tam. Bir gün gelecek ve insan zamanın öncesine ve sonrasına ulaşabilecek. Muhtemelen bu ulaşma faaliyeti zamanı izleme şeklinde olacak. Nasıl olacağı konusunda hiçbir fikrim yok,

ama olacağını

biliyorum. Çünkü bunu düşünebildim. Ben ya da başka insanlar eğer bu
ve benzeri zaman izleme türü etkinlikleri düşünmüşse, bu iş olacak demektir. Ama ne zaman olacak işte onu bilmem mümkün değil. Bir gün olacak. Ama o günün hangi takvimin hangi günü olacağı da meçhul. Kaç dakika süreceği, kaç saatini geceye kaçını gündüze ayıracağını bilmemiz de imkansız. Zaman zaman insanların aklına eseni yaptıkları ama o esintili aklın yaptığı ettiği her şeyi bir an sonra unuttuğu ve hiçbir zaman hatırlamadığı

da vakidir. İşte o an'ın zamanı gözleyeceğimiz bir gün'ün herhangi bir anına denk geleceğini bugün şu an tüm gerçekliğiyle görüyor olmam ise, zaman gözlemcilerinin iş başında olduklarının ispatıdır diye düşünüyorum. Zamanın izlenilebilen bir seyirlik olduğunu ama her durumda izlenme oranının çok düşük olduğunu kim inkar edebilir? Akıcı olmayan anların yarı tıkalı bir giderden akıp gidemeyen su

gibi akıp gidememesini izlemenin hiçbir çekiciliği yoktur. O yüzden zaman izleyiciliği mesleğinin çok ama çok sıkıcı olması nedeniyle pek tercih edilmediğini söyleyebilirim. Ancak kazancı ve sosyal hakları ve zamanın herhangi bir döneminde tatil yapabilme hakkı nedeniyle eleman bulabildiklerini de belirtmeliyim. Yıldız tarihi 20764 masal değildi demek için zaman izleyicisi olan gençler biliyorum. Çok sıkıcı aslında. Z
a
man
.

View the Original article

Ama'sız sevebiliyor insanlar

2011-02-16T02:03:00.000-08:00

type='html'>Biraz zaman geçsin, ben de kafamı bi toplayayım öyle yazayım istedim. Hoş sıra yazmaya geldiğinde bunu isteyip istememek pek bi şeyi değiştirmiyor. Ama nedendir bilmem bu sefer galiba sonucu değiştirdi. (Ne demek istediğimi ben anladım okuyucu, istersen sen de anlamış ol ve kurcalama beni.)

Defne Joy Foster’ın ölümü hakkında bi ton şey söylendi yazıldı ama malum, hiçbiri Hıncal Uluç’un o “nefret söylemi” kadar ses getirmedi. Hayır şimdi o seslere bir nefes de ben eklemek istemiyorum, ve lakin, daha birkaç yıl önce torunu yaşındaki mankenlerle boy boy ilginç pozlar veren bu yaşlı adama “sen nerede, kimin kucağında ve nasıl öte aleme geçiş yapacağını biliyor musun amca?” diye sorup kaçıyorum. Dilerim layığını her iki alemde bulur.

Tamam peki onca zaman bekledim ki çemkirmeyeyim diye. Kötü söz söylemeyeyim diye. O yüzden anlatmak istediğim mevzuya doğrudan dalacam, fonda Ahmet Kaya “Söyle” diyor, “yağmur çamur değmedi yüreğime..”

Biliyor musunuz, ki muhtemelen biliyorsunuz, insanlar sevebiliyor, aşık olabiliyor. Evlenebiliyor, çocukları oluyor, onları belki de şu alemdeki her şeyden herkesten çok daha fazla sevebiliyor. Biliyor musunuz, ki muhtemelen gayet iyi biliyorsunuz, aşklar bitebiliyor. Tutku yok olabiliyor, canlar yanabiliyor. İnsanlar ayrılabiliyor, ki, muhtemelen sizler bunu da çok iyi biliyorsunuz.

Peki şunu da biliyor musunuz: İnsanlar ayrıldı diye, artık birlikte yaşamıyorlar diye, artık aşık değiller diye birbirlerini sevmekten vazgeçemiyorlar. VAZGEÇMİYORLAR. Çocuklarının annesini babasını sevmekten, iyiliğini istemekten vazgeçmiyorlar. Oluyor böyle şeyler biliyor musunuz?

Ben biliyorum. O kadar şanslıyım ki.

Defne’nin eşi için “yaşayan ölü” demiştin Hıncal, sana bi şey söyleyecem: Biliyor musun, ki muhtemelen bi nane bilmiyorsun, bazı insanlar birbirlerini kayıtsız şartsız, önkoşulsuz, antlaşmasız, olduğu gibi.. elemiyle kederiyle, günahıyla sevabıyla, öyle olduğu gibi, bildiği gibi, dokunduğu hissettiği ve anladığı gibi sevebiliyor. Kuralsız, tabusuz, bağsız bağlantısız, ve yeminsiz sevebiliyor.

Çok üzgünüm Hıncal, geçmiş olsun sana, bazı insanlar, bazen insanlar ama’sız sevebiliyor.

View the Original article

Çakma sevgili

2011-02-16T01:48:00.000-08:00

type='html'>Sevgililer günü hakkında kapsamlı bir çemkirme düşünüyordum ama ne oldu biliyor musunuz? : Üşendim :)

Onun yerine bir anımı gayet efendice anlattığım eski bir yazımı günün önemine binaen şuracığa iliştirmek istedim. Buyurunuz efenim:

"... Televizyonda program yapanların önünde sonunda başına gelen şey, kaçacak bi delik bulamadığımdan gelip beni buldu. Programın (kendi halinde bir kadın programı) yayınlanacağı gün sevgililer gününe denk geliyordu.Vve haliyle bizim de bu gayet anlamlı gün için program olarak kayda değer bir şeyler yapmamız gerekiyordu. Hatta birkaç şey. Yaptık da: “O gece nasıl makyaj yapabilirsiniz”, “Sevgi yüklü hediyeler” vs. Bir de, o gece için önerilen bir mekan. Şık, romantik, şöyle sevgiliyle baş başa yemek yenecek, birbirinin gözlerinde ve sözlerinde derin anlamlar bulunacak bi yer. Yapımcımız tam da böyle bir mekan bulmuş, çekim için gün ayarlamış amma ve lakin çekimin yapılacağı saati pek de göz önüne almamıştı.

Sabah saat 10’da ekibi toparlayıp çekime gittim. Ekip dediğim kameraman, ışıkçı ve ben. Yapacağımız iş güzel lezzetli bir yemek tarifi çekmek, mekanı tanıtmak ve sonunda “bu gece alın sevgilinizi, eşinizi buraya gelin.. o özel adama sizin de bir sürpriziniz olsun” türü (şimdi okuyunca iğrendim ama hakikaten böyle bi şeyler söylemişiz) bi şeyler söylemekti.

Yemek tarifini çektik, sabah sabah boş masaları çektik. Manzara fena değildi, bir kadeh kırmızı şarabın ışıltısında Boğaz’ı çektik. Geriye çekecek bir şey kalmadı.

Bu tür yemek tarifi çekimlerinde adet olduğu üzere, hazırlanan yemeği şık bir sofrada ve mümkünse birileri tadına bakarken görüntülemek gerekiyordu. Ama o koca mekanda o saatte sadece birkaç çalışan bulunuyordu ve bunlardan hiçbiri kadın değildi. Sevgililer gününde "hadi alın sevgilinizi” nidaları eşliğinde bir masa dolusu erkek izlettirmek pek adil olmayacaktı. En önemlisi, vakit yoktu. Akşama kadar bitirmemiz gereken başka çekimler vardı ve ekip arkadaşlarım pratik çözümler konusunda çoktan uzman olmuşlardı.

Manzaraya en hakim olan masa düzenlendi, yemekler içkiler mumlar dizildi. Elimde bir kadeh, karşımda o mekanın bir çalışanı ile manalı manalı bakışıp duruyorum. Arada kadeh tokuşturup gülümsüyorum. İki laf edip sinirden gülme krizlerine giriyorum ve çekim tekrarlanıyor. Sonunda kabus bitiyor. Karşımdaki sevgili benden beter bir durumda. Adam kıvranıp duruyor “yav şimdi benim hanım bunu izleyecek” diye. Yani, el mahkum izleyecek tabii. Çalıştığı yerin 'televizyona çıkacağını' beyan etmiş zaten. Hanım izleyecek.

Sonra ne oldu bilmiyorum. Hanımı izledi mi, eşini sorgu suale çekti mi hiçbir fikrim yok. O günlerde 6 yaşında olan oğlumun karşısında bu çakma sevgiliyle ilgili kapsamlı bir ifade verdiğimi hatırlıyorum bi tek..."

Geçmişe not: Neden el kadar çocuk senin salak ötesi programını izlemiş ki!

View the Original article

İnançsızlık ve ifade özgürlüğü

2011-02-16T01:33:00.000-08:00

type='html'>

İnançsızlık söz konusu olduğunda ifade özgürlüğünün hali ne oluyor acaba? Yani ben misal çıksam ve günde beş vakit "Tanrı diye bi şey yok kendinizi kandırmayın, din de bildiğiniz masal" desem, günün sonunda benim ifade özgürlüğüm kendini nasıl hisseder?

Aslında sorunun cevabını hepimiz bu memleketin çocukları olarak biliyoruz değil mi?
Penguen dergisinde yayınlanan bir karikatürün sebep olduğu tartışma (çok kibarım, olan bitene tartışma demekle kendimi aştım) bir kez daha gösterdi ki, bizler ifade özgürlüğünü sadece kendimiz için istiyoruz.

Bu karikatürde bir ifade var: "Allah yok din yalan"

Beğendiniz mi? Muhtemelen beğenmediniz. Peki bu beğenmediğiniz ifadenin beyanından incindiniz mi? İnancınıza saygısızlık olarak gördünüz mü? Hatta hızınızı alamadınız ve bu karikatürü çizenin de yayınlayanın da cezalandırılması gerektiğini mi düşündünüz? Hatta belki de içinizden birilerinin eli ayağı titredi sinirden. Hani bulsanız bu adamları bir kaşık suda boğacaksınız.

Değil mi?

Eğer öyleyse, devam ediyorum:

"Bir karikatürde yazan bu sözün neresinin inanca saygısızlık olduğunu merak dahi etmiyorum.

Bu ülkede yaşayan insanların vergileriyle iş gören bir kurum var: Diyanet işleri. Burada işler bir mezhebin meşrebine göre yürüyüp gidiyor. Burada işler öyle bir hale geliyor ki, kurumun başındaki zat çıkıp "Cemevleri ibadethane değildir. Cemevlerinin mabet gibi gösterilmeye çalışılması, tarihi tecrübeye ve bilimsel kriterlere uygun düşmez" diyebiliyor. Ama aynı yetkili kişi, hangi bilimin şu mabettir bu değildir işiyle iştigal eylediğini söylemiyor. Neresinden baksan bakakalıyorsun.

Bu ülkede okullarda ZORUNLU din dersleri veriliyor. Bu ülkenin devlet televizyonunda ramazanından kandiline bayramından seyranına her mübarek günde tek yanlı bir yayın yapılıyor. Bu ülkede işler öyle bir hale geliyor ki "inancımıza saygı duyunuz" sözü, kıçı başı ayrı ayrı oynayan bir tür joker olarak hemen her yerde ve her durumda kullanılıyor.

Bu ülkede insanlar öyle sindiriliyor ki, iki aykırı laf etmek isteyenler bile söze "ben de müslümanım ama.." diye başlamak zorunda hissediyor kendini. Hoş bana sorarsan bundan daha salakça bi şey yok.

Arkadaşım bu ülkede, inanacak kadar kayda değer bulmadığı, değer vermediği bir şeye neden saygı duyulması gerektiğini sorgulayanlara kafası bir türlü basmayan tonlarca insan var. Senin inanma özgürlüğüne, o inancın hiçbir tarafına saygı duymadığı halde, saygı duyan insanlar var merak etme. Ama şunu merak et bi zahmet: Sen inanmayanların inanmama ve bunu tıpkı senin gibi gayet rahat bir şekilde ifade etme özgürlüklerine saygı duyuyor musun? Yoksa her inançsızlık beyanını keyfinden yedi tül dansı yapan jokerinle mi kışkışlıyorsun?"

Belki de öncelikle şunu kabul etmemiz gerekiyor: Bir toplumda, belli bir inanca sahip olanların sayısı çok ama çok fazla olabilir. Büyük bir çoğunluk ispatı sadece "ama ben öyle inanıyorum" olan bir kurallar bütününü tek mutlak, tek doğru olarak görüyor olabilir. Hatta bununla da yetinmeyip bu gayet emin oldukları inançlarını devletlerinin okullarında zorunlu ders olarak verebilirler. Benim iradem dışında çocuğuma inançlarının kurallarını esaslarını son derece doğal, son derece normal bir şey yapıyorlarmış gibi, dayatabilirler. Hatta sınavlara sokup not bile verebilirler.

Eğer bir toplumda bunlar yapılıyorsa, o toplumun kendini "ben ne halt yiyorum?" diye sağlı sollu bi sorgulaması gerekir. O toplumun öncelikle içselleştirdiği her iki yüzünü de avucuna alıp bi zahmet düşünmesi gerekir. Ve o toplumun, doğduğu andan itibaren bir inancın taaruzu ve tahakkümü altında yaşayan üyelerinden bazıları çıkıp "allah yok din yalan" dediğinde (her nerede der ise desin) dellenmemesi gerekir.

Çünkü, o insanları sabah akşam günde beş vakitten başlayarak, okulda sıralardan alarak ve yaşamının her alanında, devletinin televizyonunda, mahallesinde iş yerinde her türlü güç odağında tepe tepe kullanarak maruz bıraktığı inanç dayatmasının eğer bir ifade özgürlüğü olduğunu (hiçbir utanma belirti göstermeden) söyleyebiliyorsa, evet bi zahmet, dellenmeden başkalarının inançsızlığını da hiç değilse bir karikatürün saklı köşesinde görmeye tahammül etmesi gerekir.

Değil mi?

View the Original article

Sade yaşam ve köy tavuğu

2011-02-16T01:18:00.001-08:00

type='html'>Sade yaşam benim hedefim ve hedef tahtam.

Şu saatten sonra, ulaşmak istediğim son durak gibi dursa da tam olarak bu nedenle kendime öfkelenmeme ve hedefime saldırmama yol açıyor. Sade yaşamın genel kabullere uygun tariflerini gözüm görüyor, aklım alıyor, gönlüm de eyvallah diyor ama zamanın elden geçirdiği algılarımda bir sorun var sanırım, bazen bu sade yaşam kurgusu bende ört ki ölem hissiyatı yaratıyor, olmuyor.

Asosyalliğimin nirvanasına erdim, ötesi yokmuş, gördüm. Şimdi dönüş yolunda attığım ekmek parçalarını topluyorum el yordamıyla, halim budur. Ve bu garip boşlukta fark ettim ki, sade bir yaşamı marazi bir tutkuyla istemişim. Marazi olan bir şeyin sade olamayacağını anlayamadan.

Aklımda kalsın: Listelenen, maddelenen bir şey sade olabilir mi? "Sade yaşam reçetesi" gibi bi şey varsa şayet, maddelerinde sadeleştirme yapabilir miyim?

Gelelim köy tavuğuna. Sade yaşamla aralarında bir bağ var gibi duruyor. En azından benim algılarımda var bu bağ. Olsun da zaten?

Peki bir köy tavuğu nedir:

Kişilikli hayvanlardır.
Bi kere, çoğunun bir adı vardır. Huyu suyu birbirinden farklıdır. Bahçe tavuğu olarak ömür tüketenler biraz daha tedbirli, hafiften ürkektirler ama, bunların sabahın köründe kendini köy yollarına vuranı vardır ki.. işte onlara ciddi anlamda sempati ve galiba biraz da saygı duyuyorum.

Köyün ana yolunda ineklerle birlikte salınmalarına bayılıyorum. Trafik aracı olarak adlandırılabilecek her tür tekerlekli makineden zerre çekinmemelerine bitiyorum. Son saniyede büyük bir lütufta bulunurmuşcasına yol vermelerine söyleyecek söz bulamıyorum. Şöyle yan gözle umursamadan bi bakarak yolun asıl sahibinin kim olduğunu belirtmelerine hasta oluyorum.
Garip bi şey ama, uzak kalınca da özlüyorum.

View the Original article

Tadı damağında kalır sevdaların (*)

2011-02-11T13:39:00.000-08:00

type='html'>

-cefakar kadınlarımız için-

Daha doğmamışsın…
9 ay 10 günü beklemezler. önce aklını sonra seni ayırırlar annenden. sezeryan….
ana kucağına şöyle bir koklatırlar. sonra hoop elden ele…

arkasından çalışan annedir bahanesiyle önce sütten keserler… mama ile avunursun
yetmez doğum izni biter annenin, bir bakıcının kucağına atılıverirsin
sen sevgiye hasret, ana baba güvenlik kameralarıyla sever uzaktan en fazla sevse sevse seni.

az büyürsün babanın paçasına yapışırsın, annenin eteğine..
hepsinin işi gücü olur, yorgun gelirler eve.. sana kalmaz zamanlar..
azıcık büyür de abla olursan bu kez tamamen itilirsin bir kenara köşeye

ergenlik gelir çatar. serpilirsin, güzelleşirsin…
çocuksu kıyafetlerin terkeder önce seni. eteğinin boyuna, sesinin tonuna gelir kısıtlamalar.

seversin bir delikanlıyı, kıyıda köşede buluşursun… eyvah abim.. .eyvah babam.
dersini çalış, aklını başına topla derken hayat acımasız
sınıfın afillisi alıverir elinden sevdiğini…

üniversite yılları, flört, aşk, sevdalar…
ya kör bir kurşun, ya trafik kazası ya da trajik bir terkediliş öyküsü

sen çok güzelsin, çok iyisin ama
birileri bekâretinin nöbetçisi, diğerleri fırsat bekçisi…
istedim de vermedin diyemez mertçe, usulca terkederler seni…

saklanırsın, saklarsın kendini sevdiğine
“hayırsızın biriydi fikrimce”lerden uzak beklersin beyaz atlı prensini
günler geçer, vakitler tükenir ve kapıyı çalana razı gelirsin belki de…

hani aşk kör kurşunu ile vurmamışsa bir köşede gafil avlayıp seni.

şanslısın, bir töre kurşununa gitmemişsin, elini tutacak bir ele imza verip evlenmişsin

önce tv çalar sevdiğini, bitmek bilmez maç yorumları
sen pembe dizilerine sığınırsın memleketimin...

sonra annelik… hamilelik….
eve geç gelmeler, uçan kuşa yan bakmalar…
ayrı dünyalar, ayrı yastığa baş koymalar, yıllarca köşe yastığı muamelesi….
sonra şiddetli veya şiddetsiz geçimsizlik…

ayrılırsın…
ayrılabilirsen. içinde yarım günlerin kapanmamış yaralarıyla…
günlerce aylarca süren içine kapanmalar. dünyaya küsmeler.

belki bir gün razı geldiğin bir yasak aşk, bir gönül macerası, ötekilik
saklı vakitler, beni şu saatte arama, bu telefondan sorma…
seni çok seviyorum ama… lar

ola ki ecel gelir… eşini, sevdiğini, aşkını ecel ayırır…
sarılıp ağlayamazsın, öpüp okşayamazsın ölüsünü bile…
sen yıkayamazsın (oysa ne çok yıkamışsındır)
sen saramazsın (oysa ne çok sarmışsındır)
ve bir zamanlar onu başka bir kadının koynuna koyduğunu bilsen bile
yine bir kadın olan toprağın koynuna sen koyamazsın…

çünkü yazgındır bu senin, kadındır senin adın
ve tadı damağında kalır hep sevdaların…
bu dünyaya geldin yarım,
kaldın yarım…

(* tio'dan empati denemeleri - http://ebruliaksamlar.blogspot.com - leyla)

View the Original article

Komşunun tavuğu kaz mı görünür?

2011-02-11T13:24:00.000-08:00

type='html'>

Hayatta bazı şeyleri anlamakta zorlanırsınız. Oysa neredeyse kural haline gelmiş şeylerdir bunlar. Kaçan kovalanır da bu ilginç kurallardan birisi. Şaşırtıcı olduğu kadar tecrübeyle doğrulanmış bir kural bu.

Her ne hikmetse bir insanla tanışırsınız, eğer fazla ilgi gösterirseniz bir müddet sonra triplere girdiğini, kendini dünyanın merkezinde gördüğünü hissedersiniz. Birden eski deli zamanlarınız aklınıza gelir, çek kuyruğunu gitsin der içinizdeki şeytan.

Oysa bazen de tersi olur, biri size selam verir hürmet eder, ilgi duyar bu kez de siz başlarsınız kasılmaya, kendinizi bir halt sanırsınız. Size değer veren, önemseyen o insanı boş yere üzer, hırpalarsınız. Aranızdaki dostluğu, arkadaşlığı, sevgiyi riske atarsınız.

Yine de ben özellikle kadınlardaki bir davranış biçimini anlamakta güçlük çekerim. Nedir bu kadınlardaki başkasının sevgilisine yan bakma veya kendisini reddeden erkeklerin üstüne gitme olayı. Böyle bir durumda bir erkek bir kadına baksa öküz olur ama kadınlar bunu yapmaktan pek çekinmez.

Cidden merak ediyor insan niye boşta kalınca arkadaşlarınızın sevgilisine göz dikersiniz kızlar? Bunun bilmediğimiz başkaca bir sebebi mi var?

Neyiniz eksik kalıyor? ezik mi hissediyorsunuz kendinizi sevgili yapmış arkadaşınıza karşı. Hani bir çok aptal erkek peşinizde koşup dil dökerken akıllı bir erkek çok kolayca gururunuzu kırıp, sizi küçümseyerek peşine takabilir.

İlahi referanslı ; koşarsın kaçarlar, kaçarsın kovalarlar kuralı mı işliyor burada da anlamış değilim.

Biri bana bu durumu açıklayabilir mi? sevabına :p

View the Original article

Merhaba canım, beni hatırladın mı?

2011-02-11T13:09:00.000-08:00

type='html'>

Hatırlamak için unutmak gerekir. Oysa ben seni hiç unutmadım ki. Ya da hiç unutmama fırsat vermedin ki. Ne zaman nerden geldiğini bilmediğim bir şekilde hayatıma girdiğin günden beri, seni kendimden uzaklaştırmak için her çabam boşa çıktı.

Nerden yol buldun ne yaptın bilmem ama bir şekilde geldin bana ulaştın.

Rahatsız olduğumu durumdan memnun olmadığımı defalarca söyledim sana. Bunu çeşitli şekillerde belirttim. Engelledim kimi zaman, kimi zaman silmekten bıktım usandım ama sen ısrarla gelmeye devam ettin.

Bazen telefondan, bazen maillerden, bazen blog yorumlarından gelip yapıştın yakama.

Arada sahte kimliklerle, başka isimlerle başka şekillerde geldin durdun. Asıl amacın neydi, derdin neydi. Beni aptal mı sanıyordun yoksa kandırabileceğin bir çocuk mu bilmiyorum ama bunu hep yaptın.

Bazen olmadık sıkıntılarıma kendince yardımcı olmak istedin. Yalnızsın arkadaş olayım, boyun kısadır uzatayım. Çok yumuşaksın sert ol biraz diyerek beni motive etmeye çalıştın. Sana ihtiyacım yok dememe ve sürekli engellememe rağmen ısrarla gelmeye devam ettin.

Özel günleri bayramları bahane edip bir şekilde ulaştın bana. Senin elinden kim kurtulabilmiş ki ben kurtulayım değil mi? Oysa öyle değil işte. Senin sandığın aksine seni istemiyorum, sevmiyorum, senden bir şey beklemiyorum. Lütfen çok rica ediyorum mümkün olduğunca benden uzak dur yeter.

Çünkü çok daraldım. Çok bunaldım. Her gün mail box’umda spamlarini silmekten fenalık geldi. Yok, mutluluk hapları, yok yalnız bayanlar mailleri, yok her bir mailinde adı değişen “beni hatırladın mı canım” lı gönderilerin.

Cep telefonlarıma yağıp duran kart puanı mesajları, arada bir arayan banka telesekreterleri, TV dizilerinin son dakikalarında giren reklam bantları, sanal reklam uygulamaları.

Sevgili SPAM’ciğim. Sevgili çöp postalar, çöp mesajlar gönderen arkadaşlar. Yok, bu işin bir getirisi. Boşu boşuna gönderip durmayın. Yemiyorum. Nefret ettiğimle, sizi sürekli engellediğimle kalıyorum.

Anti virüslere, internet securitiylere para verip bilgisayarlarımızı kasdığımla kalıyorum. Başka da bir b.k olduğu yok. Gönderdiğiniz linklere bir kere bile tıklamıyorum. Lütfen artık , yeter ama sizi hatırlamak değil, unutmak istiyorum.

Her gün gelen 100 mailimin 85’i spam.
Bi siktir git artık ya…

View the Original article

Besleyin ama uyarmadı demeyin

2011-02-11T12:54:00.000-08:00

type='html'>

- anlıyorum aşkım ama ne yapabilirim, toplantı uzun sürdü.

- yine de istesen bana ulaşabilirdin ibram. bir mesajda mı atamadın?

- ben de seni çok seviyorum ama o cadaloz halâ niye yorum yazıyor sana?

- iyi de o öküz de sana pis bir yorum yapmış terslememişsin, ben mi vereyim ağzının payını.

Yıllar önce bir siteme eklediğim guestbook (misafir defteri)mde ilginç bir şey olmuştu. Bir çift veya iki sevgili farkında olmadan benim guestbookum üzerinden yazışıp durdular.

Ne oldu nasıl oldu bilmiyorum ama internetin ilk zamanları kesinlikle dosyalar hesaplar mı karıştı. insanların mailleri şakır şakır benim guestbookumda otomatik yayınlanıyordu.

Misafir defterimi okuyan herkes kim olduğunu bilmediğim bu iki sevgiliyi okudu durdu. Ben onları bulup uyarana kadar da böyle sürdü gitti bu olay.

İşte şimdi herkes blog yazılarını, twitterını, facebookunu bir birine bağlayıp otomatik RSS besleme yapıyor. Gtalk, msn mesajlarınız twitleriniz birbirine entegre olarak yayınlanıyor.

Olur mu olmaz mı bilmem ama bir gün ortalık karışacak, dosyalar karman çorman olacak cümbür cemaat seyredicez birlikte alemi. Demedi demeyin tüm hesaplarınızı RSS beslemesi ile birbirine entegre etmeyin.

Ortalık bir gün birbirine girer demedi demeyin...

View the Original article

Sidik necasettendir, pis kokar

2011-02-11T12:39:00.000-08:00

type='html'>

hayvanlar çoğu zaman parfüm niyetine kullansalar da sidik biz insanlar için necasettendir, kokusu pis ve iticidir. bünyeden def edilmesi gereken bir şeydir.

bir çok hayvanın erkeği kendi sınırlarını ağaçları, taşları sidiği ile işaretleyerek belirler. oysa insanoğlu medeni hayvandır ve bu tür sınırları ahlak kuralları, kanunlar nizamlar örf adet ve gelenekler belirler.

hayvanlarda sık görülen kavgalardan birisi bu sınır ihlallerinden yaşanır. bazı hayvanlar kendi sınırlarını genişletmek derdine düşmüşken, bazıları da kendi çiftliklerini, kümeslerini koruma derdi ile girişir bu kavgalara.

insanoğlu ise kanunen korunan bu sınırları gerektiğinde kendisi de korumasını bilir. müdahalesini ve mücadelesini yapar, sevdiklerini korur.

ancak karmaşık zihinde olanlar komşunun tavuğunu kaz görürken, yetmedi bunun üstüne bir de kendi kümesinin tavuğu gibi de görebilir. bu hayvanlarda gayet normalken insanlarda pek de hoş karşılanmaz. üstelik başka kümesin tavuklarının da bu durumdan hoşlandığı söylenemez.

uzun lafın kısası bence herkes, başka yerlere gözünü dikmeden, kendi gönül kapısının önünü süpürmelidir ki, sanal dünyada da gerçek dünyada da bütün cadde ve sokaklar tertemiz olsun.

View the Original article

Yüz falına baksak, kimler astar ister?

2011-02-11T12:24:00.000-08:00

type='html'>

Bir zamanlar keyfim ve ratingim yerindeyken neredeyse ayda 1 blog açıyordum. Aklıma türlü türlü blog fikirleri geliyordu. Ancak akıl fikir tek kişilik fabrika gibi çalışınca bir yerden sonra bıkıyor insan.

Sağdan soldan eleştiri, övgü derken benim her zamanki gibi canım sıkıldı. Tempoyu düşürdüm ve bloglarımı cami avlusuna bırakılmış çocuklar gibi kendi haline bıraktım.

Yine de yarın yeni bir blog açacak olsam ne açardım diye düşündüğümde bu herhalde bir fal blogu olurdu diyorum. "Amaan sende İbram abi her yerde fal blogu var, seninkinin ne farkı var, bu proje tutar mı" demeyin. Bedava akıl veriyoruz iyi dinleyin.

Ben şahsen fala zaten hiç inanmam. İşte sırf bu yüzden insan yüzünden karakter analizi tarzı bir şey olurdu açacağım blog. Bu işin gideri var bence. Çakma profil resimleri de gönderse okuyucular yine de olmayacak iş değil böyle bir blog fikri beyler.

Biliyorsunuz şu internet âleminde maşallah o kadar sallama ve dallama mevcut ki kafası çalışan biri ileri geri bir şeyler sallasa kesin tutar hakkımızda. Mesela uyanığın biri çıksa dese ki: hadi bakalım hafif dekolte bir profil resminizi gönderiyorsunuz ben de sizin yüz falınıza bakıyorum. Gönderen birileri çıkar değil mi?

Gönderdiğiniz resimden en azından yüzünüz astar istiyor mu onu da öğrenmiş olursunuz. Hem de uyanık kardeşimiz her anlamda nemalanır, köşeyi döner.

Şaka bir yana benim asıl söylemek istediğim ve yazının ana fikri: siz siz olun fal olaylarına pek inanmayın. Tamam, matrak olsun, geyik olsun, neşem yerine gelsin kabilinden bu konulara ilgi duymanız normal ama fazlası zarar bu işlerin.

Yok, kahve falıma baktılar, medyum kadın aşk hayatıma dair ipuçları verdi. Falında bir lüks bir de öküz adam gördüm dedi boş işler bunlar haberiniz olsun. Bu işleri yapanların kendine ne hayrı olmuş mu ki size olsun.

Şahsen İbram abiniz her aklına gelen abuk subuk şeyi yapsaydı, ohoo her anlamda köşeyi çoktan dönerdi. Zaten bir kısmını buraya yazamayacağım kadar insanlığa yarar ama akla zarar fikirler cirit atar şu deli adamın kafasında.

Birçoğuna tövbe estağfurullah der geçerim ben eskiden beri. Hani türkün aklı ya helâda ya belada başına gelir ama ah o akıl bende olsun derler ya o hesap. Ben %100 Türk çıkarım bu deyime göre sağlama yapacak olsak.

Ha bir de bu aralar Türküm diyene ırkçı demek moda internette, vaktiyle öküzün biriyle uğraştım ordan biliyorum. Aman sakın kimse ırkçılık saymasın bu lafımı. Çakarım ağzına ağzına ona göre. Abi sen uyarmışın ama ben duymadıydım demesin hiç kimse daha sonra. Fena bozarım.

Gerçi birçok okuyucum yazdıklarımdan benim maksadımı anlıyor. İyi tahlil edip, genelde yazdıklarımı beğeniyor ama nadiren de olsa takışıp adam yerine konulmak isteyenler, kişisel triplerinin zirvesindekiler, reglim aybaşı, eksik aldım maaşı, para bütün kafa bozuk durumundaki tipler ya da vaktiyle bir kuyruk acısı olanlar bulaşabiliyor şahsıma.

Aman çok rica edeceğim bulaşmasınlar lütfen. Bu sıra ayarım yeterince kaçık, temelli tasımızı tarağımızı attırmayalım birbirimizin.

Şimdi...
Hadi bakalım uyanık müteşebbis bloggerler, bizden bu işler geçti, siz tez zamanda açın bir blog, birkaç resim gönderelim de falımıza bakın bakalım. (*)

(*) Son cümlenin orjinali “hadi bakalım şimdi gönderin birkaç resim de falınıza bakalım” olacaktı ama maçam yemedi, aşkım aşkım beni kabak gibi oyar diye değiştirdim haliyle :p

View the Original article

Aşıkların dudağına MİMlenmiş sorular

2011-02-11T12:09:00.000-08:00

type='html'>

Hatırlar mısınız sevgili okurlar. Mim fırtınası falan vardı bir zamanlar. Herkes bir şeyler yazarçizer mimlerdi birbirini. Boku çıkmıştı bu işlerin hani. Üstelik bir de ödül koyarlardı bu mimleri ikram ederken. Al gülüm ver gülüm kabilinden en iyi creative blogger ödülleri falan.

Neyse ki o günler geldi geçti de biraz ortalık sakinleşti. Sular durulduğuna göre ben de bir tane MİM yazayım dedim. Yarı röportaj havasında bir şey oldu. Meraklısı varsa soruları kendine sorulmuş farz edip cevaplayabilir. Üstelik her cevaplayana aşağıdaki TİO Vakfı olarak Aşkı en iyi tarif eden 1000 blogger ödülünü vericez.

Buyrun bakalım:

Klasik soru: Aşk nedir?
El cevap: Valla ne bilebildim ne öğrenebildim ama bazen insanın kalbini bazen de götünü 3,5 attıran güzel bir şeye benziyor. Her yiyişte tadı değişen güzel bir yemek gibi. Doyumsuz bişi ama aynı zamanda şeker, kolesterol, tansiyon şikâyetlerine yol açabiliyor.

Soru: Aşkın kaç çeşidi vardır?
El cevap: Ne kadar âşık varsa o kadar çeşidi olduğu söylenebilir. Her aşık kendisi bizzat çeşit olduğu için aşkı pek kategorize etmemek lazım. Yine de kara sevda yani karşılıksız aşk, aşk-ı memnu (yasak aşk), ilahi aşk, bildiğimiz aşk:), yaz aşkı (gel geç aşk), sanal aşk diye çeşitlere ayırabilirsiniz. Size kalmış.

Soru: Âşık olmak için ne gerekir? Nasıl âşık olunur?
El cevap: Daha saçma bir soru varsa onu soraydınız. İlahi aşktan söz etmiyorsanız bir kadın ve bir erkek yani bir âşık bir de maşuk, bir gül ve bülbül gerekir. Bülbül güle kapıldı mı, yani kadın erkeği ya da erkek kadını etkiledi de yürekler pır pır atmaya başladı mı aşk kapıyı çalmış demektir. Ondan sonrası yemek tarifine benzemez kendiliğinden gelişir.

Soru: Aşk ve kıskançlık ayrılmaz bir ikili midir?
El cevap: İlk başlarda değildir ancak sahiplenme duygusu geliştikçe, sen benimsin sözü anlam kazandıkça durum değişir. Buna bir de kaybetme korkusu eklenince âşık insan tam bir baş belası olabilir. Dengeyi tutturmak her zaman mümkün değildir. Aşk zaten başlı başına yıpratıcı bir süreç olduğundan, kıskançlıkla birlikte depresyon da kapınızı çalabilir. Aman dikkat!

Soru: Aşk ve hiddet, aşk ve şiddet nasıl bir ruh halidir?
El cevap: Aşkın bokunu çıkarma halidir. Her aşığın bunu en az bir kez yapmış olma ihtimali vardır. Haddinden fazla hiddet aşkı öldürür. Şiddet sadece fantezide ise deli âşıklarca birazına katlanılabilir ama uzun vadede kesin boku çıkar. Hele şiddet ve hiddet sözden eyleme döküldüyse orda aşktan değil sadizmden bahsetmek gerekir.

Soru: Aşk bir hastalık mıdır, tedavisi nasıldır?
El cevap: Dünya üzerindeki en güzel duygulardan biri olan aşk pek akıllı insan işi değildir. Bir akıl ve ruh hastalığı da sayılabilir ama insanların çoğu zaman bile bile kapıldıkları bir durumdur. Tedavisi kavuşmak şeklinde özetlenebilse de. Aşktan sevgi moduna geçip sakinleşmek ve zaman zaman aşkı tazelemek iyi bir çözüm olabilir.

Soru: İnsan sadece bir kez mi âşık olur?
El cevap: Zırt pırt, kapının önünden geçene aşık olmadığınız müddetçe, aşkı değişik hallerde ve değişik sayılarda yaşamanız mümkündür. Platonik, romantik, ilkokul, lise aşkı gibi insanın gönlünün kaydığı bu duygunun sınırlamasını ileri yaşlar için de yapmak zordur. Başa gelmedikçe bilinmez. Büyük konuşmamak gerekir.

Soru: Âşıksan vur saza şoförsen bas gaza diyorlar. Şart mıdır?
El cevap: Aşk yarı delilik hali olduğundan dışa vurumu rahatlatıcıdır. Kimi bunu müzikle, kimi resimle kimi şiirle, kimi blog yazıları ile, mektupla, kimi telefonda konuşarak kimi de komşulara ağlayarak yapar ama bir şekilde yapar. Aşk ifadesiz kalmaz, hiç bir şey olmasa bile aşığın yüzüne aşkı yansır. Bazen yüzünde mutluluk bazen bezginlik bazen de salaklık okuduğunuz insanların âşık olduğunu şıp diye anlarsınız.

Soru: Sanal aşka inanır mısınız?
El cevap: Mecnunun Leyla'ya aşkı da farklı bir şey değildir. Neticede Mr. Mecnun ömründe bir ya da bir kaç defa gördüğü bir kadına kendini kaptırmış, çöllerde kafayı yemiştir. Aynı şekilde insanların sanal âlemde de birbirlerine kapılma ihtimalleri yüksektir. Üstelik günümüzün iletişim araçları insanların konuşma ve tanışmalarını kolaylaştırdığı için sanal neresi, gerçek neresidir bunu söylemek oldukça zordur.

Soru: Âşıkların birbirine müdahale etmesi ne derece doğrudur?
El cevap: Aşk işgalcidir. Önce âşık olanı işgal ettiği için duyguları kontrol etmek zorlaşır. Kıskançlık ve peşinden gelen kontrol etme duygusu sonunda kontrol edilemez bir hale gelebilir. Hele araya mesafeler, ayrılıklar ve davranış farklılıkları girmişse kavuşamayan âşıklar bunun acısını birbirinden çıkarabilir. Âşık olmadan önce sevgilisinin üzerinde görüp beğendiği bir elbiseyi artık giyme diyen insan çoktur. Yine de aslolan sevdiği insana hayatı zindan etmemektir.

Soru: Ya sanal âlemdeki kıskançlıklar?
El cevap: Dediğimce artık sanalın nerede başlayıp bittiği bilinmediğinden ve insanlar her iletişim aracı ile iletişim kurduğundan kıskançlık ve kontrol dürtüsü doğal olarak sanal âleme de sıçramıştır. Facebook'da birçok şeyini paylaşan insanların sevdikleri tarafından kıskanılması doğaldır. Ancak işi abartıp mailleri kurcalamak, şifreleri araştırmak saplantılı bir ruh halidir. Yapmamak gerekir. Aynı şey cep telefonları için de geçerlidir.

Soru: Aşk için güven şart mıdır?
El cevap: İnsanların yaşadıkları sonu kötü biten aşklar yüzünden canları yana yana kendince bunu (güven duygusunu ve yalan söylememeyi) ön koşul haline getirirler. Ancak hiç güvenmediğiniz birine de âşık olabilirsiniz. Hatta defalarca kontrol edip her defasında pişman olacağınız sonuçlar yaşamanıza rağmen yine de sevmeye devam edebilirsiniz. Bu sizin elinizde olan bir şey değildir. Eğer seviyorsanız gerisi teferruattır. Ama artık sevmiyorsanız ayrılık için her şey bahanedir. Yolun sonuna gelmişsiniz demektir.

Soru: Aşkın ömrü ne kadardır?
El cevap: Bazı isviçreli bilim adamı kılıklı çok bilmişlerce 1 ila 3 yıl denilse de aslında tazelemesini bilene aşk uzun ömürlüdür. Sadece zaman zaman durulmak, dingileşmek ve sakinleşmeye ihtiyaç vardır. Akıllı âşıklar zaman zaman durulup, sevgi ile birbirilerine sarılarak vaziyeti kurtarabilirler. Aptallar ise ya şiddetle kavuşur, ya şiddetle birbirlerinden koparlar. Bir çuval inciri berbat ederler...

-Teşekkür ederim . TİO Vakfı olarak Aşkı en güzel anlatan 1000 blogger ödülünü size takdim ediyorum sayın İbrahim Ortaç bey :p

- Ben teşekkür ederim . Bu ödülü halkım adına alıyorum. Beni sizler yarattınız. Fanlarım, canlarım benim :p

* Not: hepinizi MİM'ledim. Ödül resmini tepe tepe bloglarınızda kullanıp, soruları da istediğinizce cevaplayabilirsiniz.

View the Original article

Kalbi kıran ve onaran kelimeler

2011-02-11T11:54:00.000-08:00

type='html'>

Yaşadığımız ortamlarda sevdiklerimize veya iletişim halinde olduğumuz diğer insanlara karşı kullandığımız iyi kötü birçok ifadeden bazıları kalp kırıcı bazıları ise onarıcı olabiliyor.

Aşağıda bu kelimelerden bilebildiklerimi elimden geldiğince, dilim döndüğünce paylaştım. Siz de dilerseniz okuyup, aklınıza gelenleri sayfanın sonuna yorum olarak ekleyebilirsiniz.
Buyurun kalbi kıran ve onaran kelimeler:

CAAAAAAAN: Şahsen ben hiç sevmem. Dillere pelesenk olmuş kelimelerdendir. Kendinizi sıradan ve bayağı hissettirir. Söylenmese daha iyidir.

CANIMM: Dozunda kullanıldığında çok hoş bir kelimedir. Sarar sarmalar, kucaklar. Yakın hissetirir, daha da yakınlaşma isteği uyandırır.

AMA: Joker gibidir. Bahane bulmanın en güzel bağlacıdır. Seni seviyorum ama kavuşamayız. Çok isterdim ama gelemem. Güzel başlayan her cümleyi berbat edip sonunda karşınızdakine "amana koyim" dedirtebilir.

LÜTFEN: Sihirli bir kelimedir. Kimle sorun yaşıyor olursanız olun etkileme oranı yüksektir. Banka kuyruğunda falan çok işe yarar. Kullanan kişi bayansa etkisi inanılmaz derecede yüksektir.

HADİ BE: Kabalığın daniskası bir kelimedir. Sana inanmıyorum mesajının yanında aşağılama hissi de verir. İnsanları kırıp incitmek istiyorsanız, bu kelimeyle başlayabilirsiniz. Tekrarı halinde daha etkilidir.

SEN BENİMSİN: Sahiplenilme duygusunu ifade eden iki ucu keskin bir cümle. Bazı kadın ve erkekler bundan hoşlanabileceği gibi bazıları da kişilik haklarına saldırı addedip triplere girebilir. Ama cümle kendi içinde gayet güzeldir.

ÖFF: Kadınlar kullandığında hır çıkarılmasına sebep olabilecek kadar itici bir kelimedir. Baydı artık, bıktım senden, bisktir git anlamlarına da gelir. Yüz ifadesi ile destekleniyorsa insanda "çak suratının ortasına iki tane" duygusu uyandırır.

BAK SANA NE ALDIM: Artık aldığınızın hediyenin durumuna göre etkisi daha fazla olabilen bir kelimeniz var. Özene bezene kullanın. Hele elinizde sevgilinizin hoşlandığı sürpriz bir hediye de varsa, değme gitsin. Kim tutar sizi. Hayat size güzel.

AYI, MAL: Öfke ifadesi. Saldırganlara karşı kullanılabildiği gibi ilişkiden soğumanın, kesit atmak , bitirmek istemenin de belirtisidir. Ancak tam ters anlamda kullanmak isterseniz AY/I/m benim! Tarzı söylemler şuh söylenişlerle partnerinizde farklı etkiler yaratabilir.

YAVRUM, KUZUM, TATLIM, GÜZELİM: Erkeklerin işe yarar cümlelerinden bir demet. Kadınları yumuşatır. Her zaman baş döndürücü bir etkisi olmasa da sakinleştiricidir. İşe yarar bu kelimeler. Çekinmeyin, deneyin.

BEN SANA DEMİŞTİM: Sinir edici bir cümledir. Araba devrildikten sonra yol gösteren çok olur misali sen zaten kendi içinde pişmanlıkları yaşarken birisinin çokbilmiş edası ile konuşmasını ne yapasın ki? Yine de söyleyen kişi de alışkanlık yaptığı için bu kelimeyi kullanmadan yapamaz. Asap bozucudur.

BUGÜN ÇOK GÜZELSİN: Kadının kalbine giden yol saçlarından ve makyajından kılık kıyafetinden mi geçer bilmem ama bu ifade oldukça gönül alıcı bir cümledir. Dikkatli ve belirli aralıklarla kullanıldığında etkisi daha yüksektir.

ŞİMDİ OLMAZ, DAHA SONRA BAKARIZ: Baş belası bir cümle daha. Bi git başımdan deyip, adam savmanın bahanesi. Bugün git yarın gel söyleminin devlet dairesi modundan çıkıp bireysel olarak ifade edilmesi.

devamını oku...

BİR TANEM: Sihirli bir kelime daha. “bir tanem, söyle canım, ne istersen iste benden” bundan güzel ifade var mı? Canım de canımı ye kabilinden çok hoş bir ifade tarzıdır. Bol bol kullanın.

BEN BAŞKASINI SEVİYORUM: Hayal kırıklığı. İşiteni çıldırtan bunalıma sokan dellendiren ifade. Pişmanlık, depresyon dolu günlerin başlangıcı. Uzun vadede kullanana da pek hayrı olmayan talihsiz kurulmuş bir cümle.

ESPRİ Mİ ŞİMDİ BU?: Yine küçümseyici aynı zamanda kızgınlık ifade eden bir cümle. Muhatabınız bu cümleyi kurmuşsa gözlerine bakın. Gözler ve yüz ifadesi de kırgın ve kızgın ise hemen kıvırmaya başlasanız iyi olur.

DIŞARDA YİYELİM Mİ: Ortamı da hazırlamışsanız değme gitsin bir akşam olabilir. Yiyin tabi. Hadi iyi eğlenceler.

BEN SENİN BİLDİĞİN ADAMLARA BENZEMEM: Kendini beğenmişliğin göstergesi ya da eziklikten kurtulmak için kullanılan bir kelime. Kadın ve erkekler tarafından kullanılır. Genelde hemcinslerini kötülemek ve küçümsemek için her iki cinste pervasızca kullanır. Maksat ötekileri sıradanlaştırıp, kendi primini yükseltmektir.

BEBEĞİM: Sevgi belirtisi, her kadın biraz çocuktur. Sevilmek sahiplenilmek ister. Saçlarının da gönlünün de okşanmasını ister. Bu kelime o işler için biçilmiş bir kaftan olabilir.

NE BİÇİM KONUŞUYORSUN: Azarlama ifadesi. Espriden hoşlanmadığının göstergesi. Aynı zamanda karşıdakine küçük bir tokat gibi. Yüz ifadesi ile destekleyince sarsıcı, uyarıcı, ters bir laf.

TATİLE ÇIKALIM DİYORUM: İyi ediyorsun. Evlilik ve ilişkilerdeki sıkıntılardan kurtulmak için işe yarayabilir. Genelde böyle durumlarda kullanıldığı için teklif edilen kişinin canı buna sıkılsa da yine işe yarar.

İŞİN BOKUNU ÇIKARMA: Abartılı bir bıkkınlık ve şikâyet ifadesi. Karşısındakinden duyduğu rahatsızlığı en üst seviyede ifade ediş biçimi. Bu uyarıyı anlamayan arkadaş öküz demektir.

AKŞAMA NE PİŞİREYİM: Erkeğin kalbine giden yol midesinden geçer derler. Evet, doğrudur mideye gitmeden önce bu cümle ile iştah açıcı bir hazırlık yapmak. Bir çeşit ön sevişme etkisi gösterir.

BAŞIM AĞRIYOR: Erkeği çileden çıkartan. Boğa gibi burnundan solutan cümle. Kadınların regl dönemlerinde ve canları sevişmek, konuşmak istemediğinde başvurdukları gizli silah. Bokunu çıkarmadıkları sürece erkeklere sinir de olsa boyun eğdirebilen süper bir bahane.

ÖZÜR DİLERİM: Daha sihirlisi icad edilmemiş bir kelime. Çok kullanılıp kıymetten düşürülmediği sürece her kapıyı açan sihirli anahtar gibi birşey.

Benden bu kadar. Yazın bakalım siz de bir şeyler, biz de okuyalım.

View the Original article

Ariflere sevdanın tarifi

2011-02-11T11:39:00.000-08:00

type='html'>

sevda
yaşadığın şey ne olursa olsun aslında ne demek biliyor musun?

işin aslı, sözün özeti, yaşadıklarından pişman olmamaktır sevda anlıyor musun.

bir insana,
seni tanığım güne diye lanet okumamak, bozmamak iyi niyetini

sevda yıllar sonra bile gülümseyerek umutla yüreği sevinçle titreyerek anabilmek ötekini.

sevda bitse de, tükenip, bitmemek.

sevda belaya ve kavgaya dönüşmeyen, sevda bozulmayan çirkinleşmeyen.

sevda paylaştığın kişinin gerçeği ne olursa olsun onu hep beyaz, hep masum ve temiz görebilmek. sevda kin gütmemek, kem söz etmemek.

sevda içine kanayıp dilini tutabilmek, sevda gözyaşına ekmek banabilmek.

sevda yemeninde gül oya,
o yüzden yaşamalı doya doya.

View the Original article

İyi ki kadınım dedirten (memeler * )

2011-02-11T11:24:00.000-08:00

type='html'>

* bu yazı meme kanserine dikkat çekmek amacıyla yeniden yayınlanmıştır.

Birçok erkek aynaya baktığında bir kadının bakıp da kendisinde olmasından büyük haz aldığı, iyi ki kadınım dediği çok güzel iki şeyi göremez. Memeler. Bazı erkekleri yoldan çıkarıp travestilikten, transseksüelliğe kadar götüren süreç hep o memeler yüzünden başlamıyor mu zaten?

Uff! Lan memelere bak deyip, sonra bunlardan bende niye yok diye hayıflanmaya giden süreç. Gerçekten kadını her açıdan erkeğe göre daha cazip kılan, çekicileştiren o iki yol tümseğinden, o iki küçük dağ tepesinden daha güzel ne var ki?

Ne kadar ruhsuz yazıyorum değil mi? Oysa dahasını yazmak isterdim. Hani nice şairleri baştan çıkarmış, nice erkeklerin aklını baştan almış o iki güzel çıkıntı nasıl anlatılabilir ki? Kadın vücudu zaten hoş yaratılmış. Ancak dekolte, göğüs çatalı, meme uçları derken erkeğin aklını baştan alan birçok şey de o noktada toplanmış.

Hani öküz gibi baktığımız o çıkıntılar, baktıkça aklımızı karıştıran kum tepecikleri. Baktıkça bakmaya doyamadığımız, dokundukça kıyamadığımız, Freud’a sorulsa belki anne sütünden erken kesilmekten diye tarif edebileceği, ama benim bu görüşe katılmadığım, insanın içinde dudaklarını uzatıp; bazen emme, bazen canını yaka yaka ısırma, bazen uçlarıyla oynama hissi uyandıran o güzel memeler.

Ressamların çizerken, şairlerin yazarken mest olduğu, üzerine düşmüş bir damla tere fotoğraf makinesi objektiflerinin odaklanıp kilitlendiği, kadını baştan çıkarıcı hale dönüştürmeye yeten iki nükleer füze gibi olan o çıkıntılar. Uyandırdığı şehvetle, şefkati harmanlayan adına türküler yakılmış, şarkılar bestelenmiş dam üstünde un eleyen memeler.

Adı, argoda meyveye benzetilip portakalla, ayvayla, armutla, uçları üzümle özdeşleştirilmiş, tanımlamada erkeklerin kifayetsiz kaldığı memeler.

Erkeklerin şımarıklık ve tembelliğinde küçük birer yastık gibi başını yaslamaktan, sevdiği kadının kalbinin atışlarında kendini aramaktan mutluluk duyduğu, gözlerden sonra günaha davetin baştan çıkarıcı ikinci durağı olan, cennet vaatleri içine “turunç memeli kızlar” kategorisinden giren memeler.

Küçük kızların ergenliğe erişirken gözüküyor diye utana sıkıla sakladığı, erişkinlerin niye küçük diye takviye kullanmaya kalktığı, sutyen diye kimine göre gereksiz kimine göre olmazsa olmaz bir aksesuarın icad sebebi olmuş memeler.

devamını oku..

Kapı zili gibi düğmelerine dokunmaktan kendinizi alamadığınız, düşlediğinizde utanmadığınız, annesini emen bir çocuğunki gibi dokunduğunuzda dudaklarınıza gülümseme yayan memeler.

Kadına annelik duygusunu ve şefkatini doyasıya yaşatan, emzirmek, anne sütü, sütüm haram olsun gibi kavramları dilimize kazandıran, erkek için o kadar cazip çekici olmasına rağmen (çocuğunu emziren bir anne görüntüsünde) insanın içindeki bütün uyanışları bertaraf edip masumiyet ve şefkat, merhamet hissini uyandıran memeler.

İşte gerek biz erkeklerin gerek aynada kadınların bakmaya doyamadığı ancak adıyla bir kanser türünün de var olduğu ve bunun her kadının korkulu rüyası olduğu memeler.

Belli bir yaşın üzerinde her kadın için riskin arttığı o yüzden her yetişkin kadının belirli aralıklarla gerek kendinin elle dokunarak, gerek mamografi ile kanser riskine karşı erken teşhisinin önemsenmesi gereken memeler.

Lütfen sevgili kadınlar. Sizi gerçekten üstün kılan memelerinize iyi bakın. Hatta kontrol etmenize biz de her şekilde:) gönüllü yardımcı olalım. Sevelim, sevilelim. Memesiz bir hayat dünyanın sonu değil ama inanın dünya memelerinizle çok daha güzel…

Meme kanseri ile ilgili ayrıntılı bilgi için:

http://www.pudra.com/saglikli-yasam/saglik/kendi-kendine-elle-meme-muayenesi-nasil-yapilir-1563.htm

http://www.anneyiz.biz/haber/mamografi-nedir_abs3569.html

http://arsiv.ntvmsnbc.com/news/179512.asp

http://tr.wikipedia.org/wiki/Meme_kanseri

View the Original article

Erkekleri kullanma klavuzu

2011-02-11T11:09:00.000-08:00

type='html'>

Dünyada kitabı ve kullanma kılavuzu olmayan hiçbir şey yok. Üretilmiş ne varsa herkes yanına bir prospektüs, bir kullanma kılavuzu koymuş. Nitekim tanrı da kutsal kitaplarda bir şekilde insanın kullanma kılavuzunu bizzat insanlara vermiş, diğer kılavuzların yanında.

Madem öyle erkeğin de kullanma kılavuzu olmalı değil mi? vardır da zaten. Bunu kadınlar nesillerdir birbirlerine aktarırlar ancak bir kadının gözüyle aktarılan erkekleri kullanma kılavuzunda zaman zaman yanlışlar olması ve kul yapısı bu kılavuzların her zaman eksik olduğunu göz önünde bulundurmanız gerekir.

Örneğin yola gelmiyorsa, istediğini yaptıramıyorsan "3 gün vermeyeceksin muma döner" bilgi aktarımı kadınların en yanlış aktarımlarından biridir. Bunun yerine kutsal referansı bile olduğu söylenen "devenin üstünde de istese vereceksin" sözü daha anlamlıdır olaya bir erkek gözüyle bakınca.

Neden mi? (kılavuzumuzu okumaya başlayalım)

1-Çünkü erkek sevişken bir canlıdır. Ve erkeğiniz her koşulda sevişir. Siz sevişmezseniz o er ya da geç beliyle olmazsa eliyle, ya da başka bir yerde başka biriyle sevişir. Hiç olmadı zihninde olmadık kurgulara girişir. Bu yüzden sevişmeyi bir silah gibi kullanan kadınlar ilişkilerinde en çok kendilerini vururlar.

2- Erkekler iyi giyinmeseler de iyi giyimli şık kadınları severler. Rüküşe kaçmadan, abartmadan birlikte olduğunuz mekânlarda ama özellikle ev ortamında mutlaka alımlı ve bakımlı olmaya bakın. Gözü başka yere dalmasın. Arkadaş toplantıları, düğün dernek süslenmelerini abartmak yerine evde bunu yapmayı deneyin. Farz edin o gün evinizde düğün var. Zaten olur da:)

3- Saçınızın şeklini, rengini değiştirdiniz de farkında değil mi? buna taklılmak yerine daha radikal bir değişiklik yapın uzun aralıklarla da olsa. Kızmayın sinirlenmeyin ama kendinizdeki değişiklikleri ince bir zekâyla mutlaka fark ettirin.

4- Erkekler bütün dağınıklıklarına rağmen düzgün bir ev ortamı beklerler. Detaya kaçıp abartmadan ortalığı düzgün tutun ama günlük rutin işleri pek ona hissettirmeyin. Görev paylaşımı istemeniz doğal ama bunu şikâyet ederek talep etmeyin.

5- En pısırık erkeğin bile fırça yemekten hoşlanmadığını unutmayın. Hele bunu arkadaşlarının yanında asla yapmayın. Erkeğinize söz geçirmek ve istediğinizi yaptırmak istiyorsanız şu sihirli kelimeyi kullanın. PEKİ demesini bilen bir kadının erkeğine yaptıramayacağı hiç bir şey yoktur. Aksine inatçı kadınlar, bir erkeğin damarına basıldığında nasıl inatçı ve ters olabileceğini tahmin bile edemezler. Erkeğinizi azarlamayın. Hırçın ve öfkeli kadınlar zamanla sevdiklerini uzaklaştırırlar bunu asla unutmayın.

6- Erkeğinizi asla çantada keklik görmeyin. Onun size olan ilgisini biraz abartmış olabileceğini hep aklınızda tutun. Erkeğiniz kafeste kanarya değil bir bülbül olabilir ve ne zaman uçacağı belli olmaz. O yüzden tetikte olun. Bunun yolu da onun için her zaman çekici ve cazip olmanızdan geçer.

7- Kilo almayın ama diyet de diyet diye de tutturmayın. Erkekler formda kadınları sever ama sürekli diyet yapıyorum, onu yememem lazım, spora gitmem lazım diyen mızmız kadınları da pek sevmez.

8- Süslenirken şişenin dibine vurup, parfüm kullanmanın b..kunu çıkarmayın. Özellikle erkeğinizle dışarı çıkıyorsanız ancak yakın planda hissedilen ama sokaktakilerin burnunun direğini kırmayan dozlarda kullanın, fazlasından uzak durun. Kıskançlık damarını ateşlemeyin. Dışarı çıkarken dekoltenizi abartmayın. Göze batarsınız, içine kurt düşürürsünüz.

9- "Bana asla yalan söyleme" kadınların bu favori cümlesinin altında gizli bir cümle daha vardır. "bana inanabileceğim yalanlar söyle" Ama siz erkeğinizi yalan söylememek üzerine motive ederseniz bir gün cesaret ve küstahlığı abartıp hiç hoşlanmayacağınız doğruları söylemeye başlayabilir. Zaten bu dünya yalansız olmaz. Nitekim "bana her şeyi anlat, asla yalan söyleme" diyen kadınların da sakladığı ve yalan söylediği bir şeyler hep vardır.

10- Erkeğinizin size aldığı hediyenin parasını asla sormayın. Beğenmediyseniz bile tepkinizi sabaha saklayın. Başka yerde gördüm vs demeyin. Doğum günü, evlilik yıldönümü gibi anlık şeylere takıntılı olmayın. Ertesi gün hatırlarsa da çok sorun etmeyin. Erkeklerin kafasında bir saat vardır ama takvim yoktur. Zaten saatleri de zamanı göstermez. Sadece "yemek saati, içmek saati, yatıp sevişmek saati şeklinde 3 rakamlıdır o saat"

11- Erkeğinizle konuşurken ses tonunuzu ondan daha fazla yükseltmeyin. Ondan daha argo fıkra anlatmayın. Boyunuz daha uzunsa kısa topuklu giyin. Egonuzdan fedakârlık edin, böylece erkeğinizi tepe tepe kullanın.

12- Herkesin peşinde koştuğu bir kadın olma imajı flört dönemlerinde iyidir ancak "ben seçilmem seçerim" diye hava atarken "ama ben de seni seçtim "diyerek onu onore etmeyi ihmal etmeyin. Kıskançlığınızı abartmayın ama hissettirin.

13- Nasıl çocuk ismi vermek kadınlara bırakılmayacak kadar ciddi bir işse, çocukların eğitimi de erkeklere bırakılmayacak kadar ciddi bir iştir. Özellikle erkek çocuklarını belli bir yaşa gelene kadar babalarının etki alanından uzak tutun. Yoksa evin içinde "ne var lan tarram" diyerek apışarasını kaşıyan ve "göstereyim mi amcalara pipimi" modunda dolaşan veletler türeyebilir.

devamı..

14- Sürekli şikâyet eden, ağlayan sızlayan, arabesk, acıların kadını tipinde biri olmayın. Erkekler dozunda sızlanmalara şefkat kollarını açar ama çok naz âşık usandırır, bunu unutmayın.

15- Dürüstlük adına erkeklerle mail şifrelerinizi vs paylaşmayın. En ummadığınız anda girip bakabilirler. Olmadık bir şeyden arıza çıkarabilirler. Aynısını siz de yapmayın. sürekli şifre isteyen, meraklı Melahat konumunda olmayın ancak arada bir sorun ki o da kendinin kıskanıldığını hissetsin, sevinsin garibim.

16- Doğuramayacaksanız, "senden bir çocuğum olsun istiyorum" tarzında cümleler kurmayın. Unutmayın, henüz çocuk 5dk'da kek yapar gibi yapılamıyor ve bir erkeği en kolay kaçırabilen şeylerden biri de bu cümledir. Ama erkeğiniz sizden çocuk yapmak istiyorsa "benim çocuğum sensin" dedikten sonra bu teklifini de pek yabana atmayın. Değerlendirin. Bu dünyaya bir çocuk getirmek isteyen bir erkeği asla reddetmeyin.

17- Erkekler annelerini severler. Kayınvalide ile geçinemiyorsanız arada eşinize annelik yapmayı da deneyin. Aranızda yaş farkı varsa erkeğinizin göğsüne yaslanıp bu kez sizi şefkatli ve sevecen kollarına almasını da bekleyebilirsiniz.

18- Erkeğinize hediye alacaksınız, abartmayın. Asla onun size aldığından pahalı bir şey almayın. Beğendiği şeyleri az çok biliyorsanız ona sormayın. Hemen giyip size göstermesini istemek yerine az sabredin tepkisi ve sevinci biraz geç gelebilir. Erkekler kendilerinin elbise ve konu mankeni yapılmasını pek sevmezler.

19- Günlük dedikoduları paylaşacaksanız uzun uzadıya anlatmayın. İçinde "anladın mı, tanıdın mı" tarzında soru kelimeleri bulunan cümleler kurmayın. Olayı anlatın detaya kaçmayın. Zaaflarınızı ortaya çıkaracak tepkiler vererek ortak arkadaşlarınız hakkında dedikodu yapmayın.

20- Bir erkeği maç izlemekten vazgeçirmenin ve elinden uzaktan kumandayı almanın, onu bir zap canavarı olmaktan vazgeçirmenin en kolay ve etkili yolu hafif dekolte giyinmek ya da ateşli bir öpücüktür. Meyve servisi yaparken eğilmeyi abartabilir ya da yanına sokulup yanağına bir öpücük kondurabilirsiniz. O gerisini getirir.

21- İş zamanı onu sevdiğinizi söylemek dışında zırt, pırt lüzumsuz şeyler için onu aramayın. Sizi aramadığı için fırçalamayı en azından iş zamanı yapmayın. Başka tartışmaları iş zamanı telefon görüşmelerinize taşımayın. Akşama ne pişireyim telefonlarını her gün açmayın.

22- Erkekler sürprizleri pek sevmez görünseler de abartmadığınız sürece bu hoşlarına gidebilir. Ona bir şeyler örün ama yarıyı geçmeden göstermeyin ve sonra bir kaç günde bitirin. Siz de ona bir gül alıp vermeyi deneyin. O kadar memnun olabilir ki, yapraklarını başınızdan aşağı serpecektir. Ya da onu yemeğe çıkarmayı deneyin ancak " çok isterdim ama bugün işim var "sözüne de hazırlıklı olun hemen bozulmayın, erteleyin ama ihmal etmeyin.

23- Kılık kıyafetini onun için seçin, mümkünse sabahları onu giydirin. Arada bir saçını tarayın. Bunu her gün değil arada bir yapın ki kıymetiniz bilinsin. Genelde kendi üst başını dağıtıp, saçı sakalı saldığı durumlarda onu eleştirmek yerine iyi giyindiği şık olduğu zamanlarda onu övmeyi deneyin. Kendine özenmeye başlayacaktır.

24- Arada bulunduğunuz yeri ona bildirin. Bunu zırt pırt tel açıp alışkanlık haline getirerek bıktırmayın sadece nerede olduğunuzu ya da nereye gittiğinizi bir şekilde bilsin. Mail atın, mesaj çekin değişik iletişim araçlarını kullanın. Alışkanlık edindiğiniz şeyleri de bilsin. Aradığında sizi bulsun ama merak da ettirin.

25- Birlikte hoş vakit geçirecek şeyleri hep ondan beklemeyin. Beklentilerinizi pratiğe dönüştürün. Küçük şeylerden mutlu olduğunuzu ona hissettirin. Birlikte çay için, çekirdek çıtlatın. Erkeğinizi romantik yapmak sizin elinizdedir. Gerektiğinde ütü masasında ütü yaparken bile bir erkeği şekillendirmek elinizdedir.

26- Yemek yapmak bir sanattır. Alışkanlığınız olmasa da bir kaç özel yemeğiniz olsun ve özellikle tatil günlerinde sofranızı bu yemeklerle şenlendirin. Erkeğinizin size yardım etmesini sağlamak da sizin elinizde, dozunca cilve ve işve her zaman işe yarar. Unutmayın "yemeğin salçalısı" makbuldür :)

27- Son olarak yatak odasını ihmal etmeyin. İlişkilerde kötüye gidişin ilk işaretleri oradan gelir. Mümkünse bir tapınak gibi odanıza özenin. Pozisyon zenginliği vaat edin. Her şeyi erkeğinizden beklemeyin. Aktif olun. Beklentilerinizi gerçekleştirmek için önce siz ilk adımları atın. Ayrıntılarda takılıp kalmayın. Orası sizin özeliniz, dilediğinizce özgür takılın.
27- İbram abinizin bu kıyağını da unutmayın. Keyfinize bakın. Birlikte mutlu mesut yaşayın...

View the Original article

Dönenin blogu okunur mu?

2011-02-11T10:54:00.000-08:00

type='html'>

Eskiye rağbet olsa bitpazarına nur yağardı derler. Gerçi eskitilmiş kotların moda olduğu dönemleri de gördük. Ak saçlı yakışıklıların kızların gönlünde taht kurduğu dönemleri de. Neymiş olay, tilkinin dönüp dolaşıp geleceği yer kürkçü dükkânıymış. geldik dükkânı açtık işte nitekim.

Blog âleminden kopalı bir hayli zaman oldu yalan söylememek lazım. Günün modası ne, hangi bloglar, hangi konular çok okunuyor. Kimin eli kimin cebinde. Kızlar hala reglini, erkekler osbirini yazıyor da hit alıyor mu bilmiyorum. Zaten öyle bir şey yapmak gibi bir niyetim de yok.

Benim blog âleminde beğendiğim iki hatun blogger vardı ki herkes de beğenir. Pucca & Siminya ikilisi top tüfek koymayan kızlardır biliyorsunuz. Başarılarını hep birlikte alkışladık. Kolay değil yaptıkları, morallerini bozmadan istikrarlı bir şekilde yazmaya devam ettiler. Kitap bile çıkaran oldu içlerinde. Erkek blog yazarlarını pek bilmiyorum. Kendileri aslında birileri için mihenk taşı olsalar da ben inatla görmezden geliyorum. Adiliğimden işte, beğendiğim var içlerinde ama yazmıyorum buraya hitleri artmasın diye. Sanki onların çok da umurlarında bu durum ama olsun, yaşasın kötülük.

İstisnasız blog aleminde hiç esen rüzgarları iplemeden yazıp çizmeye devam eden her bloggeri takdir ediyorum. Ben bile bu âlemde 3 yılda 3 kez, kızdım küstüm darıldım. Eee zkerim blogunu da, tasını da tarağını da dedim ya da işi duygusala bağladım Romeo & juliet tripleri ile bloglarımı kapadım bir kaç kez. Demek ki aslolan istikrarlı bir şekilde yazmayı sürdürmek. Bunu yapanları yurtta ve dış temsilciliklerde öperek takdir etmek. Ediyorum...

Bi de ayarı kaçırıp 99 blog açtığımdan olsa gerek ben ipin ucunu iyice kaçırmıştım. Hangi taşın altını kaldırsan altından benim blogum çıktığından ben bile hangi blogu yazdığımı ya da sanal çakma kimliklerden hangisinin ben olduğumu sapıtmış haldeydim kapatıp giderken. Aslında kakara - kukara gözüksem de duygusal adamım. gözü yaşlı, gönlü kırık bıraktıklarım olmuştur, affetsinler.

Yine de şöyle İbram abi bizi bırakıp da nerelere gidiyorsun diye arkamdan ağlayan afilli bir kalabalık felam olsa hemen de dönebilirdim ama baktım kimse iplemiyor gittim ben de. Zaten geldim diye ipliceniz mi o da muamma benim açımdan.

Şimdi şurasını bilhassa belirteyim ki; dönmek ayıp değildir. Nitekim Cem KARACA rahmetli de döndüm a.q dememiş miydi? Demek ki dönülebiliyo. Kaç kere gidersen git. Üstelik dönüşüm mevlana haftasına denk geldiğinden de anlamlı oldu. Gel kel olsan fodul olsan da gel çağrısına uyarak geldim işte. Aranızdayım.

Her neyse, kendimden bilirim arada bazı blog yazarları da duygusala bağlayıp aşk meşk işlerinden bloglarını kapıyorlar ama benimkisi tamamen duygusal ($)'dı bu kez. Yokluk da gördük, fakirlikte ama sağ olsun Mevla bu kez iş güç bolluğu ile imtihan etti. Yağdır mevlam su misali iş yağdı. Gece gündüz çalıştık. Eee bir yerde musluktan nasibimiz akarken kovayı bırakıp ben balık değil blog istiyorum demek olmazdı. Nitekim öyle de yaptık para işlerine daldık. Nasibimizi karınca kararınca aldık.

İşler biraz sakinleşti şimdi. ben de sanaldaki dükkânı açim bi bakalım blog âleminde ne var ne yok dedim. Haberleri sizden alırım diye bekledim olmadı, dedikoduları fısıldamadınız kulağıma. Şşşt abi ne haber, hoş geldin nerelerdeydin diyen bi kaç kişi dışında pek kimse de olmayınca kendimi ezik, büzük hissettim. Öyle etrafımda pervane olan kişi ve dişi de kalmadığı için biraz face'den kanka yaptım. Okuyan olursa kendi kendime görüp sevineyim diye.

Eee yeter bu kadar ajitasyon. Eziğiz dedikse o kadar da değil. Elimizden geldiğince sosyal işlere de giriştik, elimizi taşın altına, başın üstüne de koyduk, boş durmadık canım. Şimdi de kuyruğu kıstırdık geldik kürkçü dükkânına, yazıyoruz işte, .

Eski dönemde gözünüzden kaçan bi kaç blogumu da ekledim profilime. Okursunuz belki diye. Anaa bu da mı İbram'mış der belki bazıları, bazılarınız da ben biliyodum zaten diyebilir.

Canınız sağ olsun. Yeter ki kırmayın, kırılmayın, darılmayın, sarılın, sevin sevilin mutlu olun...

Saygılarımla

T.İ.O

View the Original article

Sevdin mi, delisini seveceksin adamın

2011-02-11T10:39:00.000-08:00

type='html'>

şahsen ben bunu herkesten çok daha geç anlamış olabilirim ama bu verilen eğitimin bir devantajı diye düşünüyorum. akılla sevilmiyor, akıllı da sevilmiyor. hani aşk bir delilik halidir derler ya; deli olmadan delilikten söz etmek mümkün mü.

o yüzden bu delilik sürsün sürebildiği kadar mümkünse. çünkü akıllı adam işi değil aşk, sevda bildiğim, öğrendiğim bu benim.

aşkın, sevdanın hesaba kitaba uymadığı kesin de iş orda kalsa iyi tabi. oysa benim zihnim puşt bir kere. içinde bir şeytan barındırıyor. çok düz bakılması gereken şeylere, tıpkı akıl oyunlarındaki gibi girift bilmeceler halinde bakıyor. böyle olunca da kolayca çözebildiğim bir insanı sevmem ya da bir dostluğu uzun boylu sürdürebilmem imkansız hale geliyor.

çünkü öküzün altında buzağı aramasam da kurcalamadan duramıyorum. sinir oluyor görünsemde sürprizlerden hoşlanıyorum.

peki bu konuda tek suçlu ben miyim. arkadaşlarımın, dostlarımın, gönül koyduklarımın hiç mi kabahati yok. bugüne kadar annem dahil tüm sevdiklerim bana deli dedi ve ben de onların benden pek de akıllı olmadığına hükmettim. zaten akıllı insanın benim gibi bir deliyle ne işi olabilir ki. iyi ki delilerle dost, arkadaş, yar, yaren olmuşum.

iyi ki sizin burun kıvırıp geçtiğiniz, sıradan görünen ama asla sıradan olmayan insanlarla dost olmuşum.

benden size acizane bir tavsiye.
istikrarsız, dengesiz, takıntılı insanlarla aşk, sevgi, dostluk, arkadaşlık ne kadar yıpratıcı olursa olsun bir o kadar da keyif vericidir. tad alırsınız, bu durumdan hoşlanır ve mutlu olursunuz. işin aslı; rakı nasıl şişede durduğu gibi durmuyorsa ve nasıl aslan sütü varken inek sütüyle sarhoş olunamıyorsa; aşık olunacak, sevilecek, arkadaşlık edilecek adamlar ve kadınlar içinde birazıcık çatlak, takıntılı, muhteris, deli dolu, neşeli, uçuk kaçık olanlar iyidir.

tercih sebebidir. eş, dost, arkadaş seçerken öyle yapın siz de derim.

en azından benim rastladığım ve keyif aldığım modeller hep öyle. karşınızdakinin ne yapacağını kestiremezsiniz, bu önce sizi gerer ama mutlu da eder. çünkü her an bir sürprizle karşılaşabilirsiniz. beyninizi yorar ama insan beyni yorulmaktan da hoşlanır. kalbinizi yorar ama kalbiniz heyecanı, acı çekmeyi de sever. liste böyle uzayıp gider.

şöyle düşünün; yok mu çevrenizde deli bu oğlan, "deli bu kız ya" dediğiniz bir arkadaşınız. öyle olmadık şeyler yapıp, sizi neşelendiren, güldüren, gününüzü güzelleştiren. bir de sessiz, pısırık, ya da herşeyi önceden planlanmış gibi, aklınıza bir fikir geldiğinde ne diyeceğini, ne yapacağını noktasına virgülüne kadar düşünüp kestirebildiğiniz arkadaşlarınız. hangisi daha güzel ve neşe, heyecan kaynağı sizce...

tabi ki sağdaki, deli olan:))

sözün özü. hani derler ya; akıllısı beni bulmaz, delisi dibimden ayrılmaz. seviyorum ben (kendim gibi) delileri. sağ olsunlar, var olsunlar.

ya siz?

View the Original article

Bacaklar ve bakacaklar hakkında bir yazı

2011-02-11T10:24:00.000-08:00

type='html'>

Dünyada aynı zamanda hem bu kadar kafa ütüleyici, hem de bu kadar iç gıcıklayıcı bir ses daha var mıdır acaba?

Kapatın gözlerinizi ve sesi dinleyin şimdi. Koridorda etekleri zil takmış bir kadın yürüyor sanki. Tahminen uzun bacaklı, yüksek ve ince topukları, kırmızı ayakkabıları ve elbisesi ile iç gıcıklayıcı, çıtır bir güzellik. Yüzünde hoş bir gülümseme ve özgüven ifadesi olmalı. Tak, tak, tak...

Bir özgüven ki, değme gitsin. "At gibi karı" sözünün hakkını verir bir kadın hem de, insanın insani ve hayvani bütün duyularını, çakralarını açan bir ses.

Göğüs dekoltesini üç aşağı beş yukarı tahmin edebiliyorsunuz. Şimdi gözlerinizi kapatıp havaya yayılan parfüm kokusunu hissetmeye hazırsınız. Kokusunda her türlü günaha davet var onun da ihtimal ki. Ayakkabılarının sesi böyleyse...

Kırmızı elbiseyi beğenmediniz mi hadi fıstık yeşili olsun. Geliyor, geliyor, tak, tak, tak....

Aaa, bu bücür, şişman kokanaya mı aitmiş o ayakkabılar. Ya herkese neden satıyorlar bu yüksek topukluları? Olmaz ki. Hanım, hanım oldu mu bu şimdi, senin benim hayallerimi yıkmaya ne hakkın var.

Tanrım...
Ağdası gelmiş bacaklar ve ağvası gelmiş buruşuk bir beden. Aa çorap da mı yok ayağında, yoksa süper ince mi, onlar. Hadi be!

Yok, yok olmuyor böyle. nasıl herkes göğüs kıllarını açıp, altın zincir takamıyorsa bazı kadınlara yüksek ve ince topuklu ayakkabı giydirip, ten rengi çorapla koridorlarda yürütmeyeceksin kardeşim.

Hele üstüne o parfüm kokusu. İnsan yaşına başına uygun bir parfümü, az miktar, dozunda kullanır yahu. Her şeyin bir ayarı var ama değil mi. Mahmutpaşa'dan mı aldı. Bedava mı buldu. Yoksa para babası bir sevgilisi mi var bilemem ama hatun parfüm şişesine şöyle bir girip çıkmış gibi kokuyor.

Zağar gibi kapadık gözlerimizi, kaldırımda, düştük kokunun peşine. Karşımıza çıka çıka bir kokona çıktı. Oldu mu şimdi bu.

Hani insan kendine yakışanı giymeli derler ya.

Ee nasıl minicik bodyler kocaman göbekli ablalara gitmiyorsa parfüm de öyle her terlemiş bedene gitmiyor işte, neden zorluyorsunuz. Şahsen ben burnumun direğini sızlatan kokulu ablalar hakkında kötü düşünmeye başladım. Ya pis bir teşhirci ve tacizcisiniz, ya da yukarıdaki şıklardan birine giriyorsunuz. Veya çok çirkin ve yaşlısınız bence...

Aaa salak mısın ibram'cığım insan hem genç ve güzel olup, hem de güzel kokamaz mı demeyin. Kokar tabi ama parfüm şişesine düşmeyecek kadar kokuyu kendine yakıştıracak, dozunda kullanacak özgüvene sahiptir.

Ben 50 metreden burun direğini sızlatan kokuların, yıkanmayı sevmeyen kro abilerimizin ter kokularından farkı olduğunu düşünmüyorum şahsen. napim bu da benim takıntım. Boca etmeyin bu kadar.

İki çift lafım da türbanlı gacılara. Aynı haltı yiyecek sonra da laf atana aaa türbanlıyım ben utanmıyor musun diyecekseniz hiç tavsiye etmiyorum bunu şahsen. İt gibi ses ve kokunuzdan alıyoruz işte. Ayarlayın şu parfümün dozunu hanfendi. lütfen yani.

Bak, şimdi kokonamız nasıl da gidiyor kırıta kırıta, şu yaşında onu da mutlu ettik ya. Aferin bize. Bak, bak dedim de bakmayacağım. Yüzünden bir hayır görmedik ki arkasından bakayım, di mi?

Göz görmezse gönül katlanır, hadi gözlerimizi kapayalım.

Oh my god!.. Yine o ses. Tak, tak, tak... Şimdi kulaklarımı tırmalıyor. Bir dahaki sefere o topuklu ayakkabıların üzerinde güzel bir kadın görene kadar da bu kâbus devam edecek...

Lütfen çirkin, yaşlı ve kalın bacaklı kadınlara ince topuklu ayakkabı, burun direğini sızlatan parfümler satılmasın. Sıkıştırıverin olası bir anayasa teklifine bunu da.

Çok istirham ediyorum. Madem insanı illa günaha sokacaksınız, bari değsin değil mi?

View the Original article

Kadınların içindeki ÖKÜZ

2011-02-11T10:09:00.000-08:00

type='html'>

Erkeğiz. kadınlar tarafından sık sık eleştiriliriz içimizdeki ÖKÜZ konusunda. Yalan da değil hani ne kadar incelsek de bazen içimizdeki patavatsız, vurdumduymaz ÖKÜZ meydana çıkar ve sevdiklerimizi kırar döker, incitiriz.

Ancak her erkek tartıştığında karşısındaki kadının da içinde yaşayan bir ÖKÜZ’ü olduğunu düşünür. Oysa bizim ÖKÜZ'ümüzün gözden kaçırdığı kadınlarımızın içinde yaşayanın ÖKÜZ değil, bir ÖksÜZ olduğu gerçeğidir.

Çoğu zaman kavgalarda kadınlarla benzeşir davranışlarımız, o yüzden kızar öfkeleriniz kadınlarımızın içindeki ÖKsÜZ ile karşılaştığımızda. Biz ne kadar kaba isek o da bir o kadar kırıcı, saldırgan ve öfkelidir ve bir erkek aynada kendi öfkesini görmekten her zaman nefret eder.

Evet, kadınların ÖKsÜZ'ü de kabalaşabilir, çirkinleşebilir, saldırganlaşabilir. Kıskandığında bir boğaya dönüşebilir. Yakıp yıkar, kırar döker, kötü söz söyler incitir. İçindeki kaynayan kazandan, lavlar fışkırır, kızgın yağlar boca eder üzerimize. Birçok erkek bu durumdan yakınır. Sıkılır, bıkar, terk eder sevdiği kadını bu yüzden.

Çünkü kendinden bildiği ÖKÜZ'e benzemektedir kadının davranışları. Yakıştıramaz. Kibar, nazik, naif kırılgan gördüğü, bir çiçek gibi özenle okşayıp sevdiği kadının kabalaşması, saldırganlaşması erkekler için önce hafif keyif verici madde statüsüne girse de sonunda dayanılmaz bir hal alır. Hiç sebep ve sonuçlarını düşünmeden kadınını yargılar ve kolayca suçlayıp, idama mahkûm eder.

Kadının içindeki ÖKsÜZ ise sebepsiz yere harekete geçmez. O hep yetim, boynu bükük ve kırılgandır. Okşayıp sevdiğinizde önce ürkek davransa da sonrasında size teslim eder kendini. İşte sorun bu noktadan sonra başlar. Kadının ÖKsÜZ'ü sevgiye, şefkate açtır. Onu doyurduğunuz sürece dahasını ister ve kendini açar, kendinden verirken, dahasını istemeye de devam eder. Çünkü yegâne gıdasına kavuşmuş ve ölüm orucuna son vermiştir artık.

Burgercilerdeki "Big Menü"nün bizim dilimizde bir deyimle karşılığı vardır. "ÖKsÜZ doyuran" derler. Çünkü sevgiye aç bir kadının yüreğini doyurmak kolay değildir. Tıpkı big menüdeki gibi kocaman, mangal gibi bir yürek ister adamda. Hele kadın daha önceleri her yakınlaşan kişiden kazık yemiş, iki yüzlülük görmüşse, size karşı da önyargılı olması, şüphe ve korku ile yaklaşması doğaldır. Ya bu da aldatırsa, ya bu da terkederse, ya bu da canımı yakarsa korkusu yaşamaktadır çünkü kadın.

Önceleri bizi mutlu eden kadındaki bu açlık hali, kıskançlıkla da perçinlenince kadınımızın içindeki ÖKsÜZ'le bizim içimizdeki ÖKÜZ'ün kavgası, çatışması başlar. Kadının ÖKsÜZ'ü kaybetme korkusu yaşarken, bizim ÖKÜZ'ümüz bu ruh halini anlayamaz. Kadının yaptıklarını trip sanır, kapris sanır, karşı gelme, meydan okuma zanneder ve kadınıyla aptalca bir savaşa girişir. Kadını alt etmenin, yenmenin derdine düşer. Çünkü bizim ÖKÜZ'ümüze göre bu bir güç savaşıdır.

Oysa kadın için bu bir kaybetmeme mücadelesidir, bir türlü erkeğine anlatamadığı, umutları, kaygıları ve korkularıdır. Birçok erkek ise bu durumda kadının davranışlarını hep bir isyan, başkaldırı, ihanet, sadakatsizlik gibi algılar ve ÖKÜZ'ce tepkiler verir. Sonunda da kadınını kırar incitir, ya kendi içinde kadının yerini ya da kadında kendi yerini kaybeder.

Erkek ÖKÜZ'lüğünü unutup, kadının içindeki ÖKsÜZ'ün başını okşamayı, sevip sarmayı akıl edebildiğinde ise kadın yine erkeğinin şefkatli kollarına bırakır kendini. Teslimiyetin ve aidiyetin hazzını yaşar ve yaşatır.

İşte, erkek olarak bizlerin bilmesi gereken en temel konu; kadınlarla çatışma yaşadığımızda karşımızdakinin bizim içimizdeki gibi bir ÖKÜZ olmadığı, aslında bir ÖKsÜZ'le savaştığımız gerçeğidir.

Bir ÖKÜZ'le savaşı her türlü kabalık, ihmalkârlık, saldırganlık, öfke ve şiddetle kazanabilirsiniz ama kadınların içindeki ÖKsÜZ'le baş edebilmenin bir tek yolu vardır:

Sevmek, sevmek daha çok sevmek. Sevdiğince sevgini bildirmek, sarıp okşamak, öpüp koklamaktır...

Bilmem anlatabildim mi?

View the Original article

Herşeyin OKunu çıkarmadık mı YAYından

2011-02-11T09:54:00.000-08:00

type='html'>

Hızla tüketilen değerler üretiyoruz. Her gün bir şarkıcı hit oluyor. Yoluna deve kesesimiz geliyor, ölüp bitiyoruz ama bir Sezen AKSU daha çıkmıyor.

Çarşı pazar, alışveriş merkezlerinde rengârenk cicili, bicili kıyafetler. Kıçımıza giyeceğimiz dondan, başımızın şapkasına kadar her türlü ürün vitrinleri, rafları süslüyor.

Çocuk giyimi inanılmaz güzel, kadın iç giyimi baş döndürücü, erkekler için de değişik seçenekler mevcut ama hiç biri RUHUMUZU ısıtmıyor. Üç günde bıkıyoruz.

Kitapçılara girmeye korkuyorum. Her biri İskenderiye Kütüphanesi mübarek. Her köşe başında bir yazar kitabını imzalıyor. Herkes moda olan kitabı tüketmek peşinde.

Kütüphanesine cildinin rengine göre kitap seçenlerden, herkesin okuduğunu okumaya meraklı bir nesil türedi. Özellikle yabancı eserlerin tercümesi edebi değerden yoksun bilgisayar monotonluğunda ve ruhsuz.

Orhan PAMUK Nobel aldı ama onu kimse okumuyor. Okunanlarımız ortada, herkes günübirlik ÜN peşinde ama bir Yaşar KEMAL daha çıkmıyor.

İnternet edebiyatı aldı başını gidiyor. Her gün yüzlerce blog açılıyordu. Şimdi olay tweetlere düştü. Çok sınırlı kelimelerle konuşuyoruz. Bazılarımız HİT-MAN oldu, zart zurt deseler okumadan elimiz BEĞEN tuşuna gidiyor. Kakara kikiri yuvarlanıp gidiyoruz.

Sanal âlemden edebiyat dünyasına bir Pucca, bir Sami, bir HBB kazandırabildiğimizle seviniyoruz. Gerisi gelecek mi sanmıyorum. Zaten blog yazarları yazmayı bu denli azaltmışken, kim kimi okuyacak merak ediyorum. Pek Çok’uz ama HİÇ yokuz aynı zamanda.

Eczanelerde bin bir çeşit ilaç. Her birinin adı değişik etken maddeleri neredeyse benzer. Değişik ad ve fiyatlarla değişik renkli ambalajlarda satılıyor. Ama hiçbirisi ASPİRİN’İN yerini tutmuyor.

Al takke ver külah. Bütün hastalıkların adı değişti. Stres, reflü daha neler icat edilmedi ki. Dertlerimize çareyi psikologlarda arıyoruz. Oysa kalabalıklar içindeki YALNIZLIĞIN REÇETESİNİ yazacak doktor mezun olmadı henüz fakültesinden.

Örgütlü toplum ayağına örgütler sardı etrafımızı. Üniversiteliler gruplaşıyor. Dindarlar cemaatleşiyor. Irkçı söylemler hala prim yapıyor. Kürtçe sorunu çözdük derken, arkadaşlar bayrak istiyor, özerklik istiyor, olmadı Kürtçe şarkı söylemedi diye adam vuruyor.

Öte yanda 13 tane yurttaşın cesedi çıkıyor toprak altından kimsenin GIK’I çıkmıyor. Parti liderlerinin, cemaat önderlerinin seks kasetleri site kapattırıyor. Özgürlükler diz boyu, ÇAMUR gırtlağa kadar.

At izi, it izine karışmış. Kimin eli kimin cebinde belli değil, insanlar ilişkilerinde duyarsız. Aşklar kısa süreli bir kaç kelimenin ezbere söylenmesinden, çiçeklilerde üç kuruşluk gülle bilmem kaç liralık orkide ile kız tavlamaktan ibaret. Kızlar için de durum farklı değil, anlık ilişkiler, bir zamanlar dalga geçtiğimiz DÜZEYLİ BİRLİKTELİKLERİ mumla aratır duruma gelmiş.

Yakında bütün çocuklar, baba bir kardeş olacak kadar bir karmaşa içinde ilişkilerimiz...

Herkes yazar, herkes şair, herkes ünlü bir aktris, gitarı kapan youtube de müzisyen, OKAN’A BEYAZ’A izleyici olan konuk olmuş triplerinde. Hepimizin elinde tweet atabileceğimiz telefonlar.

Nerde çokluk? Hemen hemen her yerde ve o her yerde hiçbir şeyin kalitesi yok gibi bir şey. Nostalji özlemi mi bilmem yaşadığım duygu. İnsan öğütülüyor her yerde. En başta biz kendimiz ömrümüzü PC başında tüketiyoruz.

Tamam, eskiden her şey daha iyiydi geyiği yapmıyorum ama ne oluyor bize böyle beee???

View the Original article

Ben o pezevenkleri merak ediyorum asıl

2011-02-11T09:39:00.000-08:00

type='html'>

TudoRs çakması "Muhteşem Yüzyıl" adlı dizi etrafında koparılmaya çalışılan fırtınayı ben de gülerek izliyorum. Dizinin jeneriklerinden birini iki dakika izledim. Bir kere role tipi gitse de padişahı oynayan arkadaşın ruhsuz ses ve replikleri ile o dizi nasıl olsa tutmaz. Hoş bin bir gece nasıl tutmuştu o da muamma.

Konuya tamamen sinema dili olarak bakıyor ve cık olmamış diyorum. Diziyi çekenler TudoRs'taki kralı oynayan aktörün çakmak çakmak bakışları ile bizim padişahı oynayan aktörün gözlerindeki meymenetsizliği bir karşılaştırsınlar yeter.

Bir tarihçi danışmanı var mıydı diziyi çekenlerin, olaylarda gerçek payı var mıydı kısmını es geçiyorum ama pek alelacele özensizce bir şey ortaya konulduğu ortada. Zaten çakma bir dizi çekiyorsanız bazı şeyler soksanız da durmaz yerinde. Bu da öyle olmuş.

Tepkilere gelince Muhteşem Süleyman sevişmiştir efendim. Mahremi vardır mutlaka bize düşmez de. Cihanı titreten padişahlarınızın yorganı titretemediğini düşünmeyiniz lütfen. Padişah macunu diye bir şey var bu memlekette. Demek ki neymiş eline, beline, diline sahip olmasıyla övündüğümüz atalarımız gerektiğinde o işin de kralını yapmışlardır yahu.

Hem övünmeyi severiz cinsel gücümüzle, hem de kızarız böyle filmlere. Baltacı ile Katerina'yı çekseler tabi durum böyle olmaz. Katherina Rus ya, gururumuz incinmesin, okşansın yeter. Hiç birimiz de Baltacı o işi yapmamıştır demeyiz.

Dizi mizi hikâyeleri böyle de, asıl bir anda gündemi değiştiren olaylardan biri Cübbesiyle ünlü ve şu sıralar medyatik olan hoca efendimize ait olduğu iddia edilen seks kaseti görüntüleri oldu. Hoca efendi izlemeyin dediği için de bazıları bak kendisi olduğu kesin yoksa izlemeyin der mi diyorlar.

Canım kardeşim adam din adamı. O ç.k benim değil gidin bakın isterse mi diyecek. Kendince haramdan korumaya çalışıyor sizi, kendini koruyamamış olsa bile.

Herkes o konuda fikrimi sorunca gidip bir de ben izleyeyim dedim ve yine diyorum ki CIK olmamış. İnsan biraz aksiyon koyar. Aynı sıkıntıyı Deniz BAKKAL kasetlerinde de hissetmiştim. Aksiyonsuz, ruhsuz kasetler. Ben Ali TIRCA ruhunu göremedim hiç birinde.

Lütfen yani bir PornStar çıkaramıyor musunuz o kadar emek verip, onca kaset çekiyorsunuz da.Yazık size.

Şaka bir yana ben görüntülerde kim kimdir, hoca efendi midir değil midir derdinde değilim. Gülben ERGEN’LE başlayıp Gamze ÖZÇELİK'le zirve yapan bu işler, pis işler. Birileri fena halde kullanıyor bu yöntemi ve mide bulandırıyor gidişat.

Beğen beğenme Cübbeli'nin Teke Tek'le yakaladığı bir ratingi var. Adult TV izleyen Zekeriya'ları, Partisine gönül işleri karıştıran Nuri hocaları çoktan sollamış durumda. Üstelik yaptıklarını bilemem ama kimi zaman söyledikleri daha elle tutulur ve doğru şeyler.

Eee o zaman ona da bir bok atmak lazım. Ya da kirli çamaşırlarını ortaya sermek lazım. Nasıl olsa SOL’ un inatçı kalesi Deniz BAYKAL’I bir sallayıp koltuktan etmişiz, bir Cübbeli ile mi uğraşamıyacağız demişlerdir.

Her şey bir yana ben sözümün özüne geleyim. Kasetler doğru ya da çakma olsun neticede yapılan şey hoş değil. Deniz BAYKAL için de Cübbeli için de, başkaları içinde.

Ancak o kasetlerde merak ettiğim bir insan tipi var. Çanta taşıyan, hatunları getirip götüren, ceketinizi alayım, cübbenizi koyayım tarzı hareket eden adamlar. Kimi lider yakini, kimi önder müridi havasındaki pezevenkler.

Ben o pezevenkleri merak ediyorum asıl. Olaylar gerçekse nasıl kendilerine yediriyorlar bu işi, lidere bağlılık bu denli mi kör etmiş gözlerini. Tabi eğer meslekleri bu değilse. Yok, film icabı ise yaptıkları şey; siz o pezevenkleri alın işte, dizilerdeki ruhsuz adamların yerine kral yapın demiyorum ama entrikacı deyyus rolleri vardır dizilerde oralarda oynatın Hareket getirirler dizilerinize. Ödül kazandırırlar.

Ayrıca adamları iş güç sahibi de yapmış olursunuz. Nasıl çekim yapılır, nasıl rol kesilir onu öğrenirler. Bu sayede memlekette kalitesiz skandal görüntüleri yerine adam gibi pezevenk izler...

View the Original article

Meleklerle iletişim kurmaya doğru giderken

2011-02-11T09:24:00.000-08:00

type='html'>

Her insanın iletişim macerası ana karnına tekme attığı anlarla başlar, hişt birader bana bak diye omzunuzu dürten ayıların ana karnındaki o ilk gelişim evresinde kaldığını düşünebilirsiniz çünkü iletişimin ilk yolu dürtmektir. Nitekim facebook’da içimizdeki öküz için dürtme düğmesini koymuştur oraya…

Doğduktan sonra, avazımız çıktığı kadar bağırarak iletişim kurma yolunu deneriz. Gerçi erkeklerin daha o anda bazı hemşirelerin kendilerine gösterdikleri ilgi yüzünden başka bir iletişim yolu daha keşfettikleri söylenirse de inanmayın, laf-ı güzaftır.

Karnımız acıkınca zırlarız. Henüz iletişimin kendisi bir ihtiyaç haline gelmediğinden o yıllarda iletişimi ihtiyaçlarımızın giderilmesinde kullanırız. Nitekim ağlamayan çocuğa meme vermezler sözü oradan gelir.

Zaman geçtikçe biz de büyürüz. Elimizle kolumuzla, orta parmağımızla iletişim kurmayı öğreniriz. Sonrasında ise ağzımız laf yapmaya başlar. Parmağımızla işaret ederek istediklerimizi, dilimizin döndüğünce ifade edip, derdimizi anlatmak için dilimizi kullanmaya başlarız.

Dilimizi kullandığımız farklı bir iletişim kanalı daha olsa da, o cinsel bilgiler dersinin alanına girdiğinden konumuz dışıdır. Altı da üstü de Fransızca demekle yetinelim. Bahsettiğimiz Fransızca'nın da yabancı bir dil olmadığını, kendi dilinizi kullanmanız gerektiğini belirtelim yeter.

Okumayı ve yazmayı, dürtmek ve konuşmaktan sonra öğreniriz. Hangisi önce gelişir bilinmez ama okuyup yazamayanlarımız olduğuna göre demek ki okumayı önce öğreniriz. Bu sayede kitaplar, dergiler, TV'ler, bilgisayarlar ile iletişim kurmayı öğreniriz. Artık bizim için iletişim bir araç olmanın yanında, yavaş yavaş olmazsa olmaz bir ihtiyaç halini almıştır.

İşte bu fakirin bu aşamalardan sonraki iletişim macerası :

1- Ortaokul’da beğendiği kızlara mektup yazıp, defterlerinin arasına ve paltolarının ceplerine koymak, yazdığı mektupları içine taş sarıp balkonlarına atmak.

2- Yabancı dil ayağına “pen friend” amaçlı kız arkadaş edinmek için yurtdışına mektup atma denemeleri yapmak.

2a- Tmeditasyon teknikleri ile zihinlere ulaşmaya çalışmak. Bir gece önceden yatmadan planlanmış rüyalar görmeye çalışmak.

3- Çeşitli dergi ve gazetelerde şiir, yazı, makale ve fıkralar yazmak. İnsanlara bir şeyler söyleyeyip, meramını anlatmak.

3a- Okuyup, üfleyen bazı hocamsı vatandaşlara takılıp, iyi kötü cinlerle çat pat iletişim kurmak. Öbür âlemden mesajlar almaya çalışmak.

4- Çanak antenler yokken çatılara Yunanistan kanallarını izleyecek antenler kurmak. Elde anten, kiremit tepelerinde deli gibi gezmek.

5- İlk halk bandı telsizimi alsam da elde telsiz “break, break bayan arkadaş arıyorum diyemeyip utanmak” yüzünden telsizleri satmak.

5a- FM radyolar kurup, amatör radyoculuk yapmak. Bunu daha sonra PC üzerinden sürdürüp, MP3 radyoları açmak. Canlı yayınlara çıkmak.

6- Bilgisayarla ve internetle tanışma evresi:
Mirc sohbet programından siyah text metinlerle insanlarla iletişim kurmaya çalışmak. Hoş sohbetlerde söz söylemek, ağustos böceği gibi şiirler yazmak.

7- SWC Superonline Word Club’da bugünün bloglarına benzer sayfalar düzenlemek. İnsanlarla swc kulüp üzerinden letişim kurmak.

8- İlk online sohbet programlarından yeşil çiçekli ICQ ile tanışmak. Küçük icq numaralarının revaçta olduğu ortamlarda insanlarla geyiksel iletişimler kurmak. İcq numarasını ezberlemek yüzünden, bankada SGK numaram bu diye görevlilerle tartışmak. Sonra, aptal durumuna düşmek.

9-Yahoo Messenger, Aol, odigo vb. programları denemek. Aynı anda birden çok iletişim kanalını kullanarak parmaklarını ve beynini lüzumsuz yere yormak. Sakız çiğnerken yolda da yürüyebilirim, ayaklarım da dolaşmaz diyerek bir nevi multitasking'le övünmek.

10- Msn, SKYPE ile, iş dışında da sohbet amaçlı iletişimler kurmak. Ses ve görüntünün keşfi ile yeni ufuklar, yeni umutlar ve hayal kırıklıkları ile tanışmak. Sormaktan bıktığı bazı şeyleri görerek zıvanadan çıkmak.

11-Gtalk ile mail sayfasından iletişim kurmanın rahatlığını yaşamak. Bir veya birkaç arkadaş ile sohbet ederken, iş de yapabilmenin rahatlığını yaşamak.

12- Blogger öncesi Wordpress ile bloglar hazırlamak, arkadaş grupları oluşturmak. Ardından bloglar ile halka açılmak. Kaleminden kan ve bal damlatıp, arada yorumlar da yaparak sosyal medyada yer almaya başlamak. Bol bol iş ve laf üretmek. Lafı daha bolca üretmek. Blog üstüne blog açıp, okuyucuyu da bıktırmak. Tacizlere uğrayıp blog kapamak, sonra yeniden açmak.

13-Twitter’e birkaç defa katılıp, bir halt anlayamayınca boş vermek. Hâlâ, ne işe yarıyor len bu twitter? Diyenler arasında mahsur ve mahzun kalmış olmak.

14- Facebook’tan uzak durmaya çalışıp sonunda ipin ucunu koyuvermek. 3-5-10 derken bir kaç 100 hiç tanımadığı arkadaş edinmek. Sonunda Facebook’a biraz biraz ısınmak. Bu aralar gündemine face'i daha fazla almak.

15- Friendfeed belasına bir kaç kez bulaşıp, geceleri uykusuz kalmak, gereksiz sinir harbi yaşamak ve sonunda FF'i terk etmek.

16-Yahoo Meme, google buzz vb. servislerden bir halt anlamamak. Denemeye bile yeltenmemek.

17- Formspring. me ye göz kırpmak ama bir türlü hesap açmamak. Tumblr ile ilgilense de bu konuda kararsız kalmak. Paylaşacak resimlerin belden aşağı olmazsa bir işe yaramayacağı gibi bir ön yargı sahibi olmak. Vazcaymak.

18- Tüm bunları yaparken reel arkadaşlarından sürekli şikâyetler almak. Arkadaşların "Lan, niye kendi kendine gülüyon oğlum. Bir yüzümüze bak lan. Kestin iyice muhabbeti ha. Kıçını kaldırsan o koltuktan da, bir ziyaretimize gelsen" türü sitemlerine muhatap olmak.

19- İşlevsel cep telefonlarını bir türlü öğrenemezken sonunda yolculuklar yüzünden pes edip 3g, wap, cepten msn ile tanışmak ve beceremese de kullanır gibi yapmak.

20- Arada kaynamış irili ufaklı birkaç yöntem ve uygulama daha saymak mümkün tabi ki. Neticede boşa geçmiş zamanların yanında, bir kaç iyi dost, arkadaş edinmek. İnsanlarla çeşitli kültürel, edebi veya edepsiz sohbetler yapmak.

Say say bitmiyor bu konular değil mi?
Şahsen sizin de benzer hikâyeleriniz vardır, bundan eminim.

Ben şöyle 10 yıl içerisinde aklıma ve başıma gelenleri bir bir sıralayıverdim. Mutlaka siz de bu listeye "online sohbet programları, sesli chatler, radyo chatler, siber âlemler, çeşitli gruplar, forumlar, sözlükler, itiraf.com'lar" ya da aklınıza gelen bir sürü uygulamaları ekleyebilirsiniz.

Neticede hepsi insanlar tarafından, insanlar için üretilmiş iletişim kanalları. Ama hangisin 21'nci yüzyılın "kendini kalabalıklar içinde yalnız hissetme hastalı"ğına çare bulduğunu sorarsanız, cevabı tabi ki E şıkkı. Hiçbiri.

Ben artık bu işin sonunun nereye varacağını biliyorum.
Uzaylılarla iletişim kuramadık ama en sonunda meleklerle iletişim kuracağımızı düşünüyorum.

Tabi sandığınız gibi, adı melek olan ya da yukarıdaki resimde gördüğünüz hayali fıstıklarla değil. Eğer sonumuz topluca gelirse önce İsrafil’le ardından da Azrail’le. Ondan sonra kabir melekleri, sorgu sual melekleri, huriler, gılmanlar, cehennem zebanileri…

Aştık artık olayı hepimiz.
Yanıbaşımızdakilerle giderek uzaklaşsak da, sonunda başkalarıyla iletişimin dibine vuracağız bu gidişle.
Hadi bakalım hayırlısı.

View the Original article

Biraz ordan, biraz burdan, accık da şurdan

2011-02-11T09:09:00.000-08:00

type='html'>

Bir şeyler yazıyorsanız, okunmak hoşunuza gider, yorum almak, sözlerinizin karşıda bir etkisi olduğunu görmek, etkinize bir tepki almak, güzel şeylerdir bunlar. Nitekim bu konuda oldukça hoş anılarım vardır, sözümün dokunduğu yerlerden geri dönüşleri üzerine.

İşte geçenlerde bir arkadaş facebook’da paylaştığım bir yazıma şu yorumu yapmış “İpraam abi senin yazılarda bi başkalık var nedense. Böyle kekremsi bir tat, bir sehli mümteni (*) havası... yazmaya çalışıyorum yazamıyorum.:)”

Bu esprili yorum hoşuma gitti açıkçası çünkü ben 3 adamı üstad bildim hayatımda ve yazdıklarını örnek aldım. “Yunus Emre , Nasrettin Hoca ve Orhan Veli” Yunus’un sadelik ve güzelliği, Hocanın pratik zekası ve nüktedanlığı, Orhan Veli’nin akıcı, akılcı ve sade şiiri.

Hepsinin bende bir terkibi oluştu ise bu berbat eksik ve kusurlu karışımın adı da İbrahim ORTAÇ olmuş ve siz de beğenmişseniz ne mutlu bana.
Bunu bu yazı vesilesi ile vurgulamak istedim.

Şimdi de son bi kaç olaya gözatalım dilerseniz.

Biliyorsunuz politika yazmayı sevmem ama yazmadan da duramam. Sevmem çünkü hangi konuda fikir belirtsem diğer fikre angaje olduğumu sanırlar. Kimiler AK partici kimileri Gomonist diye sevmiyor. Orta yolu da ben bulamıyorum ama bir kez daha şeytanın avukatı olup, bir şeyler söyleyelim bakalım.

1- TOKİ başkanın sonunda özür dilemiş. Doğrusu da buydu. Her ne kadar Gsaray standında yaşanan olay tatsız ve çirkin görülse de şurası bir gerçek ki stadyumlar, arena gibidir ki zaten burasının adı Telekom ARENA’ydı.

Bizzat başbakan hasbel kader futbol oynadığı için Stadyumlarda seyircilerin neler diyebileceğini iyi bilir. Toki başkanının durduk yerde Gsaray’ın eski yönetimini yerden yere vurmaya kalkması cehaletin daniskasıdır.

Arenalar seçim meydanlarına benzemez. Kim ne söyler ve düşünürse düşünsün olay tirajik bir trafik kazasıdır. Tarafların artık olayı abartmaması gerekir.

2- Ergenekon davasının gönüllü avukatları kaldı mı hala bilmiyorum ama son balyoz planı belgelerinde öldürülmesi planlanan 16 tane aydının adı yer alıyormuş.

Uğur Mumcu’ların, Çetin EMEÇ’lerin katillerini arayıp, hesabını soran sivil insiyatif sahibi vatandaşlarımızın oturup kalkıp Ergenekon’un avukatlığı yapılır mı düşünmelerinin zamanı geldi de geçiyor sanırım. Türkiye’deki faili meçhul siyasi cinayetlerin faili olan birkaç örgüt kabak gibi sırıtıyor ortada, biz hala mı görmüyoruz.

Güneydoğu’da 13 gencin cesedinden sonra kimvurduya gitmiş 15 vatandaşın daha cesedine ulaşıldı. Ne için yapılmış olursa olsun evinizden çıkan evlatlarınızın kafalarına birer tane sıkılıp, bir çukura gömüldüklerini düşünmek hiç hoş değil.

Devlet görevini asıl şimdi yapıyor bence. Katilleri birbir açığa çıkarıyor. Suçlular hala tam olarak bulunamasa da güneydoğuda vatandaşın devlete güvenmesi konusunda ciddi adımlar atılıyor.

Terör örgütünü ve terörizmi tasvip etmemiz asla mümkün değil ama birileri de devletin adını kullanarak o bölgede çok zulümler işlemişler. Öyle gözüküyor. Yaraları kardeşlik ruhu ile sarmalı. Güneydoğulu kardeşler de artık provakasyonlara kolayca kanmamalı.

Bir de sahi, sizlerde ne var ne yok, neler yapıyorsunuz bakalım. Bir çok kişi blog yazmıyor bu aralar. Tweet, feed gidiyor. Başka nerelerde ne yapıyorsunuz. Kestane kebap, acele cevap.

Bu yazı pek komik ve neşeli olmadı ama, durum budur.
Paylaştım

T.İ.O

Hamiş:(*) sehli mümteni: 1.edebiyatta, çok basit görünen; fakat benzeri kolay kolay yazılamayan beytlere, kıtalara verilen ad.
dahası: http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=sehl-i%20m%C3%BCmteni

View the Original article

Homos Kadınus Sapianus Cesitus (Hatun Çeşitleri)

2011-02-11T08:54:00.000-08:00

type='html'>

Dünyaya gelen her âdemoğlu zamanla hatun milletini tanır, bilir.

Kimi anasını, kimi kendisini ağlattığından yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var diyerek belleğinin tasnif bölümünde "kadınus" canlılarını kategorize etmeye başlar.

Gerçi her kadının tipik lafı "beni kategorize etme, beni başkalarıyla kıyaslama" olsa da balık hafızalı erkek canlısının birazcık akıllı olanları aynı yerden defalarca sokulup, zehirlenmemek için bir tasnif memuru, bir kütüphane memuru gibi "kadınus"ları kategorize etmeye devam eder.

Eder ki; ileride başına gelecek şeylerde birazcık daha uyanık olsun. Derdinin dermanını gönlünün fermanını çabucak bulsun. Buyurun sizlere Homos Kadinus Sapianus Cesidus'lar. Hatta çeşit, çeşiduslar.

::::::::::::::::::::::::::::::::

Womenus Bırbırus: Soğuk nevale tarzında tiplerdir. Cold girl'ler, kendini beğenmişlerdir. Bazı salak erkekuslar tarafından aşırı pohpohlandıklarından dünyayı kukularının üzerinde dönüyor zannederler. Burunlarını sürtecek bir âşık bulmadıkları sürecede bu halleri sürer gider. Hatta kendilerini rollerine öyle kaptırırlar ki; bazen âşık olma şansını yakalasalar bile, sadece bu tripleri yüzünden kendilerini kasa kasa, ellerindeki aptal erkekus aşıkus'u da kaçırırlar.

Womenus Cırcırus: Hastalıklı tiplerdir. Dertleri hiç bitmez, baş ağrıları geçmez. Canları isteyince sevişirler. İş yapmayı sevmezler. Şikâyetçidirler. Onları memnun etmek için kendinizi paralarsınız, yine de fayda etmez. Hastalık hastadırlar. Adet dönemleri(niz) zor geçer. "Ben hasta olmak istiyor muyum?" diye cümleler kursalar da, aslında durumlarından hiç de şikâyetçi değillerdir. Dikkatli olunması ve mesafeli durulması gerekli yaratıklardır.

Womenus Dırdırus: Geveze, dedikoducu, kafa eti yiyen, tribik canlılardır. Bir sussa da konuşsak, bir sussa da sevişsek der durursunuz ama nafile. Bir cümleyi havada takla attırıp, defalarca yeni bir şey anlatıyormuş gibi tekrar edebilirler. Dinlemediğinizi anlarlarsa, "ne anlattım ben şimdi, konu neydi?" gibi sorularla canınızdan bezdirebilirler. Soğan yediler de ağızları kokmuyorsa susturmak için, öpüşmeyi tercih edebilirsiniz. Orası size kalmış.

Womenus Fırfırus: Uçarı tiplerdir. Gezmeyi tozmayı severler. Eğlence düşkünüdürler. Masraflı tiplerdir. Hayatınıza anlam ve borç katarlar. Kendilerine ek kart çıkarmaya gelmez. Takıp, takıştırmayı, sürüp sürüştürmeyi ve inadına piyasa vakti muhallebiciye gitmeyi severler. Çocuksu ses tonuyla cıvıldar gibi konuşup, sekerek yürümeye meraklıdırlar. Sakın çarşı pazara birlikte çıkmayın, sizi alışverişten nefret ettirebilirler. Vizyondaki aşk filmlerine gitmeye ve evde pigtail fantezilerine uygundurlar.

Womenus Gırgırus: Her yola gelen neşeli tiplerdir. Onlarla hoş vakit geçirilir. Kendileriyle, bara, pavyona, kanyona ve türkü barlara gidilebilir. Sporun en azından sizin de hoşlanacağınız bir kaç dalına (!) düşkündürler. Aktivisttirler. Hayal gücünüze itiraz etmezler. Fıkra kültürleri geniştir. Erkeklerle sanal, reel sohbetleri yüzünden kıskançlık triplerine girebilirsiniz. Bu konuda relax olabilirseniz birlikte iyi vakit geçirirsiniz. Sizi memnun ederler.

Womenus Hırhırus: Kavgacı tiplerdir. Şirrettirler, baş belasıdırlar ama bu özelliklerini sevgileriyle iyi gizlerler. Sevgili bulana kadar feminist, zengin olana kadar koministtirler. Aşka karşı temkinli dursalar da sevdiler mi fena kaptırırlar, burnunuzdan getirirler. İçlerinde gizli bir "erkekus kıskancus hayvanı" vardır. Ellerinden gelse kıskandıkları zaman sizi dövebilirler. Gereksiz şeylere kafayı takarlar, olmadık konulardan sorun icat ederler. Kavgayla beslenirler. Kafalarında bir tahtanın eksik, değilse de çatlak olduğunu düşünebilirsiniz. Onlara size olan sevgileri yüzünden tahammül etseniz de, kısa zamanda kendilerinden bıktırır, hatta nefret ettirirler. Birlikte olmaya dayanamaz, uzaklaşırsınız.

Womenus Mırmırus: Soba yanında yatan kedi gibidirler. Aslında her kadın arasıra, bazen böyledir. Bu tipler, birlikte bir odaya kapanıp, bir ömür geçirebileceğinizi düşündüğünüz tiplerdir. Soğuk kış günlerinde, hafta sonları için idealdirler. Yumuşacık, pamuk gibidirler. Sıcacık oldukları kadar, sıcaklığınıza muhtaç tiplerdir. Çiçek böcek bir halde, tavan yapmış bir romantizmi birlikte yaşamak için idealdirler. Uzun süre aynı konumda kalamasalar da bu halleri ile "değme gitsin, tadından yenmez" yaratıklardır.

Womenus Pırpırus: Heyecanlı tiplerdir. Genç yada fiziken ve ruhen genç kalmayı bir şekilde başarmış canlılardır. Uçarı gözükürler ama belli bir yaştan sonra gizledikleri temkinli bir halleri vardır. Güvensizdirler ve aslında insana pek de güven vermezler. Aldatılacaklarını düşündükleri için bile sizi aldatabilirler. Sözlerini pek dikkate almamanız tavsiye edilir. Kendileriyle hoş vakit geçirilir ama asla güvenip, bağlanmaya gelmez. Sevda dolmuşuna binseler de, ilk gözlerine kestirdikleri durakta inmekten çekinmezler. Sevip bağlanırsanız, canınızı yakarlar.

Womenus Sırsırus: Hoş sohbet ve kanka modu çok iyi olan tiplerdir. Kendileriyle iyi sohbet edilir, sır tutarlar. Gizli hayranınız olabilirler, siz de pek çaktırmadan onlara hayran olabilirsiniz. Karşı cins içinde bulunmaz Hint kumaşı gibi tiplerdir. Sürekli derdinizi anlatarak, onu canından bezdirmediğiniz sürece hep yanınızda olurlar. Arada siz de onların hal hatırını sorup, dertlerini dinlemelisiniz. Yoksa kendilerini kötü hissedebilirler. Sevgilinizden ayrıldığınız zamanlarda da, birlikteyken de kendileriyle irtibatı kesmemelisiniz. Gerçi başka birine âşıkken pek çoğumuzun aklına bile gelmezler ama kötü gün dostu oldukları kadar iyi günde de sizi mutlu eden yaratıklardır. Kıymetleri bilinmelidir.

Womenus Şırşırus: Alkol ve keyif verici şeylere düşkün tiplerdir. İçki içmeyenleri sizi adam edilmesi gereken, canlı türü olarak görebilirler. Bu durumda en az diğer sarhoşlar kadar çekilmez olabilirler. Alkol düşkünleri ise, her gece bir barda, gönlüm hovarda tarzı takılırlar. Bazıları Fuckbody olduklarını anlamazlar bile. Daldan dala, kucaktan kucağa gezer dururlar. Hasta olmaları ve size bazı hastalıkları bulaştırmaları ihtimal dâhilindedir. Kendileriyle mesafeyi koruduğunuz sürece fazla bir sorun yaşamazsınız. İçkiyle birlikte sigara içme ihtimalleri de yüksek olduğundan dudaklarından uzak durmanız ya da cebinizde çiklet bulundurmanız tavsiye edilir. Su testisi olduklarından bir gün birinin elinde kalabilirler. Bu siz olmasanız, sizin için iyi olur.

Womenus Zırzırus: Ağlak arabesk tiplerdir. İyi, hoş insanlardır ama börtü böceğe, ota boka, kuşlara çiçeklere, balinalara, dünya barışına kadar birçok konuda ağlamak için sebep bulabilirler. Olmadık bir anda keyfinizin içine edebiliteleri vardır. İnsancıl yanınızın ağır bastığı, kendinizi insanlığa adamayı düşündüğünüz durumlarda yanınızda olmazsa olmaz kişilerdendirler. Kıymetlidirler, değerlidirler, sevilesidirler. Olgunlaştıkça tatlarından yenmezler.

Womenus Mükemmelus: Genelde son sevgilinizdir. Yukarıdaki özelliklerin hepsi onda bulunsa da, hiç biri bulunmasa da sizin için fark etmez. Yanında gözünüz dünyayı görmez. Onu tüm özür ve kusurlardan müstağniymiş gibi görürsünüz. Hayat arkadaşınızdır, gönül yoldaşınızdır. Sevdiğinizdir, sevgilinizdir. Canınız, cananınız, cancağızınızdır. Kör gözlerinizin şifası, susuz dudaklarınızın cilasıdır. İlk değilse de, son göz ağrınızdır. Yada aksi ispatlanana kadar siz öyle sanırsınız...

Uzun sözün kısası: Mutlaka her "erkekus dangalakus" canlısının bu listeye ekleyebileceği bir "kadinus uyanikus" canlısı vardır ama benim adım Hıdır, elimden gelen budur. Gerisini siz bileceksiniz, bulacaksınız.

Şimdi Söyleyin bakalım siz yukarıdakilerden hangisisiniz, yada sizinki hangisi?

T.İ.O - 2011

View the Original article

Şşşşt. Aloo kime diyorum ben?

2011-02-11T08:39:00.000-08:00

type='html'>

Sevgili Saygıdeğer okuyucu: Birikmiş bir kaç blog yazısını biraz iştah yokluğundan biraz iş çokluğundan bir kalemde çıkarayım istedim. Klavyeye dokundum, tuşlara bastım, blog yazımı yazdım. Buyrun, Okursanız...

1- Kadinus Cesidus'ları yazdıktan sonra "erkek çeşitlerini" de yazmam konusunda bir kaç dosttan ısrarlı teklifler aldım. Ama dedim ya bu konu kadınların işi. Çünkü ben pek tanıyacak kadar erkeklerle sıkı fıkı olmadım. Bilemem. Yine de sizlere özellikle net aleminde uzak durmanız gereken bir kaç erkek çeşidini yazarak kıyak geçmiş olayım. Buyrun:

a- kuzu postunda dolaşan kurt adamlar (nete yeni giren, bunalımdaki kadınları birkaç tatlı söz, bir kaç güzel resim, sunu video ile avlarlar) aman dikkatli olun, fena çarparlar.

b- sanal aşıklar (kolayca arızaya bağlayabilen tiplerdir. başınıza bela olurlar. önce davranışları hoşunuza gider ama ondan sonra tüm hayatınızın sahibi olmaya çalışırlar. kıskanırlar, trip yaparlar, mail vslerinizi okumaya kalkarlar. ayrılırsanız sağda solda dedikodunuzu yaparlar. huzurunuzu kaçırırlar.

c- evli ama mutsuzlar (ah canım deyip acıklı öykülerini dinlersiniz ve bu dünyada ne kadınlar var böyle cici adamları üzüyorlar diye teselli edesiniz gelir. özellikle yaşlı ve olgun erkek meraklısı iseniz aman dikkat. bu adamların öyküleri hep aynıdır, sizin gibi dinleyenleri değişir sadece.)

d- üstadlar, çok bilmişler (iyi yazarlar, iyi kasarlar, eski kaşarlardır. yazdıklarınızı onlara beğendirmek isterken kurbanları olabilirsiniz. hazretler tarafından kabul göreyim derken azıcık araştırırsanız o tezgaha ne ilk ne de son düşen olduğunuzu görürsünüz. aradığınız yalan ve sanal aşkı kısa süreliğine size yaşatabilirler. bile bile lades olmak isterseniz, orası size kalmış.)

e- sanal jigololar (orta yaş bunalımına düşmüş kadınları hedef alırlar. överler, methederler, unuttuğunuz çiçek ve güllerle sizi karşılarlar. bunların dişi modelleri 100 kontöre tavken, bu delikanlılar daha masraflıdır. reele sıçratırsanız kredi ve kefalet ile başlayıp, iliğinizi kemiğinizi kuruturlar.

f- The İbrahim Ortach'lar. (en tehlikeli modellerdir. dudak ve kulak mesafesinden çok daha uzak durmanız şiddetle tavsiye edilir.)

2- Sevdiğiniz erkek tarafından bir gün terkedilmek istemiyorsanız, aşağıdakilerin bir veya bir kaçını asla yapmayın.

a - Sesiniz erkeğinizden daha yüksek çıkmasın. Bağırıp, çağırıp onu sık sık azarlamayın.

b- Size hediye alıyorsa, beğenmemezlik etmeyin. Memnuniyetsizliğinizi fazla ve anında belli etmeyin. Nankörleşmeyin.

c- Erkeğinizi fazla serbest bırakmayın ama çok fazla da üstüne düşüp, hesaba çekmeyin. Sonra o da sizi hesaba çekmeye başlar da, burnunuzdan fitil fitil getirir. Bir erkeğin bahane bulup, suçu üzerinize atabilme kapasitesi 10 kaplan gücündedir.

d- O kankam, bu arkadaşım, bu daha çocuk sayılır diyerek eski, yeni sevgililerinizi ya da hayranlarınızı ona itelemeye çalışmayın. Kıskanmadığını sandığınız bir erkeğin bile tersi çok pistir.

e- Bir erkeğe yalan söyleyecekseniz iki kere düşünün. Çünkü erkekler yalan konusunda uzmanlaşmışlardır. O yüzden yalancı yalancıyı dakikada tanır, bilir. Hiç ummadığınız bir anda fena yakalanırsınız.

f- Size sabrettiğini farketmişseniz, merak edip sınırlarını zorlamayın. Yeterli sıcaklığa ulaşmışsa bir erkeğin öfkesi sudan çok daha çabuk kaynar.

g- Benim şu an aklıma gelenler bunlar ama bir dip not olarak da diyebilirim ki: Yukarıda sayılanları toplum içinde, arkadaş yanında hiç yapmayın. İki kere olumsuz etkilidir.

Şimdilik benden bu kadar, kalın sağlıcakla.

T.İ.O

View the Original article